I SA/Gl 852/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, , , po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Urzędu Skarbowego w W. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zastawu skarbowego postanawia: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. przekazał wniosek J. K. o wykreślenie zastawu skarbowego z ruchomości Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w W. celem wydania decyzji w trybie art. 42a ustawy Ordynacja podatkowa i wykreślenia wpisu zastawu skarbowego. W treści powyższego postanowienia, skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., zamieszczono pouczenie o przysługującym prawie zaskarżenia go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Na postanowienie to Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. złożył, za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R., zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) przedmiotem skutecznego zaskarżenia do sądu administracyjnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej, może być wyłącznie skarga na decyzję, postanowienie, akt bądź czynności administracyjne dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo na bezczynność organu prawem zobowiązanego do podjęcia jednego z wyżej wymienionych przejawów władztwa administracyjnego i która to skarga wniesiona została w sposób i w terminie prawem przewidzianym. Powyższy wniosek wynika w szczególności z dyspozycji przepisów art. 3 § 2 i 3 oraz Działu III rozdział 2 wyżej powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismo skierowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, nazwane zażaleniem, nie mieści się w katalogu spraw poddanych – zgodnie z treścią art. 3 § 2 i 3 w/w ustawy – kognicji sądu administracyjnego. Art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.) odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej. W doktrynie ugruntował się wprawdzie pogląd, iż należy odrzucić dopuszczalność stosowania w postępowaniu egzekucyjnym art. 28 k.p.a., zawierającego pojęcie strony postępowania (por. P.Przybysz Postępowanie Egzekucyjne w administracji. Komentarz. Warszawa 2003, s. 73), nie uprawnia to jednak do tezy, że organowi administracji publicznej przysługują w postępowaniu administracyjnym uprawnienia procesowe uczestników postępowania. W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. SJ/