I SA/Gl 862/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Wojciech Gapiński, Protokolant st. sekretarz sądowy Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi T.T. (dalej: skarżąca, strona) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, SKO) z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...]r. nr [...] określającą skarżącej oraz E.T. (dalej: uczestnik) wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, uzupełnionej decyzją z dnia [...]r. 2. Postępowanie przed organami administracji. 2.1. Na podstawie art. 207 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm., dalej: O.p.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 570) organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]r. (uzupełnioną co do wymogów formalnych odwołania decyzją z dnia [...]r.) w sprawie określenia skarżącej i uczestnikowi, jako właścicielom nieruchomości położonej w R. przy ul. [...], miesięcznej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi: - w kwocie [...] zł począwszy od 1 stycznia 2018 r. do 28 lutego 2018 r.; - w kwocie [...] zł począwszy od 1 marca 2018 r. do końca miesiąca, w którym nastąpi zmiana danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 2.2 Organ pierwszej instancji wskazał na treść art. 5 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1454, dalej: u.c.p.g.) oraz na art. 6c, 6h, 6i oraz 6m tej ustawy i zwrócił uwagę, iż pismem z dnia 8 lutego 2018 r. wezwano strony do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżąca złożyła korektę deklaracji, w której wskazała 4 osoby zamieszkujące nieruchomość, jednak deklaracja nie zawierała adresu zamieszkania skarżącej ani danych drugiego ze współwłaścicieli (uczestnika). Zdaniem organu w rzeczywistości nie była to korekta lecz zmiana deklaracji. Wątpliwości organu wzbudziła też data korekty deklaracji (13 lutego 2018 r.), gdyż A.N. (ur. [...]r.) został zameldowany na nieruchomości w dniu 18 stycznia 2018 r. Postanowieniem z dnia [...]r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżąca w piśmie z dnia 16 marca 2018 r. zarzuciła ww. organowi nieprawidłową przyczynę wszczęcia postępowania oraz wskazała, iż złożyła do organu stosowne deklaracje. Potwierdziła, iż w styczniu 2018 r. zwiększyła się liczba mieszkańców, jednak fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w złożonych deklaracjach. Organ pierwszej instancji wskazywał na rozbieżności danych wskazywanych w deklaracji i wezwał strony do złożenia pisemnych wyjaśnień co do ilości osób zamieszkujących nieruchomość (z uwzględnieniem różnicy pomiędzy ilością osób zameldowanych a zamieszkałych). W odpowiedzi skarżąca podtrzymała swoje twierdzenia co do bezzasadności wszczęcia postępowania. Wydając decyzję organ pierwszej instancji przychylił się do twierdzeń skarżącej, iż w okresie od stycznia do końca lutego 2018 r. nieruchomość była zamieszkiwana przez 4 osoby, natomiast od marca 2018 r. zamieszkuje tam 1 osoba (co wynika z faktur VAT z A Sp. z o.o. w R. przedłożonych przez skarżącą). Wyliczenia opłaty dokonano na podstawie art. 6o u.c.p.g. 2.3. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego i proceduralnego, tj. w szczególności: - art. 6h u.c.p.g. poprzez niewykazanie w decyzji, by współwłaściciele nieruchomości nie ponosili opłat za gospodarowanie odpadami w okresie 1 stycznia 2018 r.; art. 6m ust. 1, ust. 2, 3 i art. 6o u.c.p.g. oraz art. 81 § 1 O.p. poprzez mylne rozróżnienie przez organ korekty deklaracji i zmiany danych deklaracji, co w konsekwencji skutkowało uznaniem przez organ uchybienia przez stronę co do terminu, sposobu i treści złożenia deklaracji; art. 143 § 1 i § 3 O.p. w związku z art. 268a k.p.a. poprzez brak w aktach sprawy upoważnienia dla pracowników organu podatkowego do załatwienia spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do prowadzenia postępowania, podpisywania w toku prowadzonego postępowania decyzji, postanowień, wezwań i innych dokumentów przedmiotowej sprawie, zapoznawania z aktami sprawy oraz w związku z niewydaniem przedmiotowego upoważnienia naruszenie art. 306 § 1 O.p.; art. 200 § 1 O.p. w zw. z art. 123 § 1tej ustawy, w związku z nie wskazaniem osób upoważnionych do okazania akt sprawy i godzin urzędowania w wydanym postanowieniu z dnia [...]r., oraz art. 172, ewentualnie art. 177 O.p. poprzez nieodnotowanie w aktach sprawy czynności przeprowadzonych z udziałem strony; art. 180 § 1 w związku z art. 216 O.p., poprzez