I SA/Gl 865/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Asesor WSA Monika Krywow (spr.), Sędzia WSA Adam Nita, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015 - po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] r., nr [...] ; 2) umarza wznowione postępowanie podatkowe; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania B.Z.(dalej jako "podatniczka" lub "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. (dalej jako "organ podatkowy") z dnia [...]r., nr [...]w sprawie uchylenia własnej decyzji z dnia [...]r., nr [...].i ustalenia nowego zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na rok 2015 w kwocie [...]zł. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...]r. organ podatkowy ustalił podatniczce wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. w kwocie [...]zł. Postanowieniem z dnia [...]r. organ podatkowy wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2015 r. wskazując, że wyszły na jaw nowe okoliczności nieznane wcześniej organowi. Decyzją z dnia [...]r. organ podatkowy uchylił decyzję własną z dnia [...] r. i ustalił nowe zobowiązanie podatkowe w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na kwotę [...]zł. Od powyższej decyzji podatniczka wniosła odwołanie. Decyzją z dnia [...]r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego z dnia [...]r. W związku ze złożonym przez skarżącą wnioskiem o wznowienie postępowania decyzją z dnia [...]r. odmówiło uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r. Następnie decyzją z dnia [...]r. organ odwoławczy uchylił: - decyzję własną z dnia [...]r.; - decyzję własną z dnia [...]r.; - decyzję organu podatkowego z dnia [...]r. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję własną z dnia [...]r. i ustalił podatniczce nowe zobowiązanie podatkowe w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na kwotę [...]zł. Od powyższej decyzji podatniczka złożyła odwołanie zarzucając m.in. naruszenie prawa materialnego to art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej jako "u.p.o.l.") poprzez błędną wykładnię sprzeczną z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego polegającą na uznaniu, że definicja budynku zawiera oprócz elementów ustawowych także dodatkowy pozaustawowy warunek w postaci funkcji danego obiektu, naruszenie prawa materialnego art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez ich niezastosowanie i pominięcie dowodu z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz art. 2a, art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 i art. 191 O.p. Zaskarżoną decyzja Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego. Wskazało, że Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu podatkowego stanowi art. 245 § 1 pkt 1 O.p. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie zachodziła dopuszczalność wznowienia postępowania w związku z tym, iż w pismem z dnia 3 listopada 2015 r. podatniczka poinformowała, że m. in w roku 1999 r. z Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa zakupiła nieruchomość położoną na terenie G. i wskazała jakie budynki są częściami składowymi opisanej w piśmie działki. Ponadto po wpłynięciu do organu aktu notarialnego z dnia [...]r. wyszło na jaw, że podatniczka była już w 2015 właścicielką [...], o czym organ nie posiadał wiedzy. Zdaniem organu odwoławczego fakt prowadzenia przez podatniczkę w należącym do niej budynku w 2015 r. działalności polegającej na uboju drobiu nie był wiadomy organowi podatkowemu w chwili wydania decyzji z dnia [...] r. W pierwotnej decyzji wszystkie należące do podatniczki budynki zostały objęte zwolnieniem podatkowym jako zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Tymczasem budynki zajęte na działalność inną (ubojni) zwolnieniu takiemu nie podlegają. Stąd też należało ustalić podatniczce wysokość zobowiązania podatkowego łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie wyższej od pierwotnie ustalonej. W skardze na powyższą decyzję podatniczka zarzuciła I. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię sprzeczną z wytycznymi Trybunału Konstytucyjnego z wyroku SK 48/15 , polegającą na uznaniu, że definicja legalna budynku – oprócz tzw. elementów ustawowych, zawiera także dodatkowy pozaustawowy warunek w postaci funkcji danego obiektu, od którego uzależnić należy kwalifikację do kategorii budynku i budowli; skutkującą opodatkowaniem obiektów budowlanych oczyszczalni ścieków, spełniających wszystkie ustawowe przesłanki do uznania ich na gruncie przepisów o podatku od nieruchomości za budynki jako budowli, ze względu na funkcję jaką one pełnią, co było wynikiem wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, co strona podnosiła w zarzutach do opinii biegłego; II. Naruszenie prawa materialnego art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji pominięcie dowodu z danych zawartych w ewidencji budynków przy podatkowej klasyfikacji budynku oczyszczalni ścieków, gdzie jest on sklasyfikowany jako budynek. III. