I SA/Gl 869/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 2.063 (dwa tysiące sześćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2018.800 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania pana K.S., dalej podatnik lub strona, od decyzji Wójta Gminy S. (dalej organ podatkowy) z dnia [...] Nr [...] nr ewid. [...] w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 w kwocie [...] zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej Kolegium lub SKO) utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego. Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO podało, że organ podatkowy opodatkował podatkiem od nieruchomości budynki mieszkalne o pow. [...] m2, inne zabudowania oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. [...] m2, grunty pozostałe – tereny mieszkaniowe o pow. [...] m2 oraz grunty pozostałe nieużytki o pow. [...] m2, zaś podatkiem rolnym opodatkował grunty orne oraz pastwiska o łącznej powierzchni [...] ha. W odwołaniu od tej decyzji podatnik kwestionował ustalenia organu podatkowego w części dotyczącej garażu oraz gruntu o powierzchni [...] m2 w zakresie ich związania z prowadzeniem działalności gospodarczej zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2016. 716 ze zm.) dalej u.p.o.l. lub ustawa podatkowa oraz przepisów procedury w tym art. 121, art. 122, art. 120, art. 187 i art. 191 O.p. Kolegium wskazało na podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego, a następnie stwierdziło, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą, co sam potwierdził w odwołaniu, gdyż posiadane i użytkowane przez niego maszyny rolnicze są garażowane w garażu, który jest jednym ze składników objętych opodatkowaniem przy tym garaż ten wykorzystywany jest także jako magazyn. Tym samym za prawidłowe uznał, że budynek garażowy jak i grunt pod nim służą do przechowywania urządzeń i maszyn rolniczych w związku z posiadaniem i dzierżawieniem gruntów rolnych ale i także w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. SKO ustaliło, że sporny budynek wybudowany został jako garaż na maszyny rolnicze, zaś jego powierzchnia i powierzchnia gruntu pod nim są bezsporne. Z dokonanych oględzin budynku wynika, że służy on przechowywaniu sprzętu rolniczego, jak i osprzętu koparki (wykorzystywanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej) służącej do świadczenia usług, zaewidencjonowanych jako środki trwałe. Podatnik potwierdził fakt wykonywania usług za pomocą posiadanego przez siebie sprzętu w tym ciągnika i koparko ładowarki do prac na rzecz osób trzecich. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podatnik reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu niewłaściwej stawki podatku od nieruchomości odnośnie garażu i gruntu o powierzchni [...] m2 oraz art. 121, art. 122, art. 187, art. 191, art. 198 i art. 233 § 2 O.p., a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z ponownych oględzin przedmiotowej nieruchomości w sytuacji kiedy istnieją uzasadniane wątpliwości i rozbieżności w zakresie ustalenia jej prawidłowej powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uzasadniając skargę skarżący wskazał, że organ podatkowy w żaden sposób nie udowodnił i nie wykazał dlaczego do opodatkowania wyższą stawką przyjął powierzchnię [...] m2 czyli powierzchnię całkowitą garażu, podczas, gdy w protokole oględzin z dnia [...] znajduje się zapis, że tylko w jednym z pomieszczeń przechowywane są maszyny (jego powierzchnia to [...] m2). Zdaniem skarżącego opodatkowaniu podlega nie cała powierzchnia nieruchomości lecz wyłącznie ta jej część, która została faktycznie zajęta na działalność gospodarczą. Wyjaśnił, że w garażu przechowuje maszyny rolnicze w okresie zimowym oraz że wykorzystywany on jest także jako magazyn i jest związany wyłącznie z zaspokojeniem potrzeb ogólnie pojmowanych jako mieszkaniowe. Podkreślił, że w pozwoleniu na budowę wskazano, iż jest to garaż na maszyny rolnicze i z biegiem lat przeznaczenie tego budynku zasadniczo nie uległo zmianie i służy jedynie zaspakajaniu jego potrzeb prywatnych lub mieszkaniowych. Stwierdził, że budynek garażowy nigdy nie był oraz nie jest w żaden sposób związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący odwołał się do wyroku NSA z dnia 31 marca 2015 r. (sygn. akt II FSK 559/13) przytaczając fragment jego uzasadnienia. Wyjaśnił, że biorąc pod uwagę specyfikę usług przez niego wykonywanych, nie sposób uznać aby przedmiotowy garaż mógł być w jakikolwiek sposób wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej lub aby był z nią w jakikolwiek sposób związany. Skarżący wskazał, że w tut. Sądzie toczyło się postępowanie dotyczące roku 2016 i wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 935/17 decyzja SKO została uchylona przy czym wydając decyzję w niniejszej sprawie organ podatkowy oparł się na tej (uchylonej przez Sąd) decyzji, a tym samym zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje stały się co najmniej przedwczesne i jako takie nie powinny się ostać. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd stwierdza, że przedmiot niniejszej sprawy poddany został ocenie tutejszego Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 411/18 uchylił decyzję Kolegium dotyczącą opodatkowania spornych nieruchomości za rok 2017. Z uwagi na w istocie tożsamy stan faktyczny i prawny sprawy za 2017 r., aktualnie rozstrzyganej, Sąd orzekający, akceptując wywody prawne poczynione w rozstrzygnięciu odnoszącym się do 2017 r. w dalszej części uzasadnienia powoła je jako własne. W wyniku przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy stronami koncentruje się wokół budynku garażu o powierzchni [...] m2 oraz gruntu pod nim, a konkretnie wątpliwości budzi prawidłowość ich kwalifikacji do budynków i gruntów związanych prowadzeniem działalności gospodarczej. Poza sporem była kwestia poprawności opodatkowania w pozostałym zakresie. Przystępując do rozważań przyjdzie przytoczyć uregulowania prawne, które znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Otóż zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1892 z późn. zm.) osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). W myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 - 6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wysokości w nim przewidzianych. Przepis ten dopuszcza różnicowanie wysokości stawek podatkowych dla gruntów oraz budynków w zależności od ich przeznaczenia. Z takiego uprawnienia skorzystała Rada Gminy S., która podjęła uchwałę z dnia [...] w sprawie stawek podatku od nieruchomości oraz zastosowanych zwolnień na 2018 r. Natomiast w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Przy czym na mocy art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Zwrócić należy uwagę, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 2 ust. 2 u.p.o.l., który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. zwalnia się z podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Za gospodarstwo rolne zaś, stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, uważa się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiący własność lub znajdujący się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Tak więc wskazać należy, że warunkiem koniecznym zwolnienia z podatku od nieruchomości wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.o.p.l. jest położenie budynków na gruntach gospodarstwa rolnego, a co za tym idzie sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 753/17, Lex nr 2400658). W niniejszej sprawie sporny garaż posadowiony jest na działce, która zgodnie z ewidencją gruntów i budynków stanowi tereny mieszkaniowe. Skoro nie stanowi ona użytku rolnego to dla opodatkowania danego budynku lub gruntu najwyższą stawką wystarczające jest wykazanie ich związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pojęcie budynków (gruntów) "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku (gruntu) lub jego części z działalnością gospodarczą. Przechodząc do oceny materiału dowodowego będącego podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji zwrócić należy przede wszystkim uwagę, że oparte zostały one na dowodach zgromadzonych w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 i 2017 r., gdzie kwestią sporną była również kwalifikacja garażu i gruntu pod nim. Nadmienić jednak należy, że decyzja dotycząca 2016 r. została wydana po wznowieniu postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 935/17 uchylił decyzję organu II instancji utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne ustalające wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. nie dopatrując się, aby w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z tego też względu Sąd nie zajmował się oceną poprawności kwalifikacji spornych przedmiotów opodatkowania. Podobnie uchylona została decyzja dotycząca 2017 r. (sygn. akt I SA/Gl 411/18). W sprawie bezspornym jest, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą. Zgodnie z Centralną Ewidencją i Informacją o Działalności Gospodarczej obejmuje ona: Transport drogowy towarów (kod PKD - 49.41.Z), Działalność usługową wspomagającą produkcję roślinną (kod PKD - 01.61.Z), Działalność usługową następującą po zbiorach (kod PKD - 01.63.Z), Przygotowanie terenu pod budowę (kod PKD - 43.12.Z), Sprzedaż hurtową maszyn i urządzeń rolniczych oraz dodatkowego wyposażenia (kod PKD - 46.61.Z). Pamiętać jednak należy, że wpis do wspomnianej ewidencji ma charakter deklaratoryjny. To oznacza, że o tym czy dany podmiot prowadzi, czy też nie prowadzi działalności gospodarczej nie przesądza dokonanie w tym względzie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Rejestracja w ewidencji jest jedynie formalną przesłanką rozpoczęcia i prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym o tym, że dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą w danym zakresie decyduje faktyczna aktywność w tym względzie. Jak zauważono wcześniej dowody, które legły u podstaw ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r., dotyczą stricte roku 2016 lub 2017. Nie dostarczają zatem informacji co do tego jak sytuacja przedstawiała się w roku następnym, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Oczywiście dowody te mogą być wzięte pod uwagę przy kwalifikacji budynku garażowego, jednak w niniejszej sprawie nie mogą stanowić wyłącznej podstawy dla przyjęcia, że sporny obiekt i grunt pod nim związany był z działalnością gospodarczą. Zwrócić należy uwagę, że oględziny były przeprowadzone w dniu 15 kwietnia 2016 r. Z kolei wezwanie organu I instancji do złożenia wyjaśnień przez podatnika w kwestii jakiego rodzaju sprzęt był wykorzystywany w działalności gospodarczej dotyczyło wyłącznie roku 2016. Z tego też względu odpowiedź podatnika z dnia 23 lutego 2017 