nieuprawnione odrzucenie wniosku dowodowego i dokonanie oceny przed przeprowadzeniem dowodu oraz braku wydanego postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu; art. 210 § 1 pkt 7 O.p. w związku z art. 222, art. 168 § 3a O.p. poprzez niewskazanie pełnego zakresu pouczenia o trybie odwoławczym m.in. brak adresów korespondencyjnych oraz informacji, co powinno zawierać odwołanie i sposobu wnoszenia odwołania. W uzasadnieniu odwołania skarżąca w szczególności wskazywała, iż dokonanie przez nią czynności faktycznej, tj. uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w świetle przepisów u.c.p.g. przed wszczęciem postępowania jak i w jego toku powoduje bezprzedmiotowość wszczętego postępowania w rozumieniu art. 208 § 1 O.p. Nadto, deklaracja w sprawie ww. opłaty może zawierać tylko takie dane, które niezbędne są do prawidłowego obliczenia wysokości opłaty, dlatego też organ nie może wzywać do przedstawienia dowodów na okoliczność ustalenia niezgodności pomiędzy danymi wskazanymi w deklaracji a danymi wynikającymi z ewidencji. Zdaniem skarżącej wszczynanie postępowania z powodu niezgodności danych pomiędzy deklaracją a ewidencją i wzywanie do podania liczby osób zamieszkujących nieruchomość nie służy potwierdzeniu danych wykazanych w deklaracji i tym samym wykracza poza kompetencję ustawową zawartą w u.c.p.g. Skarżąca wskazała też, iż jej zdaniem korekta ma na celu zmianę danych i w praktyce może dotyczyć każdej informacji lub wartości, jaką wpisano do pierwotnej deklaracji. Skarżąca wyraziła też obawy, iż dostęp do akt sprawy ma osoba, które nie jest do tego upoważniona, jak również nie została zobowiązana do zachowania tajemnicy prawnie chronionej, a ponadto zarzuciła brak upoważnienia imiennego dla pracownika do prowadzenia postępowania w sprawie. 2.4. Decyzją z dnia [...]r, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania oraz nawiązało do regulacji zawartych w szczególności w art. 6h, art. 6c ust. 1 i 2, art. 6i ust. 1, art. 6o oraz art. 6r u.c.p.g. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy bezspornym pozostaje fakt, iż strona jako współwłaściciel nieruchomości położonej w R. przy ulicy [...] w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (dokument posiadał zaznaczony kwadrat korekta deklaracji) wykazała, iż na terenie nieruchomości zamieszkują 4 mieszkańcy, stawka opłaty wynosi [...] zł – wg. stanu na dzień 13 lutego 2018 r. Z kolei z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (dokument posiadał zaznaczony kwadrat korekty deklaracji) - stan na dzień 1 marca 2018 r. wynika, iż na terenie nieruchomości zamieszkuje 1 mieszkaniec. W świetle powyższego, zdaniem SKO organ pierwszej instancji słusznie przyjął ilość mieszkańców w danym miesiącu jak również prawidłowo określił wysokość opłaty, stąd też decyzja jest zgodna z przepisami u.c.p.g. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu SKO w pierwszej kolejności wskazywało, iż zgodnie z treścią art. 6m u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W niniejszej sprawie strona nie dopełniła obowiązku złożenia w ustawowym terminie deklaracji w związku z faktem zmiany liczby mieszkańców w nieruchomości na skutek zameldowania w styczniu 2018 r. A.N., w konsekwencji czego organ pismem z dnia 8 lutego 2018 r. wezwał do złożenia deklaracji. W konsekwencji strona złożyła w dniu 13 lutego 2018 r. 2 deklarację w związku ze zwiększeniem się liczby mieszkańców (dokument posiadał zaznaczony kwadrat korekta deklaracji) oraz w dniu 13 marca 2018 r. deklarację w związku ze zmniejszeniem się ilości osób zamieszkujących nieruchomość (dokument posiadał zaznaczony kwadrat korekta deklaracji). Zatem, organ pierwszej instancji zasadnie określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dalej SKO wskazywało, iż w aktach sprawy znajduje się upoważnienie z dnia [...] r. nr [...] dla Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej – I.K. do załatwiania spraw w zakresu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym wydawania decyzji, stąd też brak jest podstaw do uznania, iż osoba podpisująca decyzję, jak również postanowienia, czy wezwania była do tego nieupoważniona. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że zarzut, iż w aktach sprawy brak jest upoważnienia dla poszczególnych pracowników, którzy w imieniu organu dokonują konkretnych czynności procesowych, w tym czynności zapoznania się strony z aktami sprawy jest niezasadny, gdyż pracownik organu posiada stosowne upoważnienie, które znajduje się zarówno w aktach organu jak również w aktach osobowych pracownika, stąd nie ma konieczności, aby za każdym razem w przypadku prowadzenia postępowania w sprawie włączać do materiału dowodowego tego typu dokumenty, gdyż dotyczą one spraw organizacyjnych a nie merytorycznych. SKO nie odnalazło również podstaw do podzielenia obaw strony, iż dostęp do akt sprawy ma osoba, które nie jest do tego upoważniona, jak również nie została zobowiązana do zachowania tajemnicy prawnie chronionej. Nadto, fakt zapoznania z aktami sprawy został odnotowany przez pracownika organu, adnotację opatrzono datą i podpisem pracownika. Organ drugiej instancji wskazał też, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla prawidłowego określenia wysokości zobowiązania, gdyż zgodnie z treścią art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Organ pierwszej instancji zasadnie przy tym uznał, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi naliczona jest od liczby osób zamieszkujących na danej nieruchomości a nie od ilości odebranych odpadów, stąd też brak było uzasadnienia do przesłuchania pracowników firmy odbierającej odpady. Końcowo Kolegium odniosło się do zarzutu braku prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji i stwierdziło, iż decyzją z dnia [...]r. nr [...] decyzja pierwszoinstancyjna została uzupełniona w zakresie pouczenia odnośnie wymogów formalnych odwołania, o których mowa w art. 222 O.p. Zatem, pouczenie zawarte w decyzji jest prawidłowe i czyni zadość obowiązkowi określonemu w art. 210 § 1 O.p. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez brak wyczerpującej, wszechstronnej oraz pełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie złożenia do organu podatkowego "korekty deklaracji" zamiast "zmiany deklaracji" o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; 2) art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p. w związku z nie wskazaniem osób upoważnionych do okazania akt sprawy i godzin urzędowania w wydanym postanowieniu z dnia [...]r. oraz art. art. 177 O.p. poprzez odnotowanie w aktach sprawy nieprawdziwych czynności przeprowadzonych rzekomo z udziałem strony; 3) art. 180 § 1 w zw. z art. 216 O.p. poprzez nieuprawnione odrzucenie wniosku dowodowego i dokonanie oceny przed przeprowadzeniem dowodu oraz braku wydanego postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu; 4) art. 208 § 1 O.p. z powodu nieumorzenia postępowania w związku z dokonaniem zapłaty opłaty w terminie – tj. w toku postępowania i przed wydaniem decyzji; 5) art. 210 § 1 pkt 7 w zw. z art. 222, art. 168 § 3a oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 124 O.p. poprzez niewskazanie pełnego zakresu pouczenia (tj. brak adresów korespondencyjnych, sposobu wnoszenia odwołania) oraz poprzez niewystarczające, nieprawdziwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji oraz niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania decyzji; 6) art. 143 § 1 i § 3 O.p. w zw. z art. 268a k.p.a. poprzez brak w aktach sprawy upoważnienia dla pracowników organu podatkowego do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do prowadzenia postępowania i zapoznania z aktami sprawy oraz w związku z niewydaniem przedmiotowego upoważnienia, naruszenia art. 306 § 1 O.p., poprzez ujawnienie danych zawartych w aktach sprawy (w szczególności danych zawartych w przekazanych do organu fakturach, w tym numeru rachunku bankowego, osobom nieupoważnionym do prowadzenia postępowania); 7) art. 155 § 1 pkt 4, 4a, art. 159 § 1 i § 2 O.p. poprzez przekroczenie ustawowego zakresu wezwania i brak podpisu osoby upoważnionej do prowadzenia postępowania; 8) art. 121 § 1 O.p. poprzez celowe zaniechanie zachowania bezstronności i nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla strony. Skarżąca zarzuciła nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 6h u.c.p.g. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. niewykazanie w decyzji, by współwłaściciele nieruchomości nie ponosili opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r.; art. 6m ust. 1, ust. 2, ust. 3 i art. 6o u.c.p.g. poprzez mylne rozróżnienie przez organ "korekty deklaracji" i "zmiany danych deklaracji", co w konsekwencji skutkowało uznaniem, iż strona uchybiła terminowi do złożenia deklaracji, oraz poprzez uznanie przez organ, iż każdy ze współwłaścicieli nieruchomości jest zobowiązany do złożenia deklaracji (korekty, lub też zmiany deklaracji). Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, jak też decyzji uzupełniającej z dnia [...]r. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona w pierwszej kolejności podnosiła, że SKO nie ustosunkowało się do kwestii wyjaśnienia pojęć (oraz różnic pomiędzy nimi) "zmiany danych zawartych w deklaracji" oraz "korekty deklaracji". Nie wskazało, czy w przypadku współwłasności nieruchomości każdy ze współwłaścicieli powinien złożyć deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, czy wystarczające jest złożenie takiej deklaracji przez jednego ze współwłaścicieli. Nie ustosunkowało się do kwestii wpłat dokonanych w toku postępowania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ani też do złożonych na wezwanie organu pierwszej instancji korekt deklaracji za pośrednictwem platformy ePUAP. Następnie skarżąca stwierdziła, że SKO wskazując na zapoznanie się strony z aktami sprawy i adnotację sporządzoną przez pracownika organu podało nieprawdziwe informacje, gdyż w niniejszej sprawie skarżąca nie występuje (nie jest ani nie była stroną postępowania). Stronami są wyłącznie współwłaścicielki, tj. skarżąca i uczestnik E. Zdaniem skarżącej SKO pominęło wyjaśnienie, w jakiej formie skarżąca miała potwierdzić fakt zapoznania się z aktami sprawy. Z adnotacji pracownika jej zdaniem nie wynika, na jakim to dokumencie skarżąca miała potwierdzić pracownikowi organu pierwszej instancji (nieznanemu z imienia i nazwiska, bo niewymienionego w postanowieniu) fakt zapoznania się z aktami postępowania, a mianowicie, czy to "potwierdzenie" miało polegać na parafowaniu każdej okazanej jej zapisanej strony akt sprawy, czy na złożeniu oświadczenia o oględzinach akt sprawy, czy na podpisaniu protokołu z tej czynności (którego zresztą pracownik urzędu nie sporządził, czy na adnotacji, która nie została stronie postępowania okazana, co też jednoznacznie wynika z tej "adnotacji"). Następnie skarżąca wskazywała, że jak wynika z akt sprawy, opłaty zostały uiszczone w terminie w prawidłowej wysokości, zgodnie ze złożonymi deklaracjami, pomimo ich - według organu - braków formalnych, polegających na przesłaniu skanu deklaracji (a następnie kserokopii) podpisanych tylko przez jednego ze współwłaścicieli (skan deklaracji, pismo wraz załącznikiem zostało przekazane za pośrednictwem platformy ePUAP i podpisane profilem zaufanym, z przyczyn technicznych nie jest możliwe podpisane załącznika), zamiast obu współwłaścicieli (zdaniem skarżącej jest to czynność zwykłego zarządu nieruchomością, co potwierdza wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 października 2016 r. o sygn. I SA/Bd 359/16) oraz braku wskazania w deklaracji adresu zamieszkania skarżącej - znanego przecież organowi pierwszej instancji "z urzędu". Zaznaczyła, że opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszczono za miesiące, w których nastąpiła zmiana, przy zachowaniu terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżąca stwierdziła, że wysłana deklaracja za pośrednictwem platformy ePUAP została podpisana podpisem, potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP zgodnie z § 3 pkt 5 uchwały nr 434/XXVII/2016 Rady Miasta Rybnika z dnia 17 listopada 2016 r. Jej zdaniem "deklaracja" jest tylko wzorem do stosowania, ustawowe wymogi mogłyby zostać zawarte w piśmie, zamiast w deklaracji, i także byłoby to wywiązanie się przez strony postępowania z ustawowych wymogów. Wzór deklaracji jest pomocny we wskazywaniu danych – dla osób zobowiązanych do zapłaty opłaty, jednakże nie ma żadnych przeszkód, by dane konieczne do obliczenia opłaty zawarte zostały w piśmie. Organ odwoławczy natomiast pominął formy składania deklaracji oraz wyjaśnienia odnośnie treści pouczenia o sposobie wnoszenia odwołań od organu pierwszej instancji. Nie stosunkował się do zarzutu, iż organ pierwszej instancji zamiast wszczynać postępowanie, powinien w pierwszej kolejności wezwać do uzupełnienia braków formalnych w złożonej deklaracji, przez co organ odwoławczy uchylił się od wskazania rzekomych braków formalnych w złożonych deklaracjach. W ocenie skarżącej SKO nie ustosunkowało się do jej zarzutu odnośnie bezprawnego wszczęcia postępowania z powodu niezłożenia prawidłowo wypełnionej deklaracji, jednocześnie nie wskazując, na czym braki polegają. Skarżąca zarzuciła, powołując się na przepisy dotyczące ewidencji ludności oraz przepisy o aktach