I SA/Gl 87/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w C. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. w C. (dalej także jako: "wnioskodawca", "Spółka" lub "strona skarżąca") jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego z [...] nr [...] w zakresie możliwości amortyzacji podatkowej, wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej w skrócie: "organ interpretacyjny" lub "Dyrektor"). We wniosku o wydanie interpretacji wnioskodawca przedstawił następujące zdarzenie przyszłe: Spółka powstała 26 kwietnia 2002 r. Głównym rodzajem prowadzonej działalności jest produkcja wyrobów piekarniczych i mącznych w wyspecjalizowanych sklepach. Spółka została założona przez zstępnych S. G., który w [...] otworzył w C. swoją pierwszą piekarnię. Obecnie Spółka prowadzi [...] piekarni. Z uwagi na długą i bogatą tradycję działalności piekarniczej, rozpoznawalność, wysoką jakość oraz popularność produkowanych wyrobów, Spółka podjęła starania o uzyskanie prawa ochronnego do znaku słowno-graficznego, stosowanego od kilku lat, odnoszącego się do rodzaju prowadzonej działalności, osoby założyciela oraz daty otwarcia pierwszej piekarni. W wyniku podjętych działań, decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...], wnioskodawca uzyskał prawo ochronne dla znaku towarowego słowno-graficznego B. Powyższy znak słowno-graficzny był i jest używany na opakowaniach wyrobów produkowanych przez Spółkę, na witrynach i szyldach sklepowych, na stronie internetowej wnioskodawcy, różnego rodzaju materiałach promocyjnych i reklamowych, papierze firmowym i papierze do pakowania wyrobów. Wskazany znak graficzny jest rozpoznawalny i identyfikowany z działalnością wnioskodawcy. Spółka nie wprowadziła dotychczas prawa ochronnego do ww. znaku słowno-graficznego do ewidencji środków trwałych, nie amortyzuje go, nie wyceniała jego wartości. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy uzyskanie prawa ochronnego do ww. znaku słowno-graficznego w drodze decyzji wydanej przez Urząd Patentowy, stanowi nabycie, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uprawniające do amortyzacji tego prawa? W punkcie wyjścia uzasadnienia wniosku Spółka przytoczyła ogólne zasady dotyczące amortyzacji, w tym treść art. 16b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1888 ze zm.; dalej w skrócie: "u.p.d.o.p." lub "ustawa podatkowa"). W dalszej kolejności podkreśliła, że zamierza amortyzować prawo ochronne, określone w ustawie Prawo własności przemysłowej, do wskazanego we wniosku znaku słowno-graficznego. Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. 2017 poz. 776, dalej w skrócie: "u.p.w.p."), definiuje pojęcie znaku towarowego. Na podstawie art. 120 ust. 1 określono, że jest to każdy symbol, który można przedstawić w sposób graficzny, nadający się do oznaczania towarów lub usług danego przedsiębiorstwa. Definicja zawarta w ww. ustawie jest szeroka, albowiem na jej podstawie za znaki towarowe można uznać wyrazy, litery, liczby, kolory, formę przestrzenną, ornamenty, a także połączenia tych elementów. Znakiem towarowym może być też melodia, sygnał dźwiękowy, a także zapach. Znaki towarowe są składnikami majątku firmy i przedsiębiorca może je amortyzować pod warunkiem, ze spełni wymagania wymienione w art. 22b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (winno być: art. 16b ust. 1 ustawy podatkowej). Amortyzacji nie podlega sam znak towarowy, ale prawo ochronne do niego. Uwzględniając treść art. 16b u.p.d.o.p., prawo ochronne do znaku powinno posiadać następujące cechy: 1) stanowić prawo określone w ustawie "Prawo własności przemysłowej", 2) zostać nabyte przez podatnika, 3) nadawać się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania, 4) być wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (subwencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu. Znak towarowy może być amortyzowany tylko, jeżeli w świetle prawa może zostać uznany za utwór, czyli zostało mu nadane prawo ochronne, a także spełnia definicję utworu zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych, nosi cechy indywidualne i został ustalony w jakiejkolwiek formie. Jakkolwiek spełnienie przesłanek określonych w pkt 1, 3 i 4 nie powinno w przypadku wnioskodawcy budzić wątpliwości, to w zakresie przesłanki wskazanej w pkt 2 z uwagi na pojawiające się w interpretacjach podatkowych rozbieżności, zachodzi konieczność wydania