I SA/Gl 895/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 10 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenie zaległości podatkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 27 czerwca 2012 r. pełnomocnik U. J. zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ów, na tle obszernie uzasadnionych zarzutów skargi, nie posiada odrębnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej skrócie: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków." Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Najważniejszą kwestią jest ocena czy akt lub czynność, którego wstrzymania żąda strona, nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Jak wynika z przyjętej linii orzecznictwa problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie, których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie, których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony (patrz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 296). Przedmiotem decyzji, której wstrzymania wykonania domaga się strona, jest odmowa umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie decyzja wymiarowa w podatku. Sąd uznał, iż z uwagi na jej charakter nie nadaje się ona do wykonania. Trzeba zaznaczyć, że skoro organ podatkowy odmówił przyznania podatnikowi ulgi, konsekwencją tej decyzji jest wyłącznie to, że podatnik nie może z ulgi skorzystać. Obowiązek świadczenia w postaci zobowiązania powstałego z nieuregulowanych należności podatkowych wynika ze złożonych przez podatnika deklaracji podatkowych albo decyzji organu określającej prawidłową wysokość tego zobowiązania, a nie z decyzji odmawiającej przyznania ulgi. To jedynie do decyzji wymiarowej mogłaby odnosić się instytucja wstrzymania wykonania decyzji, bowiem to ta decyzja byłaby źródłem obowiązku nałożonego na skarżącą. Decyzja zaskarżona w niniejszym postępowaniu nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, dlatego też nie jest możliwe zweryfikowanie skutków "wykonania" decyzji oddalającej wniosek o przyznanie ulgi pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., a co za tym idzie, zastosowanie instytucji uregulowanej w tym przepisie. Jedynie na marginesie wypada zaakcentować, że uzasadnienie wniosku, o którym wyżej mowa, powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W tym konkretnym przypadku wniosek ograniczony został do samego sformułowania prośby o wstrzymanie wykonania decyzji i pozbawiony jest uzasadnienia. Taki wniosek nie naprowadza Sądu na jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby świadczyć o spełnieniu przesłanek z cytowanego na wstępie przepisu. Konstatacja ta ma jednak znaczenie poboczne w świetle poczynionych wyżej wywodów. W tym stanie rzeczy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegał oddaleniu, o czym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowił jak w sentencji.