I SA/Gl 913/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Dorota Kozłowska (spr.), Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. W dniu 1 marca 2019 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ interpretacyjny) wpłynął wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w przypadku transakcji dokonywanych z rachunku płatniczego A Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: wnioskodawca, Spółka, skarżąca), ale nie bezpośrednio na rachunek bankowy drugiej strony transakcji. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawiera umowy z innymi przedsiębiorcami, prowadzącymi indywidualną działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, którzy świadczą na rzecz wnioskodawcy określone usługi jako podwykonawcy, w szczególności polegające na prowadzeniu pojazdów autobusowych. Pojedyncze płatności dokonywane przez wnioskodawcę na podstawie zawieranych umów nie przekraczają kwoty 15.000 zł, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646, dalej: u.p.p.), jednak suma płatności dokonywanych za poszczególne okresy rozliczeniowe na podstawie jednej umowy może przekroczyć 15.000 zł. Przedsiębiorcy, którzy świadczą usługi na rzecz wnioskodawcy, wystawiając fakturę mogą wnioskować, żeby płatność dokonana została w inny sposób niż przelewem na ich rachunek bankowy, np.: 1. przekazem pocztowym lub za pomocą podobnej usługi, 2. przelewem na rachunek bankowy innej osoby na zasadzie przekazu, o którym mowa w art. 9211 Kodeksu cywilnego, 3. poprzez bezpośrednią realizację wypłaty przez kontrahenta z rachunku bankowego wnioskodawcy w kasie banku na podstawie odpowiedniego upoważnienia udzielonego przez wnioskodawcę. Spółka akcyjna świadczy usługę "przekaz pocztowy" oraz "ekspres pieniężny" w sposób umożliwiający nadanie środków za pośrednictwem strony internetowej, przelewem z rachunku bankowego nadawcy. Przekaz pocztowy, zgodnie z regulaminem usługi, to polecenie doręczenia adresatowi określonej kwoty pieniężnej przez spółkę akcyjną, która może zostać zlecona do realizacji między innymi poprzez stronę internetową. Ekspres pieniężny zgodnie z regulaminem usługi to usługa płatnicza realizowana w oparciu o Ustawę o usługach płatniczych, która polega na wypłacie określonej kwoty pieniężnej gotówką, na podstawie przekazanych danych w komunikacie elektronicznym do placówki oddawczej - przy wykorzystaniu sieci teleinformatycznych lub innych środków łączności, wypłacanej w placówce oddawczej lub pod wskazanym przez nadawcę adresem, w gwarantowanych terminach. Wnioskodawca w związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym zadał organowi interpretującemu następujące pytanie: Czy wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów koszt usług świadczonych na jego rzecz przez podwykonawców prowadzących działalność gospodarczą, w przypadku, gdy płatność wynagrodzenia na podstawie wystawionej faktury zostanie dokonana za pośrednictwem rachunku bankowego wnioskodawcy, ale nie bezpośrednio na rachunek bankowy podwykonawcy, tj. przekazem pocztowym (lub za pomocą usługi świadczonej na podobnych zasadach (np. ekspres pieniężny), przelewem na rachunek bankowy innego podmiotu (na zasadzie przekazu) lub przez bezpośrednią realizację wypłaty przez podwykonawcę z rachunku bankowego wnioskodawcy w kasie banku na podstawie odpowiedniego upoważnienia udzielonego przez wnioskodawcę? Pytanie dotyczy wyłącznie sytuacji, w której środki pieniężne faktycznie przekazywane są z rachunku bankowego wnioskodawcy. Zdaniem wnioskodawcy przepis art. 15d ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1036 z późn. zm., dalej: u.p.d.o.p.). w zw. z art. 19 u.p.p. należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca, który dokonuje płatności w przypadku transakcji, o których mowa w art. 19 u.p.p., nie może zaliczyć ponoszonego kosztu do kosztów uzyskania przychodów, w przypadku, gdy nie dokonuje płatności za pośrednictwem własnego rachunku bankowego. Natomiast bez znaczenia jest, czy płatność następuje bezpośrednio na rachunek bankowy drugiej strony transakcji. Wobec powyższego, w ocenie wnioskodawcy będzie on mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu koszt w przypadku transakcji, o których mowa w art. 19 u.p.p., jeżeli