indywidualnej wiążącej interpretacji podatkowej. W tym zakresie wnioskodawca nawiązał do aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, przytaczając w szczególności obszerne fragmenty wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3635/14 oraz z 7 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1408/14. W świetle wywodów judykatury Spółka stanęła na stanowisku, że uzyskanie prawa ochronnego do wskazanego we wniosku znaku słowno-graficznego, w drodze decyzji wydanej przez Urząd Patentowy uwzględniającej wniosek wnioskodawcy stanowi nabycie, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., uprawniające do amortyzacji tego prawa. Dokonawszy analizy przytoczonego wyżej zdarzenia przyszłego, Dyrektor uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W motywach rozstrzygnięcia organ interpretacyjny zwrócił na wstępie uwagę, że ustawa podatkowa przewiduje zamknięty katalog wartości niematerialnych i prawnych, na nabycie których wydatki rozpoznawane powinny być jako koszt podatkowy w formie odpisów amortyzacyjnych. Oznacza to, że prawa, które nie zostały wymienione wprost w tej ustawie jako wartości niematerialne i prawne nie mogą zostać zaliczone do tej kategorii. Tym samym nie podlegają amortyzacji. W katalogu wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, przy spełnieniu określonych przesłanek, wymienione zostały prawa określone w ustawie Prawo własności przemysłowej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.w.p., na warunkach określonych w ustawie udzielane są patenty oraz dodatkowe prawa ochronne na wynalazki, prawa ochronne na wzory użytkowe i znaki towarowe, a także prawa z rejestracji na wzory przemysłowe, topografie układów scalonych oraz oznaczenia geograficzne. Znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa (art. 120 ust. 1 u.p.w.p.). Znakiem towarowym może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, w tym forma towaru lub opakowania, a także melodia lub inny sygnał dźwiękowy (art. 120 ust. 2 u.p.w.p.). Na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne (art. 121 u.p.w.p.). Zgodnie z art. 147 ust. 1 u.p.w.p., po bezskutecznym upływie terminu na złożenie sprzeciwu, o którym mowa w art. 15217 ust. 1, Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, chyba że powziął, po ogłoszeniu o zgłoszeniu znaku towarowego, informację o okolicznościach, o których mowa w art. 1291. Udzielone prawa ochronne na znaki towarowe podlegają wpisowi do rejestru znaków towarowych (art. 153 ust. 11 u.p.w.p.). Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (art. 153 ust. 1 u.p.w.p.). Ponadto prawo ochronne na znak towarowy jest zbywalne i podlega dziedziczeniu (art. 162 ust. 1 u.p.w.p.). Z powyższego wynika, że na warunkach określonych w Prawie własności przemysłowej udzielane są m.in. prawa ochronne na znaki towarowe. Nabyte przez podatnika prawa ochronne na te znaki, potwierdzone wydaną przez Urząd Patentowy decyzją, w myśl art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., stanowią zatem wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji podatkowej. Dyrektor podkreślił następnie, że w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma fakt, że jak jednoznacznie wynika z wniosku, znak słowno-graficzny stosowany był już uprzednio przez wnioskodawcę od kilku lat w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Znak ten był i jest od kilku lat używany na opakowaniach wyrobów produkowanych przez Spółkę, na witrynach i szyldach sklepowych, na stronie internetowej wnioskodawcy, na różnego rodzaju materiałach promocyjnych i reklamowych, na papierze firmowym i papierze do pakowania wyrobów, a następnie w 2017 r. uzyskano na nie prawo ochronne. Oznacza to zarazem, że znak ten został przez Spółkę wytworzony w toku prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie organu interpretacyjnego, wbrew twierdzeniu wnioskodawcy w wyniku otrzymania decyzji z Urzędu Patentowego wnioskodawca nie dokonał nabycia praw ochronnych do znaku towarowego, a jedynie otrzymał decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na ten znak towarowy. Nie można jednocześnie utożsamiać pojęcia nabycia praw z ich uzyskaniem. Reasumując, uzyskanie przez wnioskodawcę prawa ochronnego na znak towarowy w drodze decyzji Urzędu Patentowego, nie będzie – zdaniem Dyrektora - stanowiło nabycia, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy podatkowej. Tym samym