stanu cywilnego, iż organ pierwszej instancji posiadał "z urzędu" informacje o urodzeniu dziecka, tj. A.N., zameldowanego jedynie pod adresem nieruchomości w dniu 18 stycznia 2018 r., przy czym jej zdaniem na gruncie u.c.p.g. żadnego znaczenia nie ma zamiar stałego pobytu ani zameldowanie, a faktyczne przebywanie danej osoby na nieruchomości. Końcowo skarżąca wskazała, że gdyby SKO ustosunkowało się w wydanej decyzji do podnoszonych przez nią zarzutów, stwarzając przynajmniej pozory prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, to organ pierwszej instancji nie popełniłby późniejszych błędów proceduralnych, wzywając drugiego współwłaściciela, tj. uczestnika do złożenia deklaracji, uporczywie i bezzasadnie podtrzymując, iż każdy ze współwłaścicieli nieruchomości winien złożyć deklarację o wysokości opłaty za zagospodarowanie odpadami komunalnymi, jednocześnie nie przesyłając go do wiadomości drugiemu ze współwłaścicieli. Ponadto, z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej jednoznacznie wynika, że uwzględnione w niej zostało stanowisko skarżącej, przy czym jednocześnie całkowicie organ pominął okoliczność zapłaty opłaty we właściwym terminie i wysokości. 3.2. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. 3.3. Na rozprawie w dniu 7 listopada 2019r. skarżąca podtrzymała skargę i zawarte w niej twierdzenia. Wskazała, że podpisany przez siebie skan deklaracji wysłał za pośrednictwem platformie PUAP, nie miała bowiem wiedzy o systemie SEKAP, w którym znajdują się wzory deklaracji. Wyjaśniła, że w istocie w skardze kwestionuje sposób w jaki nastąpiło jej akt do wglądu w urzędzie Miasta, akta były nie ponumerowane i nie poukładane w kolejności, a przekazała je osoba nie legitymująca się żadnym upoważnieniem. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania). 4.3. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja SKO w sprawie określenia skarżącej i uczestnikowi opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Rozpoznając skargę skarżącej skład orzekający nie dopatrzył się jednak naruszenia prawa w stopniu powodującym uchylenie zaskarżonej decyzji. 4.4. Tytułem wprowadzenia należy wskazać, że ustawa z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897 ze zm.) wprowadziła istotne zmiany w dotychczasowym systemie gospodarowania odpadami komunalnymi, polegające przede wszystkim na obligatoryjnym przejęciu przez gminy obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie zagospodarowania odpadów komunalnych. Ponadto ustawa zakłada ustanowienie jednolitych zasad finansowania, odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych na terenie całego kraju. Działania te miały na celu realizację zadań nałożonych przez Unię Europejską (por. uzasadnienie projektu ustawy: nr druku 3670, sejm VI kadencji). Ustawa ta w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r., wywoływała wątpliwości w zakresie zgodności niektórych jej uregulowań z normami Konstytucji. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013r., sygn. K 17/12 Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in. w punkcie 3 i 4 sentencji, że: art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach są zgodne z art. 2 Konstytucji; art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 powołanej ustawy są zgodne z art. 2 Konstytucji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.c.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym (pkt 1) oraz zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie (pkt 3). Odpowiednikiem wymienionych powinności właścicieli nieruchomości jest ciążący na gminie obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Ponadto, rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.). Właściciele nieruchomości są w związku z tym obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi już art. 6h u.c.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 ww. ustawy – za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.). W przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g., opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności ustalonej w uchwale rady gminy (art. 6j ust. 3 u.c.p.g.). Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). Zgodnie natomiast z art. 6o ww. ustawy w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku – uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Wskazać również trzeba, iż opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z art. 6q u.p.c.