I SA/Gl 855/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu p o s t a n a w i a przywrócić termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu R. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., oznaczone w sentencji postanowienia, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 sierpnia 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości [...] zł, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. Wezwaniem referendarza sądowego z dnia 11 września 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych powyższego wniosku poprzez złożenie go na załączonym urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 września 2017 r. W dniu 6 października 2017 r. skarżący nadał w placówce operatora wyznaczonego wypełniony formularz urzędowy wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 13 października 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania wskazując, że urzędowy formularz został złożony po terminie. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 października 2017 r. Pismem z dnia 23 października 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie mu terminu do złożenia wniosku o przyznanie mu prawa pomocy na urzędowym formularzu wskazując, że był chory. Do wniosku dołączył kserokopie zwolnień lekarskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Zgodnie z art. 87 § 3 P.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Przy czym stosownie do art. 87 § 4 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Trzeba bowiem stwierdzić, iż przyczyna uchybienia terminu ustała w dacie doręczenia skarżącemu odpisu zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 października 2017 r., tj. w dniu 20 października 2017 r. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie mu prawa pomocy na urzędowym formularzu został złożony w dniu 23 października 2017 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 P.p.s.a. Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W tych ramach należy podkreślić, iż zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się bardzo rygorystyczne kryteria oceny postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie (por. poglądy przytoczone przez B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 334 i n.). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż od strony dokonującej czynności procesowej wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy jej dokonywaniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, Palestra 2004, nr 1, s. 225). Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144). W związku z powyższym "przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00, niepubl.; por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, LEX nr 30748). Kryteria oceny braku winy są zatem sformułowane surowo. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, iż "o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. (...) W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, teksty, wzory i formularze, wydanie IV, Warszawa 1970, s. 136; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002 r., nr 23, s.1059). W niniejszej sprawie wniosek skarżącego zawiera uzasadnione podstawy. Z przedstawionego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego na druku ZUS ZLA wynika jednoznacznie, że skarżący w okresie od 27 września 2017 r. do dnia 6 października 2017 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim ze wskazaniem – chory powinien leżeć. Powyższe wskazuje, że do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu urzędowym z uchybieniem terminu doszło bez winy skarżącego, zaś skarżący składając go w dniu 6 października 2017 r., a zatem 1 dzień po terminie do jego złożenia, dokonał czynności w pierwszym możliwym terminie. Dlatego też, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.