wnioskodawca nie będzie uprawniony do dokonywana odpisów amortyzacyjnych od praw ochronnych na znak towarowy, gdyż prawa te nie zostały przez wnioskodawcę "nabyte" lecz "wytworzone" w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dyrektor wskazał jednocześnie, że wydając interpretację indywidualną zapoznał się z powołanymi przez wnioskodawcę wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednak z przyczyn szczegółowo wskazanych w niniejszej interpretacji, nie podzielił prezentowanego w nich stanowiska. Ponadto zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Spółki wniósł o zmianę zaskarżonej interpretacji poprzez uznanie za prawidłowe stanowiska skarżącego i ustalenie, że uzyskanie prawa ochronnego do wskazanego we wniosku znaku słowno-graficznego, w drodze decyzji wydanej przez Urząd Patentowy uwzględniającej wniosek stanowi nabycie pierwotne, o którym mowa w art. 16b u.p.d.o.p., uprawniające do amortyzacji tegoż prawa. Pełnomocnik ewentualnie wniósł o "uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi I instancji". Wniósł także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pełnomocnik Spółki zarzucił organowi naruszenie art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że uzyskanie prawa ochronnego do wskazanego we wniosku znaku słowno-graficznego, w drodze decyzji wydanej przez Urząd Patentowy uwzględniającej wniosek skarżącego nie stanowiło nabycia pierwotnego, o którym mowa w art. 16b ust. p pkt 6 ustawy podatkowej, uprawniającego do amortyzacji tegoż prawa, a ponadto uznanie, że wartości niematerialne i prawne, które zostały wytworzone przez podatnika we własnym zakresie nie mogą podlegać amortyzacji. W motywach skargi pełnomocnik strony skarżącej zaakcentował przede wszystkim, że stanowisko organu interpretacyjnego jest sprzeczne z orzecznictwem sądów administracyjnych przywołanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej. Zdaniem strony skarżącej, powodem wydania nieprawidłowego rozstrzygnięcia jest nierozpoznanie różnicy pomiędzy wytworzeniem znaku towarowego słowno-graficznego, a nabyciem prawa ochronnego dla tego znaku. Na gruncie ustawy podatkowej to właśnie nabycie określonego prawa podlega amortyzacji, a nie samo wytworzenie danego znaku. Nie sposób – zdaniem pełnomocnika – przyjąć aby wcześniejsze wytworzenie znaku towarowego powodowało niemożność następczego nabycia prawa ochronnego. Przyjęcie odmiennego stanowiska, zgodnie z którym, aby nabyć uprawienie do amortyzacji prawa ochronnego do znaku słowno-graficznego, nie można by było tegoż prawa wytworzyć – doprowadziłoby do sytuacji, w której jedyną możliwością amortyzacji prawa byłoby nabycie go do innego podmiotu. Takie stanowisko jest – w ocenie pełnomocnika – całkowicie niezasadne, w związku z czym nie zostało podzielone w żadnym z powołanych przez stronę skarżącą wyroków sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 414/14 uznał je za całkowicie nieracjonalne oraz niewynikające z treści komentowanego przepisu. Za nieprawidłową pełnomocnik uznał także wykładnię pojęcia "uzyskanie" i pojęcia "nabycia". Strona skarżąca stoi na stanowisko, iż to pierwsze pojęcie mieści się w drugim. Odpowiadając na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonej interpretacji. Dyrektor odnotował dodatkowo, że ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. poz. 2175) ustawodawca doprecyzował brzmienie art. 16b ust. 1 u.p.d.o.p., akcentując w uzasadnieniu wprowadzonej zmiany, że miała ona na celu wprowadzenie przepisów precyzujących pojęcie "nabycia" wartości niematerialnej i prawnej. W tych ramach "proponuje się doprecyzowanie, iż pod pojęciem nabycia, o którym mowa w przepisie art. 16b ust. 1 ustawy o CIT, rozumie się wyłącznie nabycie wtórne (od innego podmiotu), a nie nabycie pierwotne". Z powyższego wynika zdaniem organu, że ustawodawca zmieniając brzmienie ww. przepisu, miał na celu jedynie doprecyzowanie, uściślenie pojęcia "nabycia", które już w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r., tj. mającym zastosowanie w tym przypadku wskazywało, że ustawa podatkowa nie przewiduje możliwości amortyzacji wytworzonych we własnym zakresie wartości niematerialnych i prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymaga, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna wydana w dniu [...]