I SA/Gl 852/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 marca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W treść skargi z dnia 28 lipca 2014 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Z.R. wplótł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie zawierał odrębnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadą jest, iż Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżący zobowiązany jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. A więc warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (z tezy w postanowieniu NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). W tym konkretnym przypadku skarżący nie naprowadził na jakiekolwiek okoliczności faktyczne, które mogłyby uzasadnić zastosowanie tymczasowej ochrony. Tym samym nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że z natury obowiązku nałożonego na mocy decyzji (zobowiązanie o charakterze pieniężnym) wynika możliwość restytucji stanu sprzed wykonania decyzji. O ile po rozpoznaniu skargi okaże się, że zaległość podatkowa była niezasadna, ewentualne wyegzekwowane środki pieniężne będą mogły być skarżącemu zwrócone. Końcowo należy zaznaczyć, że za ewentualnym wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie na potrzebę uprzednio toczącego się wpadkowego postępowania w przedmiocie prawa pomocy. Mocą prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 7 stycznia 2015 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.