I SA/Gl 850/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy W skardze z dnia 7 września 2007 r. B.W. zwróciła się do Sądu między innymi z wnioskiem o zwolnienie w całości z kosztów sądowych. W dniu 26 października 2007 r., odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego, skarżąca nadesłała druk urzędowego formularza wniosku, w którym ponowiła żądanie. Uzasadniając wniosek podniosła, że od września 2006 r. przebywa na emeryturze i otrzymuje z tego tytułu świadczenie w kwocie [...] zł netto. Z treści oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, zawartego w druku PPF, wynika, że wnioskująca zamieszkuje w domu jednorodzinnym, w którym także przebywa jej mąż. Nie prowadzą jednak wspólnego gospodarstwa domowego z uwagi na faktyczną separację. W nieruchomości tej mieszkają nadto syn oraz córka skarżącej. Majątek B.W. stanowi nieruchomość położona w gminie Ł., obręb W. oraz udział we własności samochodu osobowego marki Seat Toledo (rok prod. 1999). Wnioskująca oświadczyła nadto, że nie posiada informacji o stanie majątkowym swojego męża, z którym zawarła umowę majątkową małżeńską. W wyniku analizy przywołanego wyżej oświadczenia w zestawieniu z zawartością akt sprawy, pismem z dnia 5 listopada 2007 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i nadesłanie dokumentów źródłowych. Wezwanie to doręczono stronie skarżącej do rąk dorosłego domownika w dniu 23 listopada 2007 r. Jednakowoż do dnia dzisiejszego pozostało bez odpowiedzi. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Intencją wnioskującej było w tej sprawie uzyskanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (vide pkt 4 druku PPF). Rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. O ewentualnym przyznaniu prawa pomocy przesądza przesłanka zobiektywizowana, o czym świadczy słowo "wykazanie", które nakłada na stronę nie tylko powinność uprawdopodobnienia, ale więcej, formułuje obowiązek wskazania przez nią obiektywnie zaistniałych przesłanek stanu rzeczywistego, co oznacza ni mniej ni więcej, że inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności, z których strona wnioskująca zamierza wywieść skutki prawne leży po stronie wnioskodawcy, a nie rozpoznającego wniosek. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez wnioskującą dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie uczyniła zadość powyższemu obowiązkowi, ponieważ nie zareagowała na wezwanie do uzupełniania danych zawartych we wniosku. Fakt ten uniemożliwia weryfikację jej oświadczeń, a tym samym obiektywną ocenę możliwości płatniczych skarżącej. Nie pozwala to uwzględnić wniosku; w orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wykluczona jest możliwość jego merytorycznego rozpoznania, a uzasadnione jest pozostawienie go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. I OZ 842/05). W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.