I SA/Gl 903/10

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Odpowiadając w terminie na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 1611 zł, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że utrzymuje się jedynie z wynagrodzenia w wysokości 900 zł oraz że ma na utrzymaniu dwójkę dzieci, na które łoży miesięcznie kwotę 500 zł. Według wniosku skarżący nie posiada żadnego majątku. Na wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, strona nadesłała dokumenty, które generalnie potwierdzają jej oświadczenia, w szczególności kserokopie: zeznania podatkowego za ubiegły rok (poza przychodem z działalności gospodarczej w wysokości 400 zł wykazano w nim wyłącznie przychody ze stosunku pracy w wysokości 15.162 zł), wystawionego przez pracodawcę zaświadczenia o dochodach (według niego wynagrodzenie skarżącego "po potrąceniu zaliczki podatku i składek ZUS" wynosi 929,87 zł) oraz decyzji o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej "od dnia" 31 października 2009 r. Wnioskodawca wyjaśnił nadto, że z uwagi na krótki termin wyznaczony na wykonanie wezwania referendarza sądowego nie był w stanie nadesłać dokumentów dotyczących stanu prawnego nieruchomości, w której zamieszkuje, oraz rachunku bankowego. Oświadczył jednak, że zamieszkuje u rodziców, przekazując tytułem zwrotu kosztów kwotę 100 zł miesięcznie, oraz że wspomniany rachunek bankowy został zlikwidowany. Przedstawił stosowane oświadczenie rodziców, a także wyciąg z innego rachunku bankowego, który nie odzwierciedla żadnych operacji. Skarżący stwierdził też, iż pozostaje w faktycznej separacji ze swoją "formalną" żoną, która wraz z dziećmi zamieszkuje osobno, oraz że jest obecnie "osobą samotną, samodzielnie prowadzącą życie". Jak podkreślił, powództwo o rozwód, które zostało wniesione przez jego małżonkę, nie zostało uwzględnione z uwagi na dobro jego małoletniego dziecka. Okoliczności te, w tym wysokość kwoty przekazywanej przez wnioskodawcę na utrzymanie dzieci, zostały potwierdzone w przedłożonym przez niego oświadczeniu jego małżonki. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący w wystarczającym stopniu wykazał, iż powyższa przesłanka została spełniona. Nie oznacza to, że wykonał on wezwanie do uzupełnienia danych zawartych we wniosku w stopniu umożliwiającym ocenę jego sytuacji majątkowej w sposób całkowicie wolny od wątpliwości. Nie nadesłał bowiem w szczególności dokumentu dotyczącego jednego z jego rachunków bankowych, ograniczając się do oświadczenia, chociaż mógł przecież wnosić o przedłużenie wyznaczonego terminu. Niemniej jednak wątpliwości te można rozstrzygnąć na korzyść strony. W świetle przedstawionych materiałów jest przecież poza sporem, że skarżący uzyskuje niewielkie dochody, które z pewnością nie mogą wystarczyć na poniesienie zarówno wszystkich niezbędnych wydatków życiowych, jak i kosztów sądowych. Brak przy tym jakichkolwiek podstaw, by podważać oświadczenia wnioskodawcy i jego małżonki na temat faktycznego układu ich relacji rodzinnych, zwłaszcza ustania rzeczywistej wspólnoty ekonomicznej, która ma się zawężać wyłącznie do alimentów dobrowolnie uiszczanych przez skarżącego. Znajdują one zresztą pewne uprawdopodobnienie w okoliczności, że małżonkowie mają różne miejsca zamieszkania. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.