I SA/Gl 901/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Grzegorz Granieczny (spr.),, Krzysztof Winiarski, Protokolant Paulina Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., zwana dalej O.p.), po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...], nr [...], którą organ ten na podstawie m.in. art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 z późn. zm., zwana dalej u.p.o.l.) określił A Sp. z o.o. w K. (zwanej dalej w skrócie spółką lub jednostką) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że pełnomocnik spółki, będący radcą prawnym, kwestionując zasadność określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r., złożył odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 191 O.p. poprzez uznanie, iż w toku postępowania jednostka nie wykazała, że budynek podlegający w ocenie organu pierwszej instancji opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest w złym stanie technicznym, skutkującym niepodleganiu opodatkowaniu tym podatkiem; - art. 122 O.p. oraz art. 187 § 1 O.p. przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego. W ocenie pełnomocnika nie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, w szczególności nie dokonano analizy przedłożonego przez spółkę operatu oraz przeprowadzonych oględzin, z których wynika aktualny stan techniczny budynku i brak możliwości jego wykorzystania na cele prowadzenia ewentualnej działalności gospodarczej. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 5 ust. 1 pkt c, art. 5 ust. 2 pkt e w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie; - art. 5 ust. 1 pkt a w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędne zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że budynek i grunt będące przedmiotem opodatkowania związane są z prowadzoną przez jednostkę działalnością gospodarczą. Pełnomocnik spółki wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i ustalenie, że budynek będący przedmiotem opodatkowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki ustalonej na podstawie art. 5 ust. 1 pkt c w zw. z art. 1 a ust. pkt 3 u.p.o.l., względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w odwołaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w pierwszej kolejności odwołało się do regulacji prawnych, wskazując podmioty będące podatnikami podatku od nieruchomości i przedmiot opodatkowania tym podatkiem. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na definicję budynku zawartą w art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz wskazał, że stosownie do art. 5 ust. 1 u.p.o.l., stawki podatku od nieruchomości są zróżnicowane w zależności od przeznaczenia nieruchomości. Następnie organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, że spółka jest właścicielem nieruchomości położonej w L., zabudowanej budynkiem byłego B. Spółka, składając na wezwanie organu pierwszej instancji korektę deklaracji, wspomniany budynek wykazała w rubryce "pozostałe", niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się organ pierwszej instancji, który wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia jednostce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., a następnie decyzją z dnia [...] nr [...] określił wysokość tego zobowiązania w kwocie [...] zł. W wyniku wniesionego odwołania decyzja powyższa została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...]. Uchylając ww. decyzję organ odwoławczy wskazał m.in., że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji winien odnieść się do wszystkich dowodów przedłożonych przez stronę, a nadto uzupełnić postępowanie dowodowe oraz ustalić jaki rodzaj działalności prowadzi podatnik. Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji ustalił, na podstawie m.in. oświadczenia prezesa spółki z dnia 24 listopada 2009 r., że zakres prowadzonej przez jednostkę działalności jest szeroki i obejmuje m.in. roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków, roboty budowlane specjalistyczne, handel hurtowyi detaliczny, z wyłączeniem handlu pojazdami samochodowymi. Na nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania spółka, zgodnie z tym oświadczeniem, nie prowadziła dotychczas i nie prowadzi działalności gospodarczej. W dniu 15 stycznia 2010 r. dokonano oględzin nieruchomości, w trakcie których ustalono, że stan techniczny budynku w obecnym stanie nie pozawala na jego użytkowanie. Pełnomocnik jednostki zwrócił uwagę, że prowadzone są prace projektowe zmierzające do uzyskania pozwolenia na budowę. Organ pierwszej instancji ustalił również, w korespondencji z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w L. , że nie toczyło się ani nie toczy postępowanie obejmujące stan techniczny budynku, brak również informacji o tym stanie. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Kontynuując rozważania organ odwoławczy zaakcentował, że przedmiotowy budynek znajduje się w złym stanie technicznym i nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Podniósł, że stan ten nie ma jednak cech trwałości. Ponieważ budynek ten znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy podlega on, jak i grunty, opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co wynika z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ wskazał, że wprawdzie aktualnie stan techniczny budynku nie pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej, to z akt nie wynika, aby stan ten uniemożliwiał wykorzystanie budynku w przyszłości do tego celu. Na dowód powyższego przywołał pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 3 marca 2100r. sygn. [...], z którego wynika, iż nie toczyło się ani nie toczy postępowanie związane z zagrożeniem bezpieczeństwa w związku z użytkowaniem budynku. Organ ten nie posiada również informacji o stanie technicznym budynku. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że zarzuty co do błędnego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt a w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. są bezpodstawne. Organ analizując dowody powołane w odwołaniu wywiódł przy tym, że wynika z nich wniosek przeciwny do twierdzenia pełnomocnika spółki. Na podstawie tych dowodów organ uznał bowiem, że budynek może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Podniósł, że organ pierwszej instancji ustalił wszystkie istotne elementy prawnopodatkowego stanu faktycznego, a w szczególności ustalił, iż zły stan techniczny budynku nie ma charakteru trwałego i budynek ten może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik spółki domagał się zmiany zaskarżonej decyzji względnie jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, a nadto zasądzenia kosztów postępowania. Pełnomocnik sformułował zarzuty: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 5 ust. 1 pkt c, art. 5 ust. 2 pkt e w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz błędne zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt a w związku z art. 1 a pkt 3 tej ustawy; 2) naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 191, art. 122 oraz art. 187 O.p. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powtórzył, że organ nie ustosunkował się do opinii zawartej w operacie szacunkowym przedłożonym w toku postępowania. W jego ocenie organ nie uwzględnił stanu faktycznego sprawy. Wskazał przy tym, że w przepisach brak jest wymogu, aby warunkiem uznawania, że budynek nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej miałaby być decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego. Oświadczył, że organ błędnie zinterpretował pismo z dnia 1 kwietnia 2010 r. Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska, uznając, że grunt może być wykorzystywany do działalności gospodarczej. W ocenie pełnomocnika z przedstawionego dowodu wynika, że prowadzone są jedynie czynności mające na celu dopuszczenie go do użytkowania. To zaś wyklucza możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na gruncie i budynku. Nadto zwrócił uwagę, że budynek nie jest przyłączony do sieci energetycznej. W jego ocenie organ nie przeprowadził pełnego postępowania dowodowego. W końcowej części skargi przywołał orzecznictwo sądowe dotyczące pojęcia względów technicznych, o których mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie podtrzymał w całości wywody i wnioski skargi. Podkreślił, że nabyty przez skarżącą Spółkę budynek, nie mógł być, ze względu na stan techniczny wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem pełnomocnika strona skarżąca przedstawiła wiele dowodów na potwierdzenie złego stanu technicznego budynku, natomiast organ za wyjątkiem przeprowadzonych oględzin nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w tym zakresie. Pełnomocnik wskazuje również, że dopiero w 2010 r. spółka rozpoczęła przygotowania dokumentacyjne do przeprowadzenia remontu budynku, a po jego przeprowadzeniu do odbioru tego budynku przez uprawnione organy administracji. Zatem dopiero od tego roku można mówić o ewentualnym związku nabytego budynku przez skarżącą spółkę z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Ponadto, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny niezbędnym jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonej w L. i zabudowanej budynkiem. Między organem a skarżącą zaistniały natomiast rozbieżności dotyczące klasyfikacji przedmiotowego budynku, a w konsekwencji prawidłowości jego opodatkowania właściwymi stawkami podatkowymi. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, według których stawek winien być opodatkowany w 2008 r. budynek będący własnością podatnika, mianowicie czy według stawek dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też według stawek dla gruntów i budynków pozostałych. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie, określając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. należy zastosować stawki podatkowe dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej takie założenie organu jest nieprawidłowe, gdyż zły stan techniczny budynku wyklucza możliwość prowadzenia tej działalności. Przechodząc do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że z przepisu art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozumieniu ustawy budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1 a ust. 1 pkt 1), zaś gruntami budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3). Mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, należy stwierdzić, że zasadą jest, iż wymienione art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dobra pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy generalnie uznawane są przez ustawodawcę za "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zasada ta doznaje jednak trzech wyjątków. Dwa pierwsze z nich, które ze względu na przedmiot sporu można pozostawić na uboczu, dotyczą budynków mieszkalnych oraz związanych z nimi gruntów, nadto zaś gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Istotny jest natomiast wyjątek trzeci, który dotyczy przypadków, kiedy "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". W ocenie Sądu, ustawodawca w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stawia podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą dwa warunki, od łącznego spełnienia których uzależnił możliwość skorzystania z niższych stawek podatkowych: 1) przedmiot opodatkowania nie jest wykorzystywany w działalności gospodarczej; 2) przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Omawiana ustawa nie zawiera definicji pojęcia "względy techniczne", które stojąc na przeszkodzie w wykorzystywaniu określonego przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, mają uzasadniać zastosowanie niższej stawki podatkowej. Z uwagi na brak tej definicji należy przyjąć jego rozumienie wynikającego z języka potocznego. Według "Słownika języka polskiego" pod red. M. Szymczaka (Warszawa 1992 r. t. III s. 486) przez "względy techniczne" uniemożliwiające wykorzystywanie danego obiektu należałoby rozumieć techniczną niemożliwość korzystania z niego, a zatem niemożliwość dotyczącą spraw związanych ze sposobem jego wykonania. Nadto, mimo iż art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie odsyła do żadnych innych ustaw, to jednak pomocniczo można przywołać rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że "względy techniczne" powinny dotyczyć przedmiotu opodatkowania, a nie innych przyczyn, leżących po stronie podatnika. Chodzi zatem o obiektywne okoliczności natury technicznej uniemożliwiające wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot. Względy techniczne zatem to takie, które mają związek ze stanem technicznym nieruchomości gruntowej lub budowlanej, powodujące, że dany przedmiot opodatkowania nie tylko nie jest, ale i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę. Dotyczą one jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowią, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku w prowadzonym przedsiębiorstwie, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Względy techniczne odnoszą się więc do nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. Podkreślić trzeba, że wyłączenie przedmiotu opodatkowania z prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie nastąpi, gdy prowadzenie tej działalności jest niemożliwe ze względów technologicznych, czy też ekonomicznych leżących po stronie przedsiębiorcy. Dokonując oceny konkretnego przypadku należy odróżnić więc sytuacje, w których usunięcie przeszkody dla prowadzenia działalności gospodarczej leży w gestii przedsiębiorcy od przypadków, gdy przyczyny niemożności gospodarczego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania są od niego niezależne. Pojęciem tym nie są w konsekwencji objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania przedmiotu opodatkowania, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych "względów" innych niż "techniczne" zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danego przedmiotu opodatkowania, pozostającego nadal w jego posiadaniu. Obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowania "ze względów technicznych" nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ciąży na przedsiębiorcy. Zdaniem składu orzekającego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał spełnienie przez stronę skarżącą obu tych warunków: w 2008 r. skarżąca nie wykorzystywała budynku