I SA/Gl 864/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 lipca 2012 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia w kwocie 200,00 zł stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Pouczono przy tym skarżącego, że wpis ten należy uiścić w kasie Sądu lub na rachunek bankowy Sądu w terminie siedmiu dni licząc od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona zawierająca m.in. odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniu 13 sierpnia 2012 r., na skutek nieobecności skarżącego w miejscu jego zamieszkania, a następnie awizowana powtórnie w dniu 21 sierpnia 2012 r. (vide: pismo Poczty Polskiej z dnia 11 grudnia 2012 r.). Przedmiotowa przesyłka została w dalszej kolejności wydana skarżącemu w dniu 28 sierpnia 2012 r., co znajduje potwierdzenie na zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach tej sprawy. W dniu 4 września 2012 r. (data nadania) skarżący złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Następnie, w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący w dniu 25 września 2012 r. uiścił wpis od skargi. Postanowieniem z dnia 10 października 2012 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W piśmie z dnia 8 listopada 2012 r. (data nadania) Z. K. wniósł o cofnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony przez Sąd do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 3 września 2012 r. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wynika, że została ona doręczona w dniu 28 sierpnia 2012 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 13 sierpnia 2012 r., a następnie po raz drugi w dniu 21 sierpnia 2012 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 p.p.s.a. nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 27 sierpnia 2012 r., a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął z dniem 3 września 2012 r. Wniosek o prawo pomocy strona skarżąca złożyła natomiast w dniu 4 września 2012 r., a zatem już po upływie terminu do uiszczenia wpisu. Podkreślić w tym miejscu należy, że złożenie wniosku o prawo pomocy nie przerwało terminu do uiszczenia wpisu. Aby tak bowiem było strona powinna złożyć taki wniosek w otwartym terminie do uiszczenia wpisu, czyli do 3 września 2012 r. Tymczasem skarżący uczynił to po terminie do uiszczenia wpisu, tj. w dniu 4 września 2012 r. Wpis od skargi strona uiściła zaś dopiero w dniu 25 września 2012 r. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że wniosek skarżącego o cofnięcie skargi nie mógł wywrzeć skutku albowiem merytoryczne rozpatrzenie takiego wniosku jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki, sąd skargę odrzuci (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207 z aprobującą glosą J. P. Tarno, OSP 1990, nr 4, poz. 207). Umorzenie postępowania sądowego, będące skutkiem cofnięcia skargi (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), może mieć bowiem miejsce tylko wówczas, gdy zostanie ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, a skarga poddana kontroli przewodniczącego, nie będzie zawierała braków formalnych (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 375). Reasumując, w niniejszej sprawie skarga dotknięta jest brakiem fiskalnym, gdyż termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 3 września 2012 r. W takiej sytuacji skargę należy odrzucić, gdyż – jak wyżej wskazano – brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o jej cofnięcie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.