I SA/Gl 842/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Burmistrza Miasta Ż. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenia zaległości podatkowej postanawia: odrzucić skargę; Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta Ż., działając na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nie wyraził zgody na umorzenie S. B. należności w podatku od spadków i darowizn w kwocie [...]zł. Stosując się do pouczenia zawartego w powyższym postanowieniu, S. B. zaskarżył je skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2010r. Sąd zawiesił postępowanie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały wyjaśniającej zagadnienie prawne, czy postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 10 maja 2010r. postępowanie sądowe zostało podjęte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 58 § 1 pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zaznaczyć należy w tym miejscu, iż zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FPS 9/09, podjętą w dniu 1 marca 2010r., postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że takie postanowienie nie należy do grupy postanowień, wymienionych w art. 3 § 2 pkt.2 ppsa., podlegających kognicji sądów administracyjnych. Nie jest ono bowiem postanowieniem, od którego służy zażalenie, ani postanowieniem kończącym sprawę, ani też rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie stanowi ono ponadto aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt.6 ppsa, tj. aktu organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanego w sprawach z zakresu administracji publicznej, innego niż akty prawa miejscowego. Końcowo zaznaczyć należy, w ślad za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż możliwość zbadania legalności postanowienia przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego istnieje w ramach rozpoznawania skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej, w przedmiocie zastosowania ulgi płatniczej odnośnie podatków i opłat, o których mowa jest w art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt.6 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.