I SA/Gl 88/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. U. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) z urzędu sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wyroku z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 88/12 w ten sposób, że w wierszu 15 od góry sentencji wyroku zamiast słów: "egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej" wpisać: "egzekucji świadczeń pieniężnych". Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Z. U. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] wskazując w sentencji wyroku, iż przedmiot sprawy dotyczy egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie natomiast z art. 156 § 2 P.p.s.a., sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że postanowienie, stanowiące przedmiot skargi, dotyczy utrzymania w mocy postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] uznającego za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług. W konsekwencji w sentencji wyroku błędnie wskazano przedmiot sprawy, albowiem podatek od towarów i usług stanowi niewątpliwie należność, do której zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 późn. zm.). Zgodnie bowiem z art. 2 § 1 pkt 1 tej ustawy, jej przepisy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Z kolei, zgodnie z art. 6 Ordynacji podatkowej, podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Zaskarżone postanowienie dotyczy zatem egzekucji świadczeń pieniężnych, nie zaś należności, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.