I SA/Gl 870/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2016 r., oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o uznaniu za niezasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie 12 tytułów wykonawczych z dnia 27 października 2015 r. wystawionych przez Wójta Gminy C., obejmujących zobowiązanie A S.A. w K. w podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2010 r. Na powyższe postanowienie A S.A. w K., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła w dniu 25 maja 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W toku postępowania ustalono, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec A S.A. w K. w oparciu o ww. tytuły wykonawcze z uwagi na fakt, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] nr [...] będącą podstawą wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. organ odwoławczy wskazał, że na ww. postanowienie z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy C. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w K., który postanowieniem z dnia [...] utrzymał je w mocy. Postanowienie to zostało doręczone Wójtowi Gminy C. i A S.A. w K. w dniu [...]. Jednocześnie organ poinformował, że na postanowienie nie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ppsa", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Zwrot normatywny "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi o przyczyny, które zaistniały dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi zatem o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn zachodzi między innymi wówczas, kiedy w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, C.H. BECK Warszawa 2011 r., s. 567 i powołane tam orzeczenia). Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone w sprawie ze skargi na postanowienie z dnia [...] nr [...] stało się bezprzedmiotowe z chwilą umorzenia postępowania egzekucyjnego ostatecznym postanowieniem z dnia [...] nr [...]. Wskazać przyjdzie, że egzekucja administracyjna może być prowadzona wyłącznie w ramach postępowania egzekucyjnego. Trwanie postępowania egzekucyjnego nie jest kwestią odrębną i pozostającą bez wpływu na egzekucję administracyjną, prowadzoną w ramach tego postępowania, wobec której zobowiązany kieruje zarzuty, o których mowa w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Zarzuty te stanowią podstawowy środek ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji w ramach danego postępowania egzekucyjnego. Zgłaszane są one organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności, czy też niedopuszczalności zarzutów. Postępowanie polegające na rozpatrzeniu zarzutów i zajęciu stanowiska co do ich zasadności ma prowadzić do merytorycznego załatwienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skoro postępowanie egzekucyjne, w którego ramach prowadzona jest dana egzekucja, wszczęta na podstawie danego tytułu wykonawczego, zostało umorzone, to postępowanie w przedmiocie zarzutów na ową egzekucję staje się bezprzedmiotowe. Znika bowiem przyczyna, dla której organ egzekucyjny byłby zobowiązany do zbadania, czy prowadzona egzekucja jest zasadna, czy też nie ze względu na trafność zarzutów podniesionych przez zobowiązanego w oparciu o art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Należy podkreślić, że wraz z umorzeniem postępowania egzekucyjnego automatycznie i jednocześnie zostaje umorzona egzekucja prowadzona w ramach tego postępowania, rozpoznanie zatem ww. zarzutów wniesionych przez zobowiązanego, a zmierzających do umorzenia postępowania egzekucyjnego lub zastosowania mniej uciążliwego środka (art. 34 § 4 u.p.e.a.), staje się bezprzedmiotowe i organ administracyjny może umorzyć postępowanie w sprawie tych zarzutów, sięgając po normą zawartą w art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w związku z art. 18 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1607/12; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Fakt wydania przez organ egzekucyjny ostatecznego postanowienia z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego spowodował, że zakończone zostało postępowanie egzekucyjne będące przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą a organem. Skoro zaś zakończone zostało wspomniane postępowanie egzekucyjne, to zbędne stało się rozstrzyganie o legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, jak również ocena czy zgłoszone przez skarżącą zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego były zasadne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego zakończyło postępowanie wszczęte na wniosek wierzyciela domagającego się prowadzenia egzekucji, a tym samym przestał istnieć przedmiot, tj. egzekucja prowadzona w ramach umorzonego postępowania, do którego odnosiły się wniesione zarzuty. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, orzekł jak w sentencji.