. Mając na względzie treść art. 14b § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, dalej jako "O.p.") stanowiącego o zakresie wniosku o interpretację wskazać przyjdzie, że to treść wniosku determinuje wydane rozstrzygnięcie. Zgodnie bowiem z treścią art. 14b § 2 O.p. wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, przy czym z uwagi na § 3 tego przepisu na składającym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej ciąży obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Odnosząc powyższe zastrzeżenie do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem interpretacji była ocena zdarzenia przyszłego w świetle art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. We wniosku tym wskazano bowiem, że uzyskane prawo ochronne do znaku słowno-graficznego nie zostało dotychczas wprowadzone do ewidencji środków trwałych, ani też nie wyceniono jego wartości, jak również nie był on amortyzowany. Ponadto w uzasadnieniu wniosku wskazano, że wnioskodawca zamierza amortyzować powyższe prawo. Tak przedstawione stanowisko skarżącej determinowało zatem organ do jego oceny jako zdarzenia przyszłego, co też organ uczynił. Jednocześnie zaznaczyć przyjdzie, że będąc związanym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną na podstawie art. 57a zdanie drugie P.p.s.a., przy braku sformułowania zarzutów co do naruszenia postępowania Sąd kierując się zarzutami podniesionymi w skardze zbadał legalność zaskarżonej interpretacji jedynie w odniesieniu do tych zarzutów. Oceniając zatem zaskarżoną interpretację na dzień jej wydania, tj. na dzień [...] należy się odwołać do stanu prawnego obowiązującego w chwili jej wydania. Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r.) amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410), o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi. Jednocześnie należy zauważyć, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odmiennej interpretacji przesłanki nabycia prawa określonego w ustawie Prawo własności przemysłowej, jako warunku amortyzacji. Organ interpretacyjny przyznał, że skarżąca uzyskała prawo ochronne dla znaku towarowego słowno-graficznego decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...]. Jednakże w jego ocenie uprzednie stosowanie powyższego znaku od kilku lat w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, tj. używanie go na opakowaniach wyrobów produkowanych przez spółkę, na witrynach i szyldach sklepowych, na stronie internetowej, czy też na papierze firmowym wskazuje, że znak ten został wytworzony przez skarżącą, nie zaś nabyty. Spółka zaś stoi na stanowisku, że nabycie w drodze decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] uprawnia ją do amortyzacji tego prawa. Zauważyć przyjdzie, że przepis ten w brzmieniu wyżej wskazanym powodował trudności interpretacyjne po stronie organów podatkowych. Jednakże wskutek kontroli sądowoadministracyjnej wypracowane zostało jednolite stanowisko sądów administracyjnych, co do rozumienia pojęcia "nabycie" użytego w art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r.). Przyjęto bowiem, że "nabyciem" w rozumieniu tego przepisu będzie więc też uzyskanie przez podatnika prawa ochronnego na wzór użytkowy i znak towarowy oraz prawa z rejestracji wzoru przemysłowego w drodze konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego. Nabycie w takiej sytuacji będzie tożsame z uzyskaniem prawa. Uzyskanie konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego o przyznaniu prawa ochronnego na wzór użytkowy i znak towarowy i prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nie oznacza, że prawa te miałyby być przez spółkę wytworzone. Fakt rejestracji nie może być uznany za wytworzenie znaku we własnym zakresie przez spółkę, gdyż następuje na podstawie decyzji organu działającego w granicach stosownych regulacji prawnych. Urząd Patentowy udziela w drodze decyzji prawa ochronnego i prawa z rejestracji, a adresat tej decyzji prawo to nabywa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 996/15 i II FSK 847/15, z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3635/17, z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 3201/14 czy też z 10 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 312/13). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela wyrażony w ww. pogląd i uznaje je za własny. Przyjdzie zatem powtórzyć, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, który w wyroku NSA z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3635/14 stwierdził, że "nie ma uzasadnionych powodów, które mogłyby być wywodzone, czy to z wykładni gramatycznej, czy też systemowej, bądź celowościowej, aby na gruncie art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. przyjmować, iż w użytym tam pojęciu "nabyte" nie mieści się uzyskanie przez podatnika prawa ochronnego na znak towarowy w drodze konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego również w sytuacji opisanej we wniosku interpretacyjnym. Art. 144 i art. 147 u.p.w.p. stanowią o "wydaniu decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy". Urząd patentowy udziela zatem w drodze decyzji prawa ochronnego na znak towarowy, a adresat tej decyzji prawo to nabywa. (...) Gdyby uznać za prawidłowe prezentowane w skardze kasacyjnej rozumowanie oraz sposób wykładni art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., z których wynika, iż uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy w drodze decyzji Urzędu Patentowego, nie stanowi "nabycia" takiego prawa, co w świetle treści powyższego przepisu, jak dowodzi Minister Finansów stanowi elementarny warunek uznania tego prawa za podlegające amortyzacji wartości niematerialne i prawne, musiałoby to oznaczać, że żaden podmiot, który uzyskał prawo ochronne na znak towarowy w tym trybie, tj. poprzez decyzję Urzędu Patentowego, nie miałby możliwości amortyzacji tego prawa. Wynikałoby zatem z tego, iż jedynym sposobem uzyskania takiej możliwości byłoby nabycie takiego prawa od innego podmiotu, np. jego właściciela (por. wyrok NSA z 10 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 312/13)". Powyższe oznacza, że organ interpretacyjny dokonał błędnej wykładni art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., albowiem w dacie wydania zaskarżonej interpretacji, tj. w dniu [...] spółka uzyskawszy prawo ochronne dla znaku towarowego słowno-graficznego decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] mogłaby dokonać jego amortyzacji. Jednakże należy zauważyć, że od dnia 1 stycznia 2018 r. doszło do zmiany stanu prawnego na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2175). Zgodnie z art. 2 pkt 20 ww. ustawy zmieniającej nadano art. 16b nowe brzmienie wprowadzenia do tego przepisu o treści "Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania". Z uzasadnienia druku poselskiego nr 1878 sejmu VIII kadencji wynika, iż "Zmiana ma na celu doprecyzowanie, iż pod pojęciem nabycia, o którym mowa w przepisie art. 16b ust. 1, rozumie się wyłącznie nabycie wtórne (od innego podmiotu), a nie nabycie pierwotne. Akceptacja przez orzecznictwo rozciągnięcia stosowania tej regulacji do nabycia pierwotnego doprowadziła do sytuacji, w której podatnicy zaliczają do wartości niematerialnych i prawnych i amortyzują od ich wartości początkowej równej wartości rynkowej, znaki towarowe "powstałe" w wyniku decyzji o objęciu takiego znaku prawem ochronnym". Z powyższego wynika zatem, że od dnia 1 stycznia 2018 r. amortyzacji podlegają jedynie "nabyte od innego podmiotu" m.in. prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi. Powyższe oznacza, że w obecnym stanie prawnym treść art. 16b ust. 1 u.p.d.o.p. nie może budzić wątpliwości interpretacyjnych. Wolą ustawodawcy doszło bowiem do ograniczenia w zakresie możliwości amortyzacji wymienionych w nim wartości niematerialnych i prawnych, w tym wynikających z ustawy Prawo własności przemysłowej, jedynie do nabytych wtórnie, a zatem od innego podmiotu. Bez wątpienia zatem uzyskanie prawa ochronnego w drodze decyzji Urzędu Patentowego takiego warunku nie spełnia. Podkreślenia przy tym wymaga, że zmiana ta stanowiła reakcję ustawodawcy na ukształtowaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, która została uznana za niezgodną z intencją ustawodawcy. Uwzględniając zatem fakt, że spółka w złożonym wniosku opisała nie stan faktyczny, a zdarzenie przyszłe, pomimo błędnej wykładni dokonanej przez organ interpretacyjny w zaskarżonej interpretacji, uwzględnienie skargi w niniejszej sprawie nie było możliwe. Dokonując bowiem oceny zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku organ interpretacyjny zobowiązany byłby uwzględnić stan prawny obowiązujący od 1 stycznia 2018 r., a w konsekwencji zastosować brzmienie art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. nadane ww. ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2175). Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.