I SA/Gl 867/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 29 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. i T. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 224 a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), w związku z wnioskiem J. i T. A. z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie określenia należnego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w wysokości [...] zł, odmówił wstrzymania wykonania decyzji organu drugiej instancji. W dniu 19 sierpnia 2008 r. (data nadania) podatnicy złożyli skargę na wyżej oznaczone postanowienie, żądając m. in. jego uchylenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że została ona wniesiona na postanowienie, które nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że jedną z przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg na postanowienia inne niż wymienione w tym katalogu. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na postanowienie nie podlegające sądowej kontroli. Zaskarżonego bowiem w niniejszej sprawie postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z tych trzech kategorii postanowień, o których mowa we wskazanym art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, o czym trafnie pouczył stronę organ, a zatem nie może ono być zaskarżone do sądu administracyjnego. Nie należy ono również do postanowień kończących postępowanie ani do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Dotyczy ono bowiem kwestii incydentalnych. W związku z powyższym skargę należy uznać za niedopuszczalną, a taka skarga w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu i dlatego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.