I SA/Gl 900/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. ustalającą skarżącemu podatek od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłym F. W. w kwocie [...] zł. Na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. skarżący reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego swą matkę M. K. oraz w dalszej kolejności przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), wniósł skargę do tut. Sądu, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu jej rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż kwota ustalonego podatku jest wysoka, a natychmiastowe jej uiszczenie w sposób znaczący uszczupli majątek skarżącego jako osoby małoletniej. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc skarżącym, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie twierdzeń skarżących - działający w tym przypadku wyłącznie na ich wniosek - Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. W doktrynie przyjmuje się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający ogólny wywód strony. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący winien objaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków zdefiniowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., co dodatkowo powinno znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. Pełnomocnik skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał, dlaczego Sąd powinien uznać, iż jej wykonanie spowoduje znaczną szkodę czy też trudne do odwrócenia skutki. Do akt nie złożono żadnych dowodów, które uprawdopodabniałyby wskazywane okoliczności i które pozwoliłyby na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącemu szkody. Powoływanie się we wniosku jedynie na znaczące uszczuplenie majątku skarżącego, nie może być uznane za uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku skarżącego ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż brak jest okoliczności - uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji - wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego. Zatem, wobec nie wykazania przez skarżącego istnienia przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz ograniczenia się do samego żądania wstrzymania oraz ogólnych twierdzeń, nie popartych stosowną argumentacją, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.