zapłata należności nastąpi z rachunku bankowego wnioskodawcy, ale nie bezpośrednio na rachunek bankowy drugiej strony transakcji, tylko na rachunek bankowy innego podmiotu wskazanego przez drugą stronę, albo za pośrednictwem przekazu pocztowego lub przez bezpośrednią realizację wypłaty przez podwykonawcę z rachunku bankowego wnioskodawcy w kasie banku na podstawie odpowiedniego upoważnienia udzielonego przez Spółkę. W dniu [...] organ interpretacyjny wydał, na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm., dalej: O.p.), interpretację indywidualną nr [...], w której uznał stanowisko wnioskodawcy w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w przypadku transakcji dokonywanych z rachunku płatniczego wnioskodawcy, ale nie bezpośrednio na rachunek bankowy drugiej strony transakcji: 1. za pomocą przekazu, o którym mowa w art. 9211 Kodeksu Cywilnego – za prawidłowe; 2. w pozostałym zakresie – za nieprawidłowe. Na wstępie organ interpretacyjny stwierdził, że wydana interpretacja dotyczy wyłącznie zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 15d ust. 1 u.p.d.o.p. Nie podlega jego ocenie ustalenie, czy wydatek poniesiony przez wnioskodawcę ma racjonalne i gospodarcze uzasadnienie, oraz czy został poniesiony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie podlega wyłączeniu z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Organ interpretacyjny wskazał, że zgodnie z art. 15d ust. 1 u.p.d.o.p., podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 u.p.p. została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego. W art. 15d ust. 2 u.p.d.o.p. wskazano, że w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 u.p.p. została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego, podatnicy: 1. zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo 2. w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów - zwiększają przychody - w miesiącu, w którym została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego. Zdaniem organu interpretacyjnego zestawienie wyżej wymienionych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku każdej transakcji o wartości przekraczającej 15.000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku oznacza brak możliwości zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z pominięciem rachunku płatniczego. Zatem przepisy nie wyłączają z kosztów jedynie nadwyżki płatności ponad wartość 15.000 zł, lecz każdą płatność (bez względu na jej wartość/kwotę) dokonaną z pominięciem rachunku bankowego, jeżeli jest dokonywana w ramach transakcji o wartości przekraczającej 15.000 zł. Organ interpretacyjny podkreślił, że pojęcie jednorazowej transakcji nie jest równoznaczne z terminem pojedynczej płatności. Wskazać bowiem należy, że regulacje u.p.p. wyraźnie odnoszą się do transakcji - bez względu na liczbę płatności w ramach tej transakcji. W przepisach prawa podatkowego pojęcie to nie zostało zdefiniowane, dlatego należy sięgnąć do znaczenia słownikowego. Według słownika języka polskiego transakcja to "operacja handlowa dotycząca kupna lub sprzedaży towarów lub usług" lub "umowa handlowa na kupno lub sprzedaż towarów lub usług; jak również zawarcie takiej umowy". Definicja terminu transakcja zawarta jest w ustawie z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 118). Zgodnie z art. 4 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy, transakcja handlowa to umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2 (czyli między innymi przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów u.p.p.), zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością. Zdaniem organu interpretacyjnego bazując na tych regulacjach, pojęcie "transakcja" należy odkodować jako umowę, której przedmiotem jest odpłatne świadczenie usług/dostaw towarów i umowa ta jest zawierana między przedsiębiorcami w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Przez transakcję należy zatem rozumieć taką czynność prawną (umowę) zawieraną w związku z prowadzoną przez strony działalnością gospodarczą, w wykonaniu której stale dokonywana jest co najmniej jedna płatność. Przedmiotem transakcji (umowy) może być w szczególności nabycie towaru lub usługi. Natomiast przez "wartość transakcji" należy rozumieć