I SA/Gl 888/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędziowie WSA Borys Marasek (spr.), Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr 2401-IEE.7192.138.2023.2/MSL UNP: 2401-23-100246 w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji wierzytelności na rachunku bankowym oddala skargę. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr 2401-IEE.7192.138.2023.2/MSL UNP: 2401-23-100246, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 13 § 2, art. 17 § 1 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 z późn. zm., dalej: u.p.e.a. lub ustawa egzekucyjna), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 10 marca 2023 roku, nr [...] w sprawie odmowy zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego zajętej w P S.A. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. DIAS wskazał, że prowadzone przez organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne dotyczy tytułu wykonawczego wystawionego wobec skarżącego, jako podatnika podatku dochodowego w odniesieniu do rozliczenia za 2017 r., a nie spółki F.H.U. M s.c. M.P., J.P., której jest skarżący wspólnikiem. W zawiadomieniu z dnia 8 lutego 2023 r., którym organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącego w P S.A. prawidłowo wskazano jego dane, a nie dane spółki. Odpis tytułu wykonawczego z dnia 8 lutego 2023 r., wraz z zawiadomieniem z dnia 8 lutego 2023 r., o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w P S.A. został skarżącemu doręczony w dniu 13 lutego 2023 r. Dokonana przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego była zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Organ egzekucyjny zastosował bowiem środek egzekucyjny, do którego upoważniły go przepisy prawa, tj. art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. oraz art. 81 § 1 i 2 u.p.e.a. Skarżący podkreślił, że ponosi on odpowiedzialność w zakresie zobowiązań w podatku od towarów i usług spółki, które zostały objęte układem ratalnym, a dodatkowo jego rachunek bankowy został zajęty z tytułu jego osobistych zaległości w podatku dochodowym za 2017 r. Wnioskując o zwolnienie zajętej wierzytelności rachunku bankowego skarżący powinien mieć na uwadze nie tylko "ważny interes zobowiązanego", ale również interes wierzyciela i charakter postępowania egzekucyjnego, którego podstawowym celem jest doprowadzenie do efektywnego wyegzekwowania należności stwierdzonej tytułem wykonawczym. Instytucja zwolnienia spod egzekucji ma za zadanie nie tylko "ulżyć" zobowiązanemu w przymusowej realizacji obowiązku, ale również zapewnić realną spłatę wymagalnych należności. W innym przypadku zobowiązany korzysta z dobrodziejstwa tej swoistej "ulgi", a bezskuteczność egzekucji (brak innego składnika poddanego egzekucji) powoduje brak zaspokojenia wierzyciela. DIAS podniósł, że rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego podejmowane w trybie art. 13 u.p.e.a. opiera się na zasadzie uznania administracyjnego. Oznacza to, że do organu egzekucyjnego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy - może on, ale nie musi, dokonać zwolnienia z egzekucji administracyjnej. Odmowa nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki do zwolnienia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca. Dalej DIAS wskazał, że z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że zastosowanie zwolnienia z egzekucji określonego składnika majątkowego na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a., ma na celu ochronę interesów zobowiązanego, nie może jednak prowadzić do sytuacji, że egzekucja ta okaże się bezskuteczna. Dlatego też, zwracając się o zwolnienie z egzekucji określonego składnika majątkowego, zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z jego innych składników majątkowych. Tymczasem, żądając zwolnienia z egzekucji części środków finansowych z rachunku bankowego w P S.A., skarżący nie wskazał alternatywnego składnika majątkowego, z którego możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji i zaspokojenie egzekwowanych należności. W tej sytuacji prowadzenie dalszej egzekucji, w tym z ww. rachunku bankowego w P S.A. jest niezbędne, aby osiągnąć cel egzekucji, jakim jest wyegzekwowanie dochodzonych należności. W tych realiach zwolnienie z egzekucji stałoby w sprzeczności z podstawowymi zasadami postępowania egzekucyjnego w administracji, tj. zasadą celowości i zasadą obowiązku prowadzenia egzekucji (art. 7 u.p.e.a.), które nie pozostawiają organowi egzekucyjnemu dowolności postępowania przy dochodzeniu przekazanych mu do egzekucji należności. W ocenie DIAS, rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego jest prawidłowe. Zwolnienie środków znajdujących