I SA/Gl 869/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2023 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 9 maja 2022 r. nr COF.OUR.6375.6008.2018 ŁD.JJ.ZZ 03342107 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Przedmiotem skargi T. K. (dalej "zobowiązany" lub "skarżący") jest postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej "wierzyciel") wydane w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez skarżącego przekazał za pomocą platformy ePUAP, do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej "organ egzekucyjny") tytuł wykonawczy numer 71130E1-18/WA/2021 obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od maja 2019 r. do października 2020 r. w kwocie 408,60 zł oraz koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł. 2. W piśmie z dnia 21 września 2021 r. skarżący na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 zwanej dalej "u.p.e.a."), tj. zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Skarżący poinformował, iż nigdy nie rejestrował odbiornika telewizyjnego, a na okazanym mu dokumencie rejestracji odbiornika z 2004 r. widnieje podpis, który nie jest jego podpisem. Przekazując zarzuty wierzycielowi, organ egzekucyjny poinformował, że na skutek zastosowanych środków egzekucyjnych, w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków, w dniu 27 września 2021 r. wyegzekwował w całości należność objętą ww. tytułem wykonawczym. Jednocześnie organ egzekucyjny wskazał, że z uwagi na wykonanie obowiązku w całości i zakończenie egzekucji administracyjnej, brak jest podstaw do zastosowania art. 35 § 1 u.p.e.a., tj. zawieszenia postępowania egzekucyjnego na skutek wniesionych zarzutów. 3. Postanowieniem z dnia 9 marca 2022 r., wydanym na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689, dalej "ustawa o opłatach abonamentowych" lub "u.o.a."), wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. Stwierdził, że na dane zobowiązanego w dniu 19 marca 2004 r. w Urzędzie Pocztowym W., dokonano rejestracji odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem: [...], [...] W.. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna [...] stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika i służąca do dokonywania opłat abonamentowych, a w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., poz. 1342), skarżącemu nadano indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Wierzyciel do postanowienia przedłożył jako dowód w sprawie: duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 18 sierpnia 2008 r. Wierzyciel wskazał, że nie jest w posiadaniu dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności wyrejestrowania odbiorników rtv, a skarżący takiego dowodu nie przedłożył. Postanowienie z dnia 9 marca 2022 r. zostało sprostowane postanowieniem z dnia 8 lipca 2022 r. 4. W zażaleniu na to postanowienie skarżący podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku. Złożył oświadczenie, że nie rejestrował odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego (o czym wielokrotnie informował od 2016 r.) oraz że podpis na "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" z dnia 19 marca 2004 r. nie jest jego podpisem. 5. Wierzyciel postanowieniem z dnia 9 maja 2022 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "k.p.a.") w związku z art. 18, art. 34 § 3, art. 17 § 1a u.p.e.a. oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z o opłatach abonamentowych, utrzymał w mocy postanowienie z dnia 9 marca 2022 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wierzyciel podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że obowiązek opłacania abonamentu rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1324). Wierzyciel wyjaśnił, że po zgłoszeniu przez abonenta rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i wnoszeniu opłat bądź zaprzestaniu ich wnoszenia nie dokonuje weryfikacji stanu faktycznego. To na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, zaprzestaniu korzystania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych. Zaznaczył przy tym, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiorników w określonym miejscu, lecz