I SA/Gl 870/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi H. N.-S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii sprzeciwu skarżącej z dnia 2 listopada 2012 r. od postanowienia z dnia 4 października 2012 r. postanawia odrzucić sprzeciw. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 4 października 2012 r. postanowił zwolnić skarżącą H. N.-S. od kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającą kwotę 50 zł i odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. W dniu 10 października 2012 r. wobec niezastania skarżącej przy próbie doręczenia jej odpisu tego postanowienia pozostawiono je w placówce pocztowej B.. Zarazem w skrzynce do doręczania korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Czynność tę powtórzono w dniu 18 października 2012 r. Natomiast w dniu 25 października 2012 r. przesyłkę tę wydano skarżącej. W dniu 2 listopada 2012 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 zd. 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., od postanowienia referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Zdarzeniem inicjującym bieg siedmiodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu jest zatem doręczenie kwestionowanego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie uznać je należało za dokonane w dniu 24 października 2012 r., a podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Jak wynika z pokwitowania odbioru przez skarżącą zaskarżonego postanowienia i wyjaśnień złożonych przez operatora publicznego w piśmie z dnia 27 grudnia 2012 r. czynności te zostały wykonane w rozpatrywanym przypadku. Wymaga przypomnienia, że w dniu 10 października 2012 r. wobec niezastania skarżącej przy próbie doręczenia jej wspomnianego postanowienia pozostawiono je w placówce pocztowej B.. Wówczas w skrzynce do doręczania korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Powtórnie uczyniono to w dniu 18 października 2012 r. Z kolei w dniu 25 października 2012 r. przesyłkę tę wydano skarżącej. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 24 października 2012 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że skarżąca powinna wnieść sprzeciw najpóźniej w dniu 31 października 2012 r. Uczyniła to w dniu 2 listopada 2012 r., a zatem po upływie terminu do dokonania tej czynności. Ponieważ zaś zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, na podstawie tego przepisu należało orzec jak w sentencji. Niejako na marginesie wymaga jednakże podkreślenia, że na tę kwalifikację nie ma wpływu to, czy uchybienie terminowi do wniesienia środka zaskarżenia nastąpiło z przyczyn zależnych od strony, czy też nie. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie przesądzające dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, który strona może złożyć.