się na rachunku bankowym w P S.A., doprowadziłoby do bezskuteczności egzekucji. Brak możliwości skierowania egzekucji do innego składnika majątku oznaczałoby praktycznie odstąpienie od egzekucji, co jest niedopuszczalne i działa na szkodę wierzyciela. Art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów zarówno zobowiązanego jak i wierzyciela, dlatego też uregulowana tam instytucja nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna. Ponadto w ocenie DIAS, organ egzekucyjny nie naruszył zasad wyrażonych w art. 7, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8 § 1 k.p.a., szczegółowo zbadał i rozważył argumenty przedstawione przez skarżącego, oraz dokonał wnikliwej oceny żądania wszczęcia postępowania. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 7, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, wydanie rozstrzygnięcia bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, poprzez odmowę zwolnienia z egzekucji rachunku bankowego, podczas gdy zajęcie rachunku bankowego destabilizuję funkcjonowanie spółki oraz znacząco utrudnia, a może nawet uniemożliwić spłacanie zaległości podatkowych objętej układem ratalnym - co bezpośrednio wpływa na sytuację skarżącego i będzie implikowało rozpoczęcie przeciwko niemu kolejnych postępowań egzekucyjnych 2. art. 13 § 1 u.p.e.a. poprzez odmowę zwolnienia rachunku bankowego z egzekucji, pomimo że zablokowanie rachunku bankowego w przeciągu kilku miesięcy doprowadzi spółkę do niewypłacalności, wobec czego niniejszymi zobowiązaniami zostanie obciążony skarżący - jako wspólnik spółki, w związku z czym za zwolnieniem rachunku bankowego przemawia ważny interes skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga okazała się niezasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności odmowy zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego w ramach postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 7 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Z § 2 ww. przepisu wynika zaś, że organ stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Należy w tym kontekście zwrócić uwagę na zasadę celowości, będącą jedną z podstawowych zasad postępowania egzekucyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. II FSK 139/11 (opubl. w CBOSA), oznacza ona podejmowanie w toku postępowania takich postanowień i innych czynności, które zmierzają najprostszą drogą do wykonania przez zobowiązanego spoczywającego na nim obowiązku. Organ egzekucyjny może jednak, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części, określone składniki majątkowe zobowiązanego, o czym stanowi art. 13 § 1 u.p.e.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że rozstrzygnięcie w sprawie zwolnienia z egzekucji ma charakter uznaniowy (wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2022 r., sygn. III FSK 4721/21; Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2007 r., sygn. III SA/Wa 4373/06 i w Bydgoszczy z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. I SA/Bd 264/22, opubl. w CBOSA). Oznacza to, że nawet stwierdzenie przesłanek do zastosowania zwolnienia z egzekucji nie zobowiązuje organu do wydania rozstrzygnięcia na korzyść wnioskodawcy. Uznanie administracyjne to sytuacja, w której ustawodawca daje organowi możliwość wyboru konsekwencji prawnych. "Wybór ten jednak nie jest zupełnie dowolny i swobodny, ale ograniczony przez ustawodawcę w samej normie wprowadzającej uznanie" (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Wolters Kluwer 2018, s. 409). W przypadku wprowadzenia uznania administracyjnego, organ podejmuje decyzje nie tylko na podstawie ustawy, ale także z uwzględnieniem zasad celowości i sprawiedliwości oraz szczególnych cech stanu faktycznego (zob. J. Zimmermann, op. cit., s. 413). "Skoro prawo daje organowi administracji możliwość wyboru, to każdy wybór mieszczący się w ramach tego upoważnienia jest zgodny z prawem i on sam nie może być z zasady zakwestionowany przez sąd administracyjny. Kontrolując akty swobodne, sąd administracyjny może więc tylko badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania i czy podjęte rozstrzygniecie nie było dowolne" (J. Zimmermann, op. cit., s. 417). "Uznanie administracyjne nie jest sferą wolną od związania konstytucyjnego i ustawowego, a także nie jest sferą wolną od kontroli sądów administracyjnych" (M. Jaśkowska w: Instytucje prawa administracyjnego System Prawa Administracyjnego Tom 1, red. R. Hauser, A. Wróbel, Z. Niewiadomski, C.H.Beck 2015, s. 298). W orzecznictwie sądów administracyjnych zostało przyjętych szereg reguł dotyczących kontroli aktu uznaniowego. Jedną z nich jest konieczność zgodności uznania z ogólnymi zasadami