z rejestracją odbiorników przez konkretnego abonenta. Rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiornika, co w sprawie nie nastąpiło. Odnosząc się do złożonego przez skarżącego w zażaleniu oświadczenia, że nie rejestrował odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego, wierzyciel odpowiedział, iż podważając wiarygodność wniosku rejestracyjnego, którego kserokopię załączono do zaskarżonego postanowienia, skarżący nie przedłożył dokumentu, który stanowiłyby potwierdzenie (dowód), że to nie skarżący złożył: "Wniosek o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" z dnia 19 marca 2004 r., na którym, widnieje imię i nazwisko skarżącego, a który jest dowodem na okoliczność dokonania rejestracji odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego. , W ocenie wierzyciela, nieprawdopodobnym jest aby ktoś inny, niż osoba zainteresowana, rejestrował odbiorniki na inną osobę, aby w dalszej przyszłości taka osoba odpowiadała za zadłużenie w opłatach abonamentowych. Obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, a następnie opłacania abonamentu radiofonicznego/telewizyjnego wynika z mocy przepisów ustawy o opłatach abonamentowych i ciąży na każdej osobie użytkującej odbiorniki. Wyjaśnienie popełnienia sugerowanego nadużycia w zakresie zgłoszonej rejestracji leży po stronie osoby zobowiązanej, albowiem to zobowiązany kwestionuje fakt rejestracji odbiorników. W przypadku zgłoszenia sprawy właściwym organom należy poinformować Pocztę Polską S.A. o podjętych krokach i końcowym postanowieniu. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o : 1) uchylenie postanowienia wierzyciela z dnia 9 maja i z dnia 9 marca 2022 r. w całości, 2) stwierdzenie nieważności rejestracji odbiornika z 2004 r., 3) uzupełnienie dowodów w sprawie poprzez powołanie biegłego, który potwierdzi, iż podpis na wniosku o rejestrację odbiornika z 2004 r. nie został złożony przeze skarżącego, 4) rozstrzygnięcie, czy sam fakt niebudzącej wątpliwości rozbieżności podpisu złożonego na wniosku o rejestrację odbiornika z 2004 r. z jego podpisem, połączony z faktem przyznania przez wierzyciela, iż umożliwiał składanie bez przeszkód wniosków o rejestrację przez osoby nieupoważnione oraz oświadczeniem skarżącego, iż nigdy nie rejestrował odbiorników rtv, może stanowić dowód wystarczający do stwierdzenia nieważności rejestracji odbiornika w 2004 r.; ewentualnie rozstrzygnięcie o zastosowaniu w tym przypadku art. 77 § 4 k.p.a., 5) uchylenie tytułu wykonawczego nr 71130F1-18AVA/2021 z dnia 7 lipca 2021 r. i zarządzenie zwrotu pełnej pobranej kwoty wraz z kosztami i odsetkami, 6) zarządzenie zwrotu wcześniej pobranych opłat tytułem przedmiotowej rejestracji odbiornika RTV, pobranych w drodze egzekucji, w pełnych kwotach wraz z kosztami i odsetkami, 7) zarządzenie zwrotu ewentualnie poniesionych kosztów postępowania odwoławczego. Zarzucił: cyt.: "1. wbrew art. 77 § 1 k.p.a. a także art. 7 k.p.a, organ prowadzący postępowanie nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie. Wskazano, wbrew art. 77 k.p.a., że to skarżący winien dostarczyć dokument (potwierdzenie, dowód), "że to nie Pan złożył Wniosek o rejestrację odbiornika". Tymczasem to Poczta Polska, a nie skarżący, dysponuje oryginałem kwestionowanego przeze mnie wniosku o rejestrację odbiornika oraz środkami prawnymi pozwalającymi zebrać odpowiedni materiał dowodowy." Zdaniem skarżącego, zaniechano uzupełnienia materiału dowodowego, a było to niezbędne dla rozpatrzenia sprawy, ponieważ: "1. od 2016 roku, konsekwentnie informowałem, iż nigdy nie rejestrowałem odbiornika RW ani nikogo do takiej czynności nie upoważniałem, dowód: kopia pisma z dnia 2016-11-11 (odpowiedź na upomnienie) dowód: kopia pisma z dnia 2017-04-04 (zarzuty do tytułu wykonawczego) dowód: kopia pisma z dnia 2017-05-16 (odpowiedź na upomnienie) dowód; kopia pisma z dnia 2021-09-21 (zarzuty do tytułu wykonawczego) dowód: kopia pisma z dnia 2022-03-21 (zażalenie od postanowienia) 2. wnosząc zarzuty do tytułu wykonawczego pismem z dnia 2021-09-21, jak również w zażaleniu z dnia 2022-03-21, stwierdziłem, że podpis widniejący na przesłanej mi