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Ponadto zacytowana wyżej treść art. 6o u.p.c.g., wskazuje, że decyzja określająca wysokość opłaty ma charakter deklaratywny. Z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. wynika, że deklarację o wysokości opłaty należy składać w odniesieniu do danej nieruchomości. W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku -uzasadnione szacunki, w tym przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ust. 1 u.c.p.g.). Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty (art. 6o ust. 2 u.c.p.g.). Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty (art. 6o ust. 3 u.c.p.g.). Ustawodawca wprowadzając nowelizację przywołanych powyżej przepisów u.c.p.g. (art. 6i, art. 6o oraz art. 6m ) nie zawarł przepisów przejściowych. W wyroku z dnia 10 maja 2004 r. SK 39/03 Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że "ustawodawca nie regulując wyraźnie kwestii intertemporalnej otwiera drogę do tego, aby w danej sytuacji stosować zasadę tempus regit actum. Tak więc i wobec braku wyraźnej regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa i tak będzie rozstrzygnięta, tyle że na korzyść zasady bezpośredniego stosowana zasady nowej, od momentu wejścia w życie, do stosunków nowopowstających i tych które trwając w momencie wejścia w życie ustawy - nawiązały się wcześniej". Jak wynika z powyższego co do zasady w przypadku gdy właściciel nieruchomości nie uiszcza opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2a, właściwy organ wydaje decyzję określającą wysokość tej opłaty, stosując wysokość opłaty podaną w zawiadomieniu. Jednakże obowiązek wydania decyzji ciąży również na organie w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Ponadto z mocy art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. 4.5. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że z akt sprawy wynika, iż strona jako współwłaściciel nieruchomości położonej w R. przy ulicy [...] w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (dokument posiadał zaznaczony kwadrat korekta deklaracji) wykazała, iż na terenie nieruchomości zamieszkuje 4 mieszkańców, stawka opłaty wynosi [...] zł – wg. stanu na dzień 13 lutego 2018 r. Z kolei z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (dokument posiadał zaznaczony kwadrat korekty deklaracji) - stan na dzień 1 marca 2018 r. wynika, iż na terenie nieruchomości zamieszkuje 1 mieszkaniec. Sąd podziela pogląd SKO, że w niniejszej sprawie strona nie dopełniła obowiązku złożenia w ustawowym terminie deklaracji w związku z faktem zmiany liczby mieszkańców w nieruchomości na skutek zameldowania w styczniu 2018 r. A.N., w konsekwencji czego organ pismem z dnia 8 lutego 2018 r. wezwał do złożenia deklaracji. W konsekwencji strona złożyła w dniu 13 lutego 2018r. deklarację w związku ze zwiększeniem się liczby mieszkańców (dokument posiadał zaznaczony kwadrat korekta deklaracji) oraz w dniu 13 marca 2018 r. deklarację w związku ze zmniejszeniem się ilości osób zamieszkujących nieruchomość (dokument posiadał zaznaczony kwadrat korekta deklaracji). Wyjaśnić także należy, że zasadnie organ pierwszej instancji przyjął w postanowieniu z [...]r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami, że pomimo wezwania nie została przedłożona do organu poprawnie wypełniona deklaracja. Opatrzenie podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP pisma przesłanego do organu, którego załącznikiem jest skan deklaracji nie może być uznane za dokument elektroniczny, który został prawidłowo podpisany. Jakkolwiek w zaskarżonej decyzji SKO nie podjęło tego wątku, co można uznać na naruszenie art. 210 § 4 O.p. poprzez przedstawienie niepełnego uzasadnienie prawnego zaskarżonej decyzji to niewątpliwie, zdaniem Sądu pozostaje ono bez wpływu na wynik sprawy. Ponadto odnosząc się do stanowiska skarżącej zaprezentowanego na rozprawie w dniu 7 listopada 2019r. wskazać przyjdzie, że skoro podpisany przez siebie skan deklaracji wysłała za pośrednictwem platformie PUAP, albowiem nie miała wiedzy o systemie SEKAP, w którym znajdują się wzory deklaracji, to zasadnie organ pierwszej instancji wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych deklaracji, a następnie, z uwagi na niezłożenie prawidłowo wypełnionej deklaracji wszczął postepowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Mając na uwadze powyższe organ pierwszej instancji zasadnie określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i słusznie przyjął ilość mieszkańców w danym miesiącu jak również prawidłowo określił wysokość opłaty, stąd też decyzja jest zgodna z przepisami u.c.p.g. Zdaniem Sądu nie doszło zatem do naruszenia art. 6h u.c.p.g. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. niewykazanie w decyzji, by współwłaściciele nieruchomości nie ponosili opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie od dnia 1 stycznia 2018r. 4.6. Odnosząc się w dalszej kolejności do naruszenia art. 6m ust. 1, ust. 2, ust. 3 i art. 6o u.c.p.g. poprzez mylne rozróżnienie przez organ "korekty deklaracji" i "zmiany danych deklaracji", co w konsekwencji skutkowało uznaniem, iż strona uchybiła terminowi do złożenia deklaracji, oraz poprzez uznanie przez organ, iż każdy ze współwłaścicieli nieruchomości jest zobowiązany do złożenia deklaracji (korekty, lub też zmiany deklaracji), wskazać przyjdzie, że również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu trafnie organ podatkowy przyjął, że wbrew wskazaniu przez skarżącą w deklaracji "korekta deklaracji", deklaracja ta złożona została w związku ze zmianą danych tj. zameldowania w styczniu 2018 r. A.N., w konsekwencji czego organ pismem z dnia 8 lutego 2018 r. wezwał do złożenia deklaracji. W odpowiedzi strona złożyła w dniu 13 lutego 2018 r. deklarację w związku ze zwiększeniem się liczby mieszkańców (dokument posiadał zaznaczony kwadrat korekta deklaracji) oraz w dniu 13 marca 2018 r. deklarację w związku ze zmniejszeniem się ilości osób zamieszkujących nieruchomość (dokument posiadał zaznaczony kwadrat korekta deklaracji). Zatem, organ pierwszej instancji zasadnie określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. ilością osób zamieszkujących w nieruchomości, której skarżąca jest współwłaścicielem. Ponadto, w przekonaniu składu orzekającego posiadanie wiedzy przez organ co do zameldowania osoby w spornej nieruchomości nie zwalnia osoby zobowiązanej do uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami do złożenia deklaracji Zgodnie z treścią art. 6m u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W konsekwencji zasadnie SKO przyjęło, że skarżąca złożyła "zmianę danych deklaracji", a nie "korektę deklaracji", co uzasadniło w zaskarżonej decyzji. Niezasadny okazał się zatem zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez brak wyczerpującej, wszechstronnej oraz pełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie złożenia do organu podatkowego "korekty deklaracji" zamiast "zmiany deklaracji" o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie doszło także do naruszenia art. 6m ust. 1, 2 i 3 oraz 6o u.c.p.g., a także art. 81 § 1 O.p. Powyższe rozważania prowadząc do wniosku, że postępowanie w przedmiocie określenia wysokości za gospodarowanie odpadami za wskazany w niej okres nie można uznać za bezprzedmiotowe z tego powodu, że skarżąca uiściła należność. Oznacza to, że brak podstaw do przyjęcia, iż organ zobowiązany był do zastosowania w sprawie art. 208 § 1 O.p. tj. umorzenia postępowania w związku z dokonaniem zapłaty opłaty w terminie – tj. w toku postępowania i przed wydaniem decyzji. 4.7. Zdaniem Sądu zebrany w toku postępowania kontrolnego i podatkowego materiał dowodowy pozwalał na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Organy podatkowe dokonały jego oceny w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 191 O.p.). Wywiązały się tym samym należycie z tej części ciężaru dowodowego, który spoczywał na nich, realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 O.p. Sporządzone uzasadnienie decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 210 § 4 O.p. Tak poczynione ustalenia czynią bezzasadnym zarzut naruszenia zasady zaufania podatnika do organów podatkowych wynikającej z art. 121 O.p. Obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego w oczywisty sposób ciąży na organie podatkowym i wynika z art. 122 i 187 § 1 O.p. Zgodnie z nimi w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Niewątpliwie postępowanie podatkowe powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Nie można jednak od organów wymagać aby poszukiwały dowodów korzystnych dla strony, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika spójny i logiczny obraz okoliczności faktycznych istotnych dla prowadzonego postępowania. W tych ramach za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122 O.p. i art. 187 § 1, art. 191 O.p. Dalej wskazać należy, że art. 180 § 1 O.p. stanowi, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast w świetle art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli `przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Skoro istotne dla sprawy okoliczności zostały dostatecznie wyjaśniona innymi dowodami to zbędne było dalsze prowadzenie postepowania dowodowego. W tym kontekście niezasadne okazały się zarzuty. Zdaniem składu orzekającego zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla prawidłowego określenia wysokości zobowiązania, a zatem nie było podstaw do jego uzupełnienia poprzez przeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Sąd podziela pogląd organu, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi naliczona jest od liczby osób zamieszkujących na danej nieruchomości, a nie od ilości odebranych odpadów, stąd też brak było uzasadnienia do przesłuchania pracowników firmy odbierającej odpady. Sąd nie dopatrzył się więc naruszenia prawa w odmowie przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu, albowiem okoliczności istotne dla sprawy stwierdzone zostały bowiem dostatecznie innymi dowodami, co SKO w zaskarżonej decyzji uzasadniło, a Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowana stanowiska DIS. 4.8. Dalej wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, w aktach sprawy znajduje się upoważnienie z dnia [...] r. nr [...] dla Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej - .K. do załatwiania spraw w zakresu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym wydawania decyzji. W konsekwencji stąd też brak jest podstaw do uznania, iż osoba podpisująca decyzję, jak również postanowienia, czy wezwania była do tego nieupoważniona. Nie ulega także wątpliwości, że w aktach sprawy brak jest upoważnienia dla poszczególnych pracowników, którzy w imieniu organu dokonują konkretnych czynności procesowych, w tym czynności zapoznania się strony z aktami sprawy jest niezasadny. Trafnie w tym kontekście wskazało SKO, że pracownik organu posiada stosowne upoważnienie, które znajduje się zarówno w aktach organu jak również w aktach osobowych pracownika, stąd nie ma konieczności, aby za każdym razem w przypadku prowadzenia postępowania w sprawie włączać do materiału dowodowego tego typu dokumenty, gdyż dotyczą one spraw organizacyjnych a nie merytorycznych. Zdaniem Sądu strona nie wykazała, że dostęp do akt sprawy ma osoba, które nie jest do tego upoważniona, jak również nie została zobowiązana do zachowania tajemnicy prawnie chronionej. Nadto, fakt zapoznania z aktami sprawy został odnotowany przez pracownika organu, adnotację opatrzono datą i podpisem pracownika. Ponadto w postępowaniu podatkowym to skarżąca wraz z uczestnikiem jest była stroną postępowania. W rezultacie niezasadne okazały się zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p. art. 177 O.p. art. 143 § 1 i § 3 O.p. w zw. z art. 268a k.p.a. art. 306 § 1 O.p., art. 155 § 1 pkt 4, 4a, art. 159 § 1 i § 2 O.p. w sposób wskazany w skardze. Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że kwestionowany przez skarżącą sposób w jaki nastąpiło okazanie stronie akt do wglądu w urzędzie Miasta, brak numeracji akt i nie poukładanie ich w kolejności, czy też przekazanie ich, zdaniem skarżącej przez osobę nie legitymująca się żadnym upoważnieniem, powinien być zasadniczo przedmiotem odrębnego postępowania. 4.9. Niezasadny okazał się także zarzut braku prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...]r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, decyzja pierwszoinstancyjna została uzupełniona w zakresie pouczenia odnośnie wymogów formalnych odwołania, o których mowa w art. 222 O.p. Zatem, pouczenie zawarte w decyzji jest prawidłowe i czyni zadość obowiązkowi określonemu w art. 210 § 1 O.p. W tym kontekście zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 7 w zw. z art. 222, art. 168 § 3a oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 124 O.p. poprzez niewskazanie pełnego zakresu pouczenia (tj. brak adresów korespondencyjnych, sposobu wnoszenia odwołania) oraz poprzez niewystarczające, nieprawdziwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji oraz niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania decyzji uznać należy za bezpodstawny. 4.10. Mając na uwadze powyższe rozważania nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, uznając ją za bezzasadną.