prawa, Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej oraz zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. Szczególnie podkreślane jest znaczenie kontroli zgodności aktu uznaniowego z art. 7, art. 8, art. 11, art. 15 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej k.p.a.) oraz z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa. W orzeczeniu z dnia 29 września 1993 r., sygn. K 17/92, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że zgodnie z wymogami demokratycznego państwa prawnego "nie może być mowy o jakimkolwiek "swobodnym", tzn. w określonych granicach niezwiązanym prawem i niekontrolowanym działaniu administracji. Z instytucji formalnej, ustalającej swobodną, niezwiązaną niczym możliwość rozstrzygnięcia, swobodne uznanie przekształca się jedynie w formę pewnego uelastycznienia administracji, która umożliwia i zobowiązuje odpowiednie organy do zbadania wszystkich okoliczności danego przypadku w celu wyszukania najbardziej właściwego, odpowiadającego prawdzie obiektywnej i swemu celowi rozstrzygnięcia. Swobodne uznanie staje się w ten sposób szczególną formą wykonywania przepisów prawa, polegającą na tym, że organ stosujący prawo ma uwzględnić indywidualne warunki każdego wypadku, których stwierdzenie jest możliwe tylko w tym stopniu, by móc wydać decyzję zgodną z wolą ustawodawcy. To działanie organu administracyjnego musi być jednak uzasadnione i podlega kontroli". Podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 1993 r. sygn. III ARN 33/93, wskazał że: "przy dokonywaniu sądowej kontroli zgodności z prawem wszelkich decyzji administracji o charakterze uznaniowym (...) rola, zadania i zakres kompetencji niezawisłego sądu muszą być rozumiane znacznie szerzej i głębiej niż w innych sytuacjach (...) z decyzjami uznaniowymi musi się wiązać nie zmniejszona, lecz zwiększona kontrola sądu, wykonywana z punktu widzenia przestrzegania prawa (i to prawa rozumianego jako całość systemu)". Mimo iż sądowa kontrola takiego aktu ma zakres ograniczony, to jednak wymaga zbadania, czy akt ten nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy, oraz czy takiego wyboru dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd bada, czy w postępowaniu podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz czy organ uwzględnił słuszny interes strony. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie aktu uznaniowego, z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną. Ocenie Sądu nie podlegają natomiast kryteria słuszności, czy celowości podjętego rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 130/10 i z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. I OSK 1981/14, opublikowane w CBOSA). W wyrokach z dnia 10 maja 2012 r., sygn. I OSK 292/12 i I OSK 369/12 (opubl. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uzasadnienie aktu wydanego w ramach uznania administracyjnego, winno być "na tyle wyczerpujące i zindywidualizowane, aby sąd administracyjny był w stanie ocenić, czy zawarte w decyzji rozstrzygnięcie nie zapadło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego". Z kolei w wyroku z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. II FSK 1254/08, (opubl. w CBOSA), NSA podkreślił, że "organ zobowiązany jest w sposób czytelny i umożliwiający kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania. Konieczne jest zatem wskazanie wyraźnych kryteriów decyzyjnych (dóbr chronionych przez prawo), w tym zwłaszcza znajdujących oparcie w wartościach konstytucyjnych, dopiero bowiem ich należyta identyfikacja i ustalenie ich hierarchii na tle konkretnego stanu faktycznego pozwala na instancyjną kontrolę rozstrzygnięcia mającego charakter uznaniowy, odwołującego się do ocen". Uzasadnienie aktów z zakresu administracji publicznej, winno spełniać rolę informacyjną i edukacyjno-perswazyjną w stosunku do ich adresatów i umożliwiać kontrolę ich poprawności. Z tego względu motywy, które legły u podstaw rozstrzygnięcia powinny być tak sformułowane, aby strona mogła poznać w pełni tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć, i w miarę możliwości zaakceptować, zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu jej sprawy. Istotne jest również, by na tej podstawie sąd administracyjny mógł skontrolować, czy podjęty akt nie ma charakteru dowolnego i mieści się w granicach swobodnego uznania (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. III SA/Kr 485/20 i sygn. III SA/Kr 483/20, opubl. w CBOSA). To zobowiązany ubiegając się o zwolnienie spod egzekucji, musi wykazać posiadanie ważnego interesu w zwolnieniu określonych składników majątkowych spod egzekucji. Pojęcie ważnego interesu zobowiązanego należy rozumieć nie jako subiektywne