wartość transakcji określoną w umowie. Dlatego też pod pojęciem "jednorazowa wartość transakcji" należy rozumieć ogólną wartość należności lub zobowiązań, określoną w umowie zawartej między przedsiębiorcami. Skoro zatem w art. 15d ust. 1 u.p.d.o.p. jest mowa o transakcji, to należy przez to rozumieć całość umownej operacji, która winna być realizowana przy pomocy rachunku płatniczego, a nie tylko jej części. Następnie organ interpretacyjny wskazał, że jedną z form wygaśnięcia zobowiązania wnioskodawcy wobec kontrahenta jest instytucja przekazu w rozumieniu art. 9211 Kodeksu Cywilnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025 z późn. zm., dalej: K.c.), zgodnie z którym, kto przekazuje drugiemu (odbiorcy przekazu) świadczenie osoby trzeciej (przekazanego), upoważnia tym samym odbiorcę przekazu do przyjęcia, a przekazanego do spełnienia świadczenia na rachunek przekazującego. Jak wynika jednak z treści art. 15d u.p.d.o.p. w zw. z art. 19 u.p.p., przepisy te zastrzegają, że jeżeli podatnik chce zaliczyć poniesione koszty do kosztów uzyskania przychodów to płatność transakcji musi zostać dokonana za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy. Funkcja przekazu w kodeksowym rozumieniu polega zasadniczo na ułatwieniu spełniania świadczeń wynikających ze stosunków zobowiązaniowych i uproszczeniu obrotu, co oznacza że jest to również inna niż gotówkowa forma zaspokojenia i wygaśnięcia zobowiązania. Powyższe oznacza więc, że instytucja przekazu jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania określonego świadczenia. Zdaniem organu interpretacyjnego z inną sytuacją mamy do czynienia w pozostałych przypadkach, o jakich mowa we wniosku. Zgodnie z uzasadnieniem projektu ustawy z 13 kwietnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2016 r., poz. 780), projektowana regulacja zmierza do powiązania obowiązku dokonywania przez przedsiębiorców płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego z faktem, iż działanie niezgodne z przepisem (obecnie art. 19 u.p.p.) może wywołać negatywne skutki nie tylko dla pewności obrotu gospodarczego, ale również dla realizacji szerokiego spektrum obowiązków podatkowych, w tym niewykazania przez przedsiębiorców rzeczywiście osiąganych dochodów z prowadzonej działalności dla celów ich opodatkowania. Odnosząc powyższe do terminu "transakcja" organ interpretacyjny podniósł, że stanowisko wnioskodawcy, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w przypadku transakcji dokonywanych z rachunku płatniczego wnioskodawcy, ale nie bezpośrednio na rachunek bankowy drugiej strony transakcji: 1. za pomocą przekazu, o którym mowa w art. 9211 K.c. - jest prawidłowe, 2. w pozostałym zakresie - jest nieprawidłowe. W skardze na wydaną indywidualną interpretację, w zakresie w jakim organ interpretacyjny uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie: art. 15d u.p.d.o.p. oraz art. 19 u.p.p., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów poniesionych przez skarżącą kosztów usług świadczonych na jej rzecz przez podwykonawców prowadzących działalność gospodarczą, w przypadku gdy płatność wynagrodzenia na podstawie wystawionej faktury zostanie dokonana za pośrednictwem rachunku bankowego skarżącej, ale nie bezpośrednio na rachunek bankowy podwykonawcy, tj. przekazem pocztowym (lub za pomocą usługi świadczonej na podobnych zasadach (np. ekspres pieniężny) lub przez bezpośrednią realizację wypłaty przez podwykonawcę z rachunku bankowego skarżącej w kasie banku na podstawie odpowiedniego upoważnienia udzielonego przez skarżącą. Stawiając powyższy zarzut pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi jej autor na wstępie przywołał treść art. 19 u.p.p. i wskazał, że ustawodawca w przepisie tym posługuje się określeniem rachunek płatniczy. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 25 ustawy o usługach płatniczych rachunkiem płatniczym jest rachunek prowadzony dla jednego lub większej liczby użytkowników służący do wykonywania transakcji płatniczych (zainicjowanej przez płatnika lub odbiorcę wpłaty, transferu lub wypłaty środków pieniężnych), przy czym przez rachunek płatniczy rozumie się także rachunek bankowy oraz rachunek członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jeżeli rachunki te służą do wykonywania transakcji płatniczych. Dalej pełnomocnik skarżącej wywodził, że art. 19 u.p.p. jest wiernym odpowiednikiem poprzednio obowiązującego art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W związku z tym aktualne pozostają w tym obszarze poglądy wyrażone w literaturze oraz judykaturze na gruncie tego przepisu, tj między innymi to, że celem tego przepisu było stworzenie warunków umożliwiających większą przejrzystość finansów prowadzonych przez przedsiębiorców. Ma to istotne znaczenie w prawie podatkowym, ograniczając możliwość uchylania się od płacenia podatków przez ukrywanie obrotów, oraz w prawie karnym, przeciwdziałając zjawisku prania brudnych pieniędzy oraz udaremniania egzekucji wierzytelności. Następnie pełnomocnik skarżącej podniósł, że zarówno płatność wynagrodzenia na podstawie wystawionej faktury dokonana za pośrednictwem rachunku bankowego skarżącej, ale nie bezpośrednio na rachunek bankowy podwykonawcy, tj. przekazem pocztowym (lub za pomocą usługi świadczonej na podobnych zasadach (np. ekspres pieniężny), jak również płatność dokonana przez bezpośrednią realizację wypłaty przez podwykonawcę z rachunku bankowego skarżącej w kasie banku, na podstawie odpowiedniego upoważnienia udzielonego przez skarżącą, spełnia kryteria ustawowe płatności w myśl art. 19 u.p.p. i podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu skarżącej wobec niespełniania przesłanek określonych art. 15d ust. 1 u.p.d.o.p. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w przypadku płatności przekazem pocztowym (lub za pomocą usługi świadczonej na podobnych zasadach (np. ekspres pieniężny) płatność następuje z rachunku bankowego skarżącej na rachunek bankowy podmiotu świadczącego usługi wypłaty środków. Transakcja ta jest w pełni transparentna (w rozumieniu potrzeb związanych z wprowadzeniem art. 19 u.p.p.), gdyż w każdej chwili jest możliwość potwierdzenia dokonania tej transakcji za pomocą rachunku bankowego oraz wypłaty przekazanych środków za pośrednictwem takiej instytucji. Również nie spełniona została przesłanka z art. 15d ust. 1 u.p.d.o.p. wobec faktu, iż płatność należnego wynagrodzenia właśnie następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego skarżącej. Skoro bowiem w interpretacji dopuszcza się możliwość płatności na inny rachunek (za pośrednictwem przekazu), niż rachunek podwykonawcy, to tym bardziej z taka samą sytuacją mamy miejsce w przedmiotowym przypadku. Ponadto pełnomocnik skarżącej podniósł, że w przypadku płatności przez bezpośrednią realizację wypłaty przez podwykonawcę z rachunku bankowego skarżącej w kasie banku, na podstawie odpowiedniego upoważnienia udzielonego przez skarżącą, również nie spełniona została przesłanka z art. 15d ust. 1 u.p.d.o.p. wobec faktu, iż płatność należnego wynagrodzenia właśnie następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego skarżącej. Taka transakcja również jest w pełni transparentna, gdyż następuje za pośrednictwem banku, a więc nadzorowanych przez państwo instytucji finansowych, które realizują obowiązki związane z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy oraz oszustwom skarbowym. W każdej chwili też jest możliwość potwierdzenia dokonania tej transakcji za pomocą rachunku bankowego oraz wypłaty przekazanych środków bezpośrednio w banku dokonującym wypłaty. Reasumując pełnomocnik skarżącej stwierdził, że oba przypadki są realizowane za pośrednictwem rachunku bankowego oraz za pośrednictwem nadzorowanych przez państwo instytucji finansowych, które realizują obowiązki związane z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy oraz oszustwom skarbowym. Dlatego też, zdaniem skarżącej, interpretacja podatkowa, w części stwierdzającej nieprawidłowość jej stanowiska narusza obowiązujące przepisy prawa oraz interes skarżącej. Organ interpretacyjny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest rozstrzygnięcie, czy skarżąca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów koszt usług świadczonych na jej rzecz przez podwykonawców prowadzących działalność gospodarczą, w przypadku, gdy płatność wynagrodzenia na podstawie wystawionej faktury zostanie dokonana za pośrednictwem rachunku bankowego skarżącej, ale nie