I SA/Gl 906/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. i Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego postanawia sprostować sentencję postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 906/11, w ten sposób, że w wierszu ósmym od góry zwrot "sprawy ze skargi Z. S." zamienić na: "sprawy ze skargi W. S. i Z. S.". W dniu 20 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowił odmówić sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. Choć postanowienie to wydano w sprawie ze skargi W. S. i Z. S. (sprawie niniejszej), to w sentencji tego rozstrzygnięcia jako skarżącego oznaczono jedynie Z. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a, sąd – także na posiedzeniu niejawnym – może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei stosownie do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Analiza akt sprawy niniejszej nie pozostawia wątpliwości, że przymiot skarżącego posiada w niej zarówno W. S., jak i Z. S.. Z tego względu pominięcie pierwszego z nich w oznaczeniu stron postępowania w sentencji wskazanego wyżej postanowienia z dnia 20 lutego 2012 r. było oczywiście nieprawidłowe. Uchybienie takie podlega jednakże sprostowaniu (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. IV, Komentarz do art. 156 ustawy, teza 9; por. także powołany tam wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1998 r., sygn. akt II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Dlatego też na podstawie powołanych przepisów należało orzec jak w sentencji. 2