przekonanie zobowiązanego o potrzebie zwolnienia rzeczy z egzekucji, ale jako obiektywne uwarunkowania, rozpatrywane w kontekście okoliczności faktycznych konkretnej sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011 r., sygn. II FSK 489/10, opubl. w CBOSA). Uwzględnienie wniosku o zwolnienie z egzekucji nie może prowadzić do bezskuteczności egzekucji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. II FSK 1791/12, opubl. w CBOSA). Należy przyjąć, że skoro ustawodawca nie zabezpiecza obecnie interesów wierzyciela, poprzez uzależnienie od jego zgody, możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku zobowiązanego o zwolnienie z egzekucji, to okolicznościom związanym z ważnym interesem zobowiązanego, można przeciwstawiać okoliczności związane z interesem wierzyciela. W szczególności niemożność zaspokojenia wierzyciela, może być rozpatrywana w kontekście ważnego interesu zobowiązanego. Instytucja zwolnienia z egzekucji składnika majątkowego, stanowiąca ochronę dla zobowiązanego, nie może jednocześnie doprowadzić do zaprzepaszczenia całkowicie celu postępowania egzekucyjnego, którym jest zaspokojenie wierzyciela i nie może całkowicie pomijać interesu wierzyciela (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. II SA/Go 596/22, opubl. w CBOSA). Zachowuje zatem aktualność pogląd, że zobowiązany musi nie tylko przedstawić argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z jego innych składników majątkowych. Uwzględnienie wniosku o zwolnienie spod egzekucji nie może prowadzić do bezskuteczności egzekucji (P. M. Przybysz (w:) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 13; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. III FSK 9/22; z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. II GSK 154/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. I SA/Łd 997/07, opubl. w CBOSA). Organ egzekucyjny może wezwać zobowiązanego do złożenia stosownych wyjaśnień w tym zakresie. Ciężar udowodnienia powyższych okoliczności spoczywa na zobowiązanym. Trafna będzie zatem odmowa zwolnienia składnika majątkowego z egzekucji, w sytuacji gdy zobowiązany nie posiada innych składników majątkowych podlegających egzekucji (wyroki: Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. I SA/Bd 442/10; w Łodzi z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. I SA/Łd 997/07, opubl. w CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż organy słusznie podniosły, że skarżący nie wykazał, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych składników majątkowych. Zdaniem Sądu zasadnie także przyjęto, że ochrona ważnego interesu zobowiązanego nie może doprowadzić do sytuacji, w której niemożliwe będzie przeprowadzenie skutecznej egzekucji administracyjnej. W konsekwencji organy doszły do prawidłowego wniosku o braku okoliczności przemawiających za zwolnieniem spod egzekucji wierzytelności skarżącego. Sąd ponownie zauważa, iż celem art. 13 § 1 u.p.e.a. jest ochrona interesów zarówno zobowiązanego jak i wierzyciela. Instytucja ukształtowana w tym przepisie nie może jednak prowadzić do sytuacji, w której egzekucja okaże się bezskuteczna. Tym samym organy trafnie uznały, że w interesie publicznym leży odmowa obecnemu wnioskowi skarżącego. Sąd nie podzielił także zarzutów skargi co do naruszeń przepisów prawa procesowego odnoszących się do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu w kontrolowanym postanowieniu stanowisko zostało właściwie i szczegółowo uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego z materiału dowodowego, jak i powołaniem stanu prawnego. Brak akceptacji rozstrzygnięcia przez skarżącego nie prowadzi wszakże do konkluzji, że postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzono w sposób wadliwy. Jak już wskazano, instytucja zwolnienia spod egzekucji działa na zasadzie rozstrzygania spraw w oparciu o uznanie administracyjne. Uznanie administracyjne samo w sobie nie stanowi przedmiotu kontroli sądu, gdyż kontrola ta koncentruje się wokół kwestii, czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, w szczególności czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny poddał wnikliwej analizie stan sprawy w aspekcie przesłanek z art. 13 § 1 u.p.e.a. Wbrew zarzutom podniesionym przez skarżącego, nie doszło do naruszenia tego przepisu. Organy egzekucyjne, rozpatrując wniosek skarżącego o zwolnienie spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego, w sposób należyty ustaliły i rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz przesłanki wymagane przepisami prawa, czemu dały wyraz w uzasadnieniach swych postanowień. Nie doszło więc do naruszenia art. 7, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.