bezpośrednio na rachunek bankowy podwykonawcy, tj. przekazem pocztowym (lub za pomocą usługi świadczonej na podobnych zasadach (np. ekspres pieniężny), lub przez bezpośrednią realizację wypłaty przez podwykonawcę z rachunku bankowego skarżącej w kasie banku na podstawie odpowiedniego upoważnienia udzielonego przez skarżącą? Interpretacja indywidualna została bowiem zaskarżona w części, w której organ interpretacyjny uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Na wstępie Sąd przypomni treść przepisów, które mają kluczowe znaczenie dla rozpoznania tak zarysowanego sporu. Zgodnie z art. 15d ust.1 u.p.d.o.p. podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. poz. 646) została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego. Z kolei w myśl art. 19 u.p.p., dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy: 1. stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz 2. jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15.000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji. Sąd wskazuje, że organ interpretacyjny słusznie zauważył, że pojęcie jednorazowej transakcji nie jest równoznaczne z terminem pojedynczej płatności. Organ interpretacyjny prawidłowo zdefiniował to pojęcie odwołując się do znaczenia słownikowego oraz definicji zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. 2019 r., poz. 118). Należy więc zgodzić się z organem interpretacyjnym, że zestawienie treści przepisów art. 15d ust.1 u.p.d.o.p. i art. 19 u.p.p., prowadzi do wniosku, że w przypadku każdej transakcji o wartości przekraczającej 15.000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku oznacza brak możliwości zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z pominięciem rachunku płatniczego. Zatem przepisy nie wyłączają z kosztów jedynie nadwyżki płatności ponad wartość 15.000 zł, lecz każdą płatność (bez względu na jej wartość/kwotę) dokonaną z pominięciem rachunku bankowego, jeżeli jest dokonywana w ramach transakcji o wartości przekraczającej 15.000 zł. W ocenie Sądu językowa wykładnia art. 15d ust.1 u.p.d.o.p. jest jednoznaczna. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że aby podatnik mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów płatność dotyczącą transakcji, określonej w art. 19 u.p.d.o.p., to musi ona zostać dokonana za pośrednictwem rachunku płatniczego. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że przepis art. 15d ust. 1 u.p.d.o.p. należy interpretować w ten sposób, że wystarczy, aby przedsiębiorca, który dokonuje płatności w przypadku transakcji, o których mowa w art. 19 u.p.p., dokonywał płatności za pośrednictwem własnego rachunku bankowego, natomiast bez znaczenia jest, czy płatność następuje bezpośrednio na rachunek bankowy drugiej strony transakcji. Już bowiem z istoty samej transakcji wynika, że ma ona co najmniej dwie strony. A więc, cała transakcja - zarówno wpłata jak i wypłata - powinna odbywać się za pośrednictwem rachunku bankowego. Zatem cała płatność, a nie tylko jej część powinna zostać dokonana za pośrednictwem rachunku płatniczego. Zasadnie więc organ interpretacyjny uznał, że z treści art. 15d u.p.d.o.p. w zw. z art. 19 ustawy u.p.p. wynika, że jeżeli podatnik chce zaliczyć poniesione koszty do kosztów uzyskania przychodów to płatność transakcji musi zostać dokonana za pośrednictwem rachunku płatniczego. Taki warunek spełnia też przelew na rachunek bankowy innej osoby na zasadzie przekazu, o którym mowa w art. 9211 K.c. Natomiast inaczej sytuacja kształtuje się w pozostałych przypadkach, gdy płatność wynagrodzenia na podstawie wystawionej faktury zostanie dokonana za pośrednictwem rachunku bankowego skarżącej, ale nie bezpośrednio na rachunek bankowy podwykonawcy, tj. przekazem pocztowym (lub za pomocą usługi świadczonej na podobnych zasadach (np. ekspres pieniężny), lub przez bezpośrednią realizację wypłaty przez podwykonawcę z rachunku bankowego skarżącej w kasie banku na podstawie odpowiedniego upoważnienia udzielonego przez skarżącą. W tych bowiem przypadkach płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 u.p.p. zostanie dokonana tylko w części za pośrednictwem rachunku płatniczego. Niezasadny okazał się więc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazