I SA/Gl 840/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter, , , po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr 2401-IEE.7192.149.2025.2.MD UNP: 2401-25-116363 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie z 14 czerwca 2025 r. G.K. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia. Zgodnie z zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 8 lipca 2025 r., strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącej oraz złożenie odpisu skargi, a nadto do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania oraz odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa, zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, awizowana była po raz pierwszy w dniu 28 lipca 2025 r. Powtórne awizowanie przesyłki miało miejsce w dniu 5 sierpnia 2025 r. Przesyłkę wydano w dniu 12 sierpnia 2025 r. Pismem z 16 sierpnia 2025 r. (nadanym 19 sierpnia 2025 r.) strona skarżąca uzupełniła braki formalne skargi. Ponadto wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Jednocześnie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go nie mając takiego obowiązku. Z kolei art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie odnotowania wymaga, iż wezwanie do usunięcia jednego z braków formalnych skargi wniesionej w niniejszej sprawie, a mianowicie do złożenia odpisu skargi, było zbędne. Należy bowiem zwrócić uwagę na fakt, że uczestnik postępowania jest podmiotem publicznym w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1557 z późn. zm.) i zgodnie z art. 16 ust. 1 powołanej ustawy zobowiązany jest zapewnić możliwość przekazywania danych również w postaci elektronicznej przez wymianę dokumentów elektronicznych związanych z załatwianiem spraw należących do jego zakresu działania, wykorzystując informatyczne nośniki danych lub środki komunikacji elektronicznej. Wobec powyższego należy uznać, że korespondencja z sądu może być prowadzona z uczestnikiem postępowania w formie elektronicznej, co znalazło zresztą wyraz w punkcie III zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 8 lipca 2025 r., w którym nakazano kierowanie korespondencji do uczestnika w tej formie. Z kolei korespondencja z organem prowadzona jest za pośrednictwem jego elektronicznej skrzynki podawczej z uwagi na treść art. 74a § 10 p.p.s.a. Powyższe czyniło zbędnym wzywanie o odpis skargi. Dalej należy odnotować, że w niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu uznać należy za skutecznie doręczone skarżącej z dniem 11 sierpnia 2025 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. W myśl § 1 tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z § 2 zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Zatem, w rozpatrywanej sprawie, przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, uznaje się za doręczoną z dniem 11 sierpnia 2025 r., tj. z upływem czternastego dnia, licząc od dnia pierwszego awizowania przesyłki, które miało miejsce w dniu 28 lipca 2025 r. Wydanie przez Pocztę przesyłki w dniu 12 sierpnia 2025 r. (tj. po upływie okresu 14 dni od pierwszej jej awizacji) jest pozbawione przy tym znaczenia prawnego i z uwagi na regulacje zawarte w art. 73 p.p.s.a. nie może skutkować uznaniem, iż przesyłkę doręczono w tymże dniu. Wobec powyższego termin do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu upłynął wraz z dniem 18 sierpnia 2025 r. Przesyłka pocztowa, zawierająca pismo uzupełniające brak formalny skargi oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, została natomiast nadana w dniu 19 sierpnia 2025 r., a więc po upływie ustawowego siedmiodniowego terminu do dokonania tych czynności. Sąd orzekający wyjaśnia w tym miejscu, że uzupełnienie braku formalnego po terminie jest równoznaczne z nieuzupełnieniem go w ogóle. W myśl bowiem art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (por. postanowienie NSA z dnia 9 października 2020 r. sygn. akt II FZ 443/20; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie jest w przypadku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych po upływie terminu do uiszczenia wpisu. Wniosek taki przerywa bowiem bieg terminu do uzupełnienia braku fiskalnego, ale wyłącznie w przypadku jego złożenia w terminie do uiszczenia wpisu. Konsekwencją uznania, iż brak formalny skargi uzupełniony został po terminie do dokonania tej czynności, a wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony został po terminie do uiszczenia wpisu od skargi, musi być jej odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. W związku z tym, na mocy przywołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia. Na marginesie poczynionych wyżej rozważań Sąd wskazuje, że negatywne konsekwencje uchybienia terminowi może znieść ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na złożony przez stronę wniosek.