do prowadzenia działalności gospodarczej, a także że w badanym roku podatkowym budynek nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Z aktu notarialnego z dnia [...] wynika, że sporny budynek został zbudowany ok. 40 lat temu i jest w złym stanie technicznym. Zgodnie ze złożonym przez skarżącą operatem szacunkowym z dnia 8 maja 2007 r. w budynku należy wymienić pokrycie dachu, a także rynny i rury spustowe. Stolarka okienna również jest niekompletna (częściowy brak okien lub szyb) i wymaga wymiany na nowe. Brak stolarki drzwiowej oraz instalacji, łazienki i wc nie są wyposażone. W budynku występują również ubytki ścianek działowych i sufitu. Stan techniczny budynku uznano za zły. Wprawdzie operat został sporządzony w 2007 r. to jednak zły stan budynku został następnie potwierdzony w trakcie jego oględzin w dniu 15 stycznia 2010 r. Z protokołu oględzin budynku dokonanych w tym dniu wynika, że "na przedmiotowym budynku nie jest prowadzona działalność gospodarcza", a stan techniczny nie pozwala na jego użytkowanie. Prowadzone są prace zmierzające do uzyskania pozwolenia na budowę. Dodatkowo z notatki sporządzonej przez pracownika organu wynika, że budynek ze względu na ogólny zły stan techniczny nie nadaje się do użytkowania. Z uwagi na brak bieżących remontów i konserwacji budynek nosi ślady postępującej destrukcji. Ponadto w aktach znajduje się pismo z dnia 24 września 2009 r. zawierające warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej dla obiektu. Z pisma tego wynika, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej nastąpi w 2009 r. Taki stan jest niewątpliwie niezależny od odbiorcy. Powyższymi informacjami dysponowały organy obu instancji w toku prowadzonego przez nie postępowania. Na ich podstawie można stwierdzić, że spółka od daty nabycia budynku do zakończenia postępowania podatkowego nie mogła korzystać z niego ze względów technicznych. Ze zgromadzonego zatem w sprawie materiału dowodowego w ocenie Sądu wynika, że strona skarżąca wykazała, że ze względów technicznych przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Na niemożność wykorzystywania nieruchomości mają zaś wpływ czynniki niezależne od spółki, jak np. brak przyłączenia do sieci elektorenergetycznej. Z przywołanego zaś wyżej rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. wynika m.in. że budynek winien być wyposażony w wewnętrzną instalację elektryczną (§53). Nadto przyjdzie zauważyć, że decyzja organów nadzoru budowlanego nie jest podstawą do wykazania, że w budynku nie może być ze względów technicznych prowadzona działalność gospodarcza. Takiego wymogu nie ma w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Istnienie decyzji nadzoru budowlanego potwierdzającej zły stan techniczny budynku pozwala na skorzystanie z wyłączenia, ale nie jest, co należy powtórzyć, warunkiem koniecznym do uznania, że ze względów technicznych budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, organy podatkowe w okolicznościach omawianej sprawy dokonały zawężającej interpretacji art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Warunek niemożności wykorzystywania budynku (przedmiotu opodatkowania) do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w rozumieniu powyższego artykułu jest spełniony w sytuacji, gdy budynek z uwagi na stan techniczny, stopień faktycznego zużycia, nie może być wykorzystywany w danym roku podatkowym na cele działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że podatek od nieruchomości jest podatkiem płatnym rocznie, wobec czego należy uwzględniać stan faktyczny istniejący w danym roku podatkowym. W konsekwencji skarżąca spółka w omawianym roku podatkowym zasadnie wyłączyła sporny budynek z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, skoro jego stan techniczny uniemożliwił jego wykorzystywanie do prowadzenia tej działalności. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni prawną ocenę zawartą w niniejszym orzeczeniu. Przede wszystkim organ będzie miał na względzie, że w przypadku, gdy ze względów technicznych podatnik nie prowadzi działalności gospodarczej w danym budynku, podlega on opodatkowaniu według stawek niższych, właściwych dla tzw. pozostałych. Niższe stawki znajdą zastosowanie tylko wówczas, gdy działalność nie jest prowadzona. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. W punkcie drugim sentencji wyroku Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, do czego był zobowiązany treścią art. 152 tej ustawy. Sąd zasądził także na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. koszty postępowania sądowego, obejmujące uiszczony wpis sądowy od skargi, opłatę skarbową od pełnomocnictwa i koszty zastępstwa procesowego, stosownie do art. 200 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze. zm.)