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 2a, art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 i art. 191 O.p., które rażąco naruszały zasadę zaufania obywatela do organów państwa, bowiem organ uchybił obowiązkowi podjęcia wszelkich działań w celu wyjaśnienia dokładnego stanu faktycznego, zasady rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika, zasadę praworządności i prawdy obiektywnej, poprzez: - nierozpoznanie wniosku podatniczki o dopuszczenie opinii innego biegłego, który sporządzając opinię, zweryfikuje i załączy do opinii materiały i dokumenty źródłowe w postaci faktur, pozwoleń na budowę, odbiorów technicznych obiektów, ewidencji środków trwałych i innych niezbędnych dokumentów do wydania pełnej i rzetelnej opinii; - uznanie za rzetelną, pełną i jasną opinii, która została sporządzona bez materiałów źródłowych i która w zasadzie jest bardzo lakoniczna (w zasadzie konkretne ustalenia obejmują tylko 1,5 strony, reszta to ocena przepisów prawnych, do czego biegły nie ma uprawnień, a brak wskazania w opinii toku rozumowania biegłego w zasadzie uniemożliwia jej weryfikację). - naruszenie art. 190 § 1 i § 2 O.p., poprzez brak pouczenia podatniczki o możliwości zadawania pytań, składania wyjaśnień w trakcie przeprowadzania oględzin przez biegłego, a nie jak to uczyniono już po sporządzeniu opinii, gdzie przy doręczaniu podatniczce już sporządzonej opinii organ wezwał ją do zadawania pytań biegłemu, a także poprzez brak precyzyjnego wskazania zakresu i przedmiotu opinii; - rozpoznanie sprawy w oparciu o nierzetelną, niejasną opinię, sporządzoną bez wglądu do materiałów źródłowych takich jak faktur dokumentujących nabycie urządzeń i materiałów do budowy oczyszczalni ścieków, pozwoleń na budowę, odbiorów technicznych obiektów, ewidencji środków trwałych, w sytuacji, gdy z dokumentów tych wynikało jednoznacznie, że poszczególne urządzenia i materiały nie tworzyły budowli "oczyszczalni ścieków", opinię sporządzoną bez możliwości przygotowania dokumentów dla biegłego, pytań i istotnych dla biegłego informacji, przed wydaniem opinii, bowiem wezwanie do zadawania pytań po raz pierwszy doręczono jej wraz ze sporządzoną już opinią przy jej doręczaniu. Podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Kontrolowane w niniejszym postępowaniu decyzje, jako naruszające prawo, podlegają uchyleniu, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Oceniając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, że w postępowaniu podatkowym (tak jak i w postępowaniu administracyjnym) obowiązuje zasada trwałości decyzji. Wyrażona ona została w art. 128 O.p. stanowiącym, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. W myśl art. 240 § 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2015 r.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny.; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Natomiast w myśl art. 241 § 1 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Jako podstawę wszczęcia postępowania organ podatkowy wskazał art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a zatem wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejące w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Zwrócić należy uwagę, że aby możliwe było wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., muszą być łącznie spełnione trzy przesłanki: po pierwsze - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, są nowe (nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę) i istotne dla sprawy (muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne), po drugie - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, po trzecie - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję (zob. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 2007/15, Lex nr 2347654). Organ w ramach toczącego się postępowania winien bezspornie ustalić wystąpienie przesłanki wznowieniowej, a następnie dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Jest to bardzo istotny element tego rodzaju postępowania nadzwyczajnego, gdyż wystąpienie jednej z okoliczności określonej w art. 240 § 1 o.p. warunkuje dopiero możliwość ponownego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty sprawy". Z powyższego wynika zatem, że ocena legalności zaskarżonej decyzji winna zostać dokonana poprzez pryzmat art. 240 § 1 O.p. w zakresie w jakim organy zbadały zaistnienie przesłanek do wznowienia postępowania i uzasadniły ich zaistnienie bądź nie, czy zrobiły to prawidłowo, a tym samym czy wydana decyzja odpowiada rozstrzygnięciu. Z uzasadnienia postanowienia z dnia [...]r. wynika, że po wpłynięciu aktu notarialnego nr [...]r. z dnia [...]r., na mocy którego skarżąca nabyła na wyłączną własność działki o nr ewidencyjnych [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha, wyszło na jaw, że skarżąca w 2015 r. była właścicielka [...], o czym organ nie wiedział wcześniej. Okoliczność ta została także wskazana w decyzji organu podatkowego. Wydając zaskarżoną decyzję Kolegium stwierdziło, że w sprawie zachodziła dopuszczalność wznowienia postępowania, bowiem podatniczka pismem z dnia 3 listopada 2015 r. poinformowała, że w 1999 r. nabyła nieruchomości z Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a następnie na podstawie ww. aktu notarialnego wyszło na jaw, że już w 2015 r. podatniczka była właścicielką [...], która to okoliczność nie była znana organowi podatkowemu. W pierwotnej decyzji wszystkie budynki należące do podatniczki zostały objęte zwolnieniem podatkowym, jako zajęte na prowadzenie działów specjalnej produkcji rolnej. Tymczasem w zakresie w jakim skarżąca prowadziła [...] zwolnienie takie nie przysługuje, bowiem nie może być kwalifikowane jako prowadzenie ww. działów specjalnej produkcji rolnej. Należy zatem przypomnieć, że każdorazowo wskazując podstawę prawną do wznowienia postępowania (w niniejszej sprawie art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 O.p.) organy muszą w sposób szczegółowy uargumentować swoje stanowisko. Oznacza to, że ocena dopuszczalności wznowienia w danej sprawie postępowania dokonywana jest w zakresie w jakim organ wskazał jej podstawy, tj. na podstawie okoliczności podanych przez organ. Kontrolując wydane rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że argumentacja wskazana przez organ podatkowy, a następnie zaakceptowana przez Kolegium jest lakoniczna. Odnosi się bowiem ona jedynie do wskazania, że organ podatkowy nie miał wiedzy o prowadzonej na jego terenie działalności gospodarczej przez skarżącą w postaci [...]. Wiedzę miał przy tym posiąść dopiero z aktu notarialnego z dnia [...] r., który wpłynął do urzędu w dniu 7 lipca 2015 r. Tymczasem akt sprawy wynika, że podatniczka została wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w 2005 r. jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. Jako PKD wskazano symbol 10.12.Z Przetwarzanie i konserwacja mięsa z drobiu. Jako miejsce prowadzenia działalności wskazała adres w K., ale co istotne również adres C., ul. [...], a zatem adres objęty ww. decyzjami. Ponadto w 2012 r. podatniczka złożyła informację w sprawie podatku rolnego, podatku leśnego oraz podatku od nieruchomości, w którym wskazała zarówno grunty, jak i budynki, w tym budynki gospodarcze, w tym związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazała także, że nieruchomość obejmuje działki o nr [...] i [...]. Złożyła także oświadczenie o wyodrębnieniu w maju 2012 r. powierzchni [...] m2 na potrzeby mieszkalne, wnosząc jednocześnie o zmianę wymiaru podatku za 2012 r. Jednocześnie, jak wynika z dołączonych do akt dokumentów, wydana przez Starostę G. decyzja z dnia [...] r. nr [...] wydana na rzecz skarżącej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków zakładowych dla [...] w C. przy ul. [...] na działkach [...] i [...] została przesłana do organu podatkowego. Z powyższego wynika zatem, że w dacie wydania decyzji pierwotnej, tj. z dnia [...] r. organ podatkowy miał wiedzę o prowadzeniu na jego terenie, przez skarżącą [...]. Oznacza to, że wskazywana przez organ okoliczność "powzięcia informacji o prowadzeniu [...]" nie mogła zatem stanowić podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. Na dzień wydawania decyzji organ podatkowy miał bowiem wiedzę, że skarżąca prowadzi taką działalność. Co więcej, wbrew twierdzeniom organów, z aktu notarialnego A nr [...], a zatem powołanego przez organy jako dokument, z którego miał on powziąć wiedzę o fakcie prowadzenia ubojni przez podatniczkę, wynika jedynie okoliczność zniesienia współwłasności. W akcie tym, nie wskazano w ogóle, by skarżąca prowadziła jakąkolwiek działalność gospodarczą, a co więcej nie dotyczył on działek [...] i [...], a działek nowych, tj. o nr [...] i [...] położonych na terenie organu podatkowego. Nieruchomość ta, zgodnie z § 2, stanowiła nieruchomość niezabudowaną. Powyższy akt notarialny został zawarty w dniu [...] r. (błędnie wskazywanego w decyzji organu podatkowego jako [...] r.). Zatem złożenie ww. aktu notarialnego nie mogło stanowić o ziszczeniu się przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wyjścia na jaw "nowych faktów i dowodów" jakie nie były znane organowi podatkowemu. Wymaga przy tym odnotowania, że treść art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. pozostała niezmienna. Przepis ten stanowi, że działalność rolnicza oznacza produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Zatem już z treści samego tego przepisu nie wynika, by działalność w postaci uboju zwierząt (w tym wypadku kurcząt) traktowana była jako działalność rolna, a tym samym już z samego tego przepisu nie mogła być uznana za specjalny dział produkcji rolnej. Jednakże ze znajdującej się w aktach sprawy ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynek, w którym znajduje się [...] był sklasyfikowany jako "budynek biurowy". Oznacza to, że niezależnie od jego klasyfikacji nie mógł być on uznany za budynek służący specjalnym działom produkcji rolnej, bowiem nie wchodził nawet w zakres ww. przepisu. Z powyższego wynika zatem, że organ wiedział, że podatniczka prowadzi ubojnie, posiada budynek biurowy (budynki zajęte na działalność gospodarczą były wskazywane już w 2012 r.) w dacie wydania pierwotnej decyzji. Był bowiem w posiadaniu informacji zarówno o przedmiocie działalności prowadzonej przez podatniczkę, jak i dokumentów wskazujących na inną klasyfikację budynków niż przyjął, a także wskazujących na budowę ubojni na jego terenie. Należy wyraźnie pokreślić, że wznowienie postępowania, jako tryb nadzwyczajny stanowiący odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, nie może być wykorzystywany do naprawy błędów organu w sytuacji, w której posiada on pełną wiedzę o stanie faktycznym i prawnym mającym zastosowanie w sprawie. Tymczasem w niniejszej sprawie organ wznowił postępowanie w celu uchylenia zwolnienia zastosowanego wobec skarżącej, pomimo posiadania tych informacji w dniu wydania pierwotnej decyzji, wskazując przy tym na okoliczność, która w żaden sposób nie mogła stanowić o wyjściu na jaw nowych dowodów lub okoliczności. Jak już zostało to wskazane, w powołanym przez organy akcie notarialnym nie było żadnej wzmianki o prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej w postaci [...]. Trzeba także zauważyć, że w postanowieniu o wszczęciu postępowania z urzędu organ podatkowy powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. odwołał się także do regulacji art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Zgodnie z nimi jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie (ust. 3). Zatem przepis ten może stanowić podstawę do wszczęcia innego trybu nadzwyczajnego, tj. zmiany decyzji, nie zaś do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie zaś taki tryb nie został wszczęty. Stąd też Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja, jako naruszające art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wymagają wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Niezależnie od powyższego, Sąd pragnie zwrócić uwagę na sposób przekazania akt administracyjnych. Otóż akta te zostały przekazane w sposób nieuporządkowany. Dokumenty nie są chronologicznie ułożone. Nadto w decyzji z dnia [...] r. (w jej środku) wpięte zostało odwołanie skarżącej od tej decyzji oraz stanowisko organu w sprawie tego odwołania (w tym niewpięte zpo dotyczące doręczenia stanowiska organu podatkowego). Jednocześnie na początku akt (jako pierwsze) znajdują się zdjęcia budynków oraz wypisy z ewidencji środków trwałych działalności podatniczki (bez daty ich wpływu), a także prywatne (co wynika z treści) zapiski. Zaskarżona decyzja w części odnoszącej się do przepisów u.p.o.l. oraz kwestii merytorycznych sporządzona jest różną czcionką, z różnymi odstępami pomiędzy wierszami wskazuje na pewną niedbałość w jej wydawaniu. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2002 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") orzekł jak w pkt 1 sentencji. Jednocześnie Sąd stwierdzając podstawy do umorzenia postępowania wznowieniowego, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a., na które to koszty złożył się wpis w niniejszej sprawie w kwocie 500 zł.