I SA/Gl 91/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Organiściak po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. A S.A. we W. (dalej: "skarżąca" albo "Spółka"), reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję[...] Urzędu Skarbowego w K, z dnia [...] nr [...] określającą Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. w kwocie 948.485,00 zł. W skardze tej pełnomocnik Spółki zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podnosił, że jak wynika z przedłożonego wraz ze skargą sprawozdania finansowego za 2015 r., które zasadniczo zgodne jest ze stanem aktualnym, jedynym istotnym pod względem wartości aktywem skarżącej (pozwalającym na ewentualne uregulowanie zobowiązania podatkowego) są akcje B S.A. Stanowią one jednak aktywo inwestycyjne, gdyż zostały nabyte przez Spółkę w celu uzyskiwania przychodów z akcji, w szczególności w postaci dywidendy. W konsekwencji, na majątek skarżącej składają się w istocie tylko te akcje. Zdaniem pełnomocnika, egzekucja zobowiązania podatkowego możliwa jest jedynie poprzez zbycie tychże akcji, co wiązałoby się z niebezpieczeństwem spowodowania dla skarżącej trudnych do odwrócenia skutków. Odzyskanie ich bowiem byłoby niemożliwe, ewentualnie mogłoby nastąpić dopiero po dłuższym czasie i to w sytuacji, gdy nabywca dobrowolnie się na to zgodzi. Nadto, cena "zwrotnego" nabycia akcji zdaniem pełnomocnika znacznie odbiegać będzie od ceny ich zbycia. W związku z tym wskazywał, że w wyniku wykonania decyzji jedyne aktywo Spółki może jej zostać odebrane w sposób nieodwracalny. Do skargi pełnomocnik Spółki załączył kopię postanowienia Sądu Okręgowego w L. IX Wydziału Gospodarczego z dnia 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia pieniężnego w wysokości 8.000.000,00 zł wraz z odsetkami, przysługującego C, jako nabywcy wierzytelności D Spółka prawa angielskiego w L. z umowy kupna – sprzedaży akcji z dnia 9 marca 2010 r. przeciwko skarżącej; kopię postanowienia Sądu Apelacyjnego w L. Wydziału I Cywilnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt [...] o oddaleniu zażalenia skarżącej na ww. postanowienie Sądu Okręgowego; kopię ugody z dnia 2 kwietnia 2014 r.; kopię rachunku zysków i strat oraz bilansu Skarżącej za 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać następnie należy, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Zaakcentowania wymaga że szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. wskazanie, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12). W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej, będącej spółką prawa handlowego nie uprawdopodobnił w treści złożonego wniosku okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie decyzji może spowodować dla niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W istocie powołał się bowiem na jeden zasadniczy argument, zgodnie z którym jedynym aktywem finansowym są akcje innej spółki, których spieniężenie spowoduje dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki, gdyż ewentualne "zwrotne" odkupienie akcji będzie mogło nastąpić po cenie znacznie odbiegającej od wartości ich poprzedniego nabycia. Zaznaczyć jednak należy, że jak wynika z akt sprawy, kapitał zakładowy Spółki wynosi 7.163.121,70 zł, przy wysokości kapitału docelowego 5.370.000,00 zł. Nadto, z przedłożonego przez pełnomocnika skarżącej rachunku zysków i strat (wariant porównawczy) za okres 2015 r. wynika, że Spółka poniosła w 2015 r. stratę w kwocie 53.000,86 zł (przy czym, dla porównania w 2014 r. wypracowała zysk w wysokości 1.311.756,61 zł). Należy więc zauważyć, że sam fakt wygenerowania straty w określonym przedziale czasu nie uzasadnia wstrzymania wykonania poddanej sądowej kontroli decyzji, bowiem strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012r., sygn. akt I GZ 105/12). Ponadto podkreślenia wymaga, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Spółki, a jej pełnomocnik przedłożył dane dotyczące 2014 r. oraz 2015 r., wskazując jedynie, że sprawozdanie finansowe za 2015 r. jest "zasadniczo zgodne" ze stanem aktualnym. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych nie przedłożono. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15). W kontekście powyższego Sąd zauważa, że przedstawiona przez pełnomocnika Spółki dokumentacja nie pozwala na precyzyjne ustalenie jej sytuacji majątkowej. W oparciu o przedłożony rachunek zysków i strat oraz bilans nie jest bowiem możliwe ustalenie, czy skarżąca ma problemy z terminowym regulowaniem swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Do wniosku nie dołączono aktualnych dokumentów, w oparciu o które możliwe byłoby ustalenie wartości środków pieniężnych będących w posiadaniu Spółki (np. wyciągów z rachunków bankowych, raportów kasowych). Z uwagi na powyższe Sąd nie ma możliwości ustalenia, czy wykonanie decyzji, nakładającej obowiązek zapłaty podatku w kwocie 948.485,00 zł (przy czym różnica między podatkiem określonym w decyzji a należnym zdaniem Spółki wynosi 765.561,00 zł) skutkować będzie takim uszczerbkiem w środkach skarżącej, który spowoduje zachwianie jej płynności finansowej. Sąd zwraca przy tym uwagę, że z przedłożonego przez skarżącą bilansu wynika, iż dysponuje ona aktywami trwałymi o wartości przekraczającej 10.000.000,00 zł, które stanowią w istocie udziały lub akcje, jednak nie można też tracić z pola widzenia okoliczności, iż kapitał zapasowy Spółki na dzień 31 grudnia 2015 r. wynosił 1.259.166,73 zł, zaś kapitał (fundusz) własny 6.348.144,67 zł. Końcowo należy zaznaczyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego, jednak co do zasady, nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. Ponadto, w sytuacji wygrania sporu sądowego skarżącej zostaną zwrócone wszelkie kwoty pieniężne. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie uprawdopodobniono występowania realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.