kopii formularza "wniosek o rejestrację odbiornika" z 2004 roku nie jest moim podpisem, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości (w żadnej mierze nie próbuje on naśladować mojego podpisu, nie zawiera nawet żadnych liter, będąc przy tym wystarczająco specyficznym aby bez wątpienia stwierdzić, że musiał zostać złożony przez inną osobę). Do tego stwierdzenia Poczta Polska w swoich pismach nie odniosła się, choć w moim przekonaniu jest ono wystarczającym dowodem dla uznania mojego roszczenia. dowód: kopia pisma z dnia 09 marca 2022 roku (postanowienie, w nim kopia wniosku o rejestrację odbiornika z 2004 roku) 3. Poczta Polska stwierdzając w piśmie z dnia 09 marca 2022 roku: "w 2004 roku w momencie rejestracji pracownik placówki pocztowej nie weryfikował tożsamości osoby, która zgłaszała rejestrację odbiorników radiofoniczno/telewizyjnych ponieważ nie było to w Obowiązku pracownika" - jednoznacznie potwierdza, że stosowała procedury umożliwiające bez przeszkód rejestrowanie odbiorników przez osoby nieupoważnione, działając wbrew przepisom pozwalającym na rejestrację odbiornika przez jego użytkownika a nie inną "osobę zgłaszającą". Obarczanie mnie ciężarem udowodnienia, że to nie ja złożyłem podpis na wniosku, podczas gdy wierzyciel sam jasno potwierdza, że ktokolwiek mógł taki wniosek na moje dane złożyć bez żadnych przeszkód, stanowi rażące zaprzeczenie art. 7 i art. 77 k.p.a. dowód: kopia pisma z dnia 09 marca 2022 roku (postanowienie) 4. Ponadto, osoba składająca wniosek o rejestrację odbiornika mogła nie mieć świadomości, że nie jest upoważniona do takiego zgłoszenia, ponieważ na formularzu wniosku miejsce na podpis podpisane było "podpis zgłaszającego urządzenie" a nie "podpis użytkownika". Osoba zgłaszająca w żadnej formie nie złożyła oświadczenia o tym, że jest użytkownikiem rejestrowanego odbiornika. Wynika z tego bezsprzecznie, że to Poczta Polska, jak również stosowane przez nią procedury i formularze, są winne dokonania bezprawnej rejestracji na podstawie oświadczenia osoby nie przedstawiającej się jako użytkownik, a zgłaszającej odbiornik na cudzy rachunek. dowód: kopia przesłanej mi w piśmie z dnia 09 marca 2022 roku kopii wniosku o rejestrację odbiornika z 2004 roku." Skarżący podtrzymał wcześniejsze zarzuty i stwierdzenia. Wskazał, że w jego przypadku nie nastąpiła żadna zmiana danych zawartych w zgłoszeniu, którego nigdy nie dokonał, nie nastąpiło zaprzestanie używania odbiorników, których nigdy nie używał ani też zgubienie lub zniszczenie dowodu zarejestrowania odbiorników, którego nigdy nie posiadał. Argumentował, iż wierzyciel przyznaje, że umożliwiał dokonywanie rejestracji przez osoby trzecie, nie sprawdzając ich tożsamości, a nawet ułatwiał dokonywanie takich rejestracji, pozwalając sądzić takiej nieuprawnionej osobie, iż robi to zgodnie z prawem, podpisując się na obowiązującym formularzu jako "osoba rejestrująca", a nie jako użytkownik odbiornika. Stwierdził, że nie doręczono mu "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego", a zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wcześniejsze dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. 7. W odpowiedzi na skargę wierzyciel wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny zgodności z prawem postanowienia wierzyciela wydanego w przedmiocie zarzutu zgłoszonego przez skarżącego w sprawie egzekucji należności z tytułu opłat abonamentowych. Zarzut ten został sformułowany na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i dotyczy nieistnienia obowiązku. Uzasadniając zarzut, skarżący wskazał, że nigdy nie rejestrował odbiornika telewizyjnego, a na okazanej mu kopii dokumentu rejestracji odbiornika w 2004 r. nie widnieje jego podpis. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2) ustawy o opłatach abonamentowych, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r., poz. 361 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Godzi się również zauważyć, że według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (wyrok z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83; wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. Przedstawione przez skarżącego argumenty nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku w postaci uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku. W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży bowiem na osobie od momentu ich zarejestrowania. Zatem, chcąc uwolnić się od tego obowiązku, skarżący zobowiązany był powiadomić urząd pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika, czyniąc to zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, obowiązującego od dnia 13 grudnia 2007 r.), tj. poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, bądź zgodnie z wcześniej obowiązującymi przepisami prawa - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190) stosownie do którego posiadacz książeczki, o której mowa w § 2 ust. 2, powiadamia placówkę operatora publicznego o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia. Analogiczne rozwiązania w tym zakresie przewidywał także obowiązujący wcześniej akt normatywny, tj. § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), jak również aktualnie obowiązujący akt prawny - § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), wydanego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, dowodem zarejestrowania odbiorników, z zastrzeżeniem § 5, jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 1) lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 2). Zarazem § 5 tego rozporządzenia przesądzał, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1), a operator publiczny w tym terminie z urzędu nadaje posiadaczom tych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny i powiadamia ich o nadaniu tego numeru, przesyłając wspomniane zawiadomienie (ust. 2). Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 19 marca 2004 r. zarejestrował odbiorniki rtv używane pod adresem: W., [...]. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna [...]. Skarżący twierdzi, że podpis na ww. wniosku nie jest jego. W jego ocenie złożenie tego podpisu nie nosi "znamion próby fałszerstwa", stąd nie było podstaw zgłoszenia do organów ścigania podejrzenia sfałszowania podpisu. Sąd podziela stanowisko wierzyciela, że jeżeli skarżący twierdzi, że podpis na wniosku o rejestrację nie jest jego, to na nim spoczywał obowiązek wykazania tej okoliczności. Tymczasem skarżący nie podważył skutecznie domniemania, że podpis na wniosku o rejestrację, na którym widnieje nazwisko i imię skarżącego, nie jest jego podpisem, a wierzyciel nie jest zobowiązany do powołania biegłego z zakresu grafologii, celem wykazania, że podpis złożony na wniosku o rejestrację odbiorników z 2004 r., nie został złożony przez skarżącego (zob. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 833/21, LEX nr 3331779). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wyjaśnić należy, iż obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy abonamentowej, a nie wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342). Przesłanie skarżącemu zawiadomienia z dnia 18 sierpnia 2008 r., o numerze: [...] miało charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Zawiadomienie powyższe zostało wysłane na adres: W., ul. [...], który, jak podał wierzyciel jest adresem zameldowania skarżącego i jak wynika z akt sprawy adresem zamieszkania skarżącego. Podkreślić w sprawie należy, iż wierzyciel w 2017 r. poinformował skarżącego o dokonanej na jego dane osobowe rejestracji odbiorników rtv i kilkukrotnie wzywał skarżącego do nadesłania oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego z H. K.. Jednak oświadczenie takie nie zostało złożone. W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., gdyż podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Dopełniono również wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym nie uchybiono też art. 80 k.p.a., z którego wynika powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W sprawie wierzyciel wykazał okoliczność zarejestrowania przez skarżącego odbiorników rtv pod ww. adresem i wbrew twierdzeniom skarżącego nie wystąpiły wątpliwości co do okoliczności faktycznych. Przez wzgląd na powyższe zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) oddalił skargę.