r. odnosi się również li tylko do roku 2016, zaś jego odpowiedź z dnia 5 marca 2018 r. nie dotyczyła spornego garażu. Badanie dokumentacji rachunkowej, do której prowadzenia zobligowany jest skarżący jako przedsiębiorca, również ograniczało się do roku 2016 czy 2017. Nie można zatem wykluczyć, że stan faktyczny w 2018 r. był odmienny od tego dokumentowanego w 2016 lub 2017. W kontekście dotychczasowych uwag stwierdzić należy, że organ podatkowy winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, które pozwoli w sposób jednoznaczny odpowiedzieć na pytanie, czy sporny budynek garażowy, a w konsekwencji również grunt pod nim, związany był z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Podkreślić należy, iż za działalność gospodarczą nie uważa się działalności rolniczej, a więc grunty, budynki i budowle związane z działalnością rolniczą nie mogą być jednocześnie uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W takim zakresie, w jakim służą wyłącznie działalności rolniczej nie może być tu zatem mowy o "związku z prowadzeniem działalności gospodarczej" niezależnie od tego, że znajdują w posiadaniu podmiotu, który posiada status przedsiębiorcy. Dlatego też koniecznym jest ustalenie na czym polegała działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego, a następnie, czy sporny budynek pozostawał z nią w związku. Ponadto Sąd zauważa, że uzasadnienia decyzji obu instancji, a w szczególności organu podatkowego, są szczątkowe, bardzo ogólnikowe, a nadto nie odzwierciedlają rzeczywistości skoro uzasadnienie decyzji organu podatkowego składa się z dwóch zdań i stwierdza się w nim, że ustaleń dokonano uwzględniając m.in. informację podatkową złożoną przez podatnika w sytuacji, gdy w informacji tej podatnik nie wykazał spornego budynku i gruntu jako związanego z działalnością gospodarczą, zaś Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreśliło, że organ podatkowy "obszernie" wskazał na okoliczności stanu faktycznego (w decyzji pierwszoinstancyjnej nie było takich ustaleń) co może oznaczać, że SKO, nie znało decyzji, o której rozstrzygało bądź odwołało się do innej decyzji podatkowej niż przez nią badanej. Zwrócić należy uwagę, że osoba fizyczna, będąca przedsiębiorcą, występuje w obrocie prawnym także jako podmiot nieprowadzący działalności gospodarczej. Dlatego też opodatkowanie nieruchomości stawką jak dla związanych z działalnością gospodarczą jest możliwe jedynie w przypadku ustalenia w toku postępowania podatkowego, że mogłyby one choćby pośrednio służyć w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Stanowisko to znajduje aprobatę w m.in. w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. o sygn. akt SK 13/15 (Dz.U. z 2017 r. poz. 2372). W orzecznictwie sądów administracyjnym, jak i w doktrynie przyjmuje się, że nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa, a tym samym związana jest z działalnością gospodarczą osoby fizycznej, m.in. gdy wprowadzona jest do ewidencji środków trwałych, dokonywane są od niej odpisy amortyzacyjne, wydatki na jej utrzymanie są kosztem uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, treść aktu notarialnego, źródła finansowania zakupu nieruchomości (zob. K. Radzikowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie II FSK 32/11, "Finanse Komunalne" nr 12/2012, s. 69-70, 72 i literatura tam przywołana). Zgodnie z art. 122 i art. 191 O.p. organ podatkowy obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei stosownie do art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest bowiem przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna bowiem pozwolić – zarówno podmiotowi, którego rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, jak i ewentualnie sądowi - odczytać kierunek rozważań, jak i tok rozumowania organu. Uzasadnienie aktu administracyjnego stanowiąc jego integralną część, wpływa bowiem na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia decyzji jest więc nie tylko wymogiem formalnym – wynikającym wprost z brzmienia art. 210 § 4 O.p. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie bowiem toku rozumowania organu, który poprzedza wydanie decyzji, nie tylko pełni funkcję perswazyjną, wyłuszczając powody podjętego rozstrzygnięcia, tak aby strona mogła się przekonać o jego słuszności (art. 124 O.p.), ale także wpływa na kontrolę aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wskazane wyżej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 i art. 191 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego doprowadziłoby organ do innych wniosków w zakresie kwalifikacji spornego obiektu, co przekłada się na przyjęcie odpowiedniej podstawy opodatkowania, a w dalszej kolejności na wysokość ewentualnego łącznego zobowiązania pieniężnego. Postępowanie wymaga zatem uzupełnienia we wskazanym wyżej zakresie i dokonania ponownej, rzetelnej oceny, czy sporny garaż i grunt pod nim związany jest z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, czy też wykorzystywany jest - jak deklaruje podatnik – do działalności rolniczej oraz innych celów osobistych. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018. 1302 – dalej p.p.s.a.) uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 2.074 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy od skargi (257 zł), koszty zastępstwa procesowego (1.800 zł) oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł). ec