I SA/Gl 884/09

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że jego sytuacja materialna nie pozwala mu na poniesienie tych kosztów, gdyż nie osiąga on żadnego dochodu i nie ma majątku. Podkreślił, że dochody w ramach jego gospodarstwa domowego uzyskuje jedynie jego małżonka, lecz ograniczają się one do niewielkiej renty w wysokości 502 zł. Wnioskodawca zwrócił również uwagę na starszy wiek i stan zdrowia jego i jego małżonki. Na wezwanie do nadesłania dokumentów źródłowych skarżący przedstawił kopie zeznań podatkowych jego i jego małżonki (według nich skarżący nie wykazał żadnego dochodu do opodatkowania za ubiegły rok, natomiast odnośnie do jego małżonki wykazano tylko przychody z renty w wysokości 6171,88 zł), wnosząc zarazem o przedłużenie terminu celem przedłożenia pozostałych żądanych dokumentów. Wniosek ten referendarz sądowy uwzględnił zarządzeniem z dnia 5 marca 2010 r., przedłużając ów termin o siedem dni. W aktach sprawy brak zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego odpisu wspomnianego zarządzenia. Dnia 8 marca 2010 r. nadał on wszelako przesyłkę zawierającą zaświadczenie organu podatkowego, potwierdzające, że nie deklarował on dochodu do opodatkowania za 2008 r. Do chwili obecnej wnioskodawca nie ustosunkował się do pozostałych punktów wezwania referendarza sądowego, w szczególności tych dotyczących ewentualnie posiadanych przez niego rachunków bankowych oraz stałych kosztów bieżącego utrzymania gospodarstwa domowego. Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarżący w wystarczającym stopniu wykazał, iż powyższa przesłanka została spełniona, choć nie wykonał w całości wezwania do uzupełnienia danych zawartych we wniosku i nie można mieć pewności co do tego, czy zostało mu doręczone zarządzenie o przedłużeniu terminu w tej materii, a co za tym idzie, czy miał on świadomość, w jakim terminie miał dokonać tej czynności. Niemniej jednak wyjaśnianie tej ostatniej kwestii jest w niniejszej sprawie niepotrzebne i spowodowałoby tylko wydłużenie toczącego się w niej postępowania, co pozostaje w sprzeczności z prawem do sądu, którego realizacji służy przecież instytucja prawa pomocy. Dostarczona dotychczas przez skarżącego dokumentacja, aczkolwiek niepełna, pozwala bowiem na zwolnienie skarżącego od kosztów. Stanowi ona wszak dostateczne potwierdzenie jego oświadczeń, że od dłuższego czasu nie uzyskuje on dochodów oraz że renta jego małżonki jest niewielka. W takim stanie rzeczy inne okoliczności objęte wezwaniem, zwłaszcza wykazanie wydatków skarżącego i jego małżonki, ma mniejsze znaczenie. Jest tak, ponieważ wysokość środków pozostających do dyspozycji wnioskodawcy i jego rodziny niewątpliwie nie pozwala mu na pokrycie zarówno wszystkich niezbędnych wydatków, jak i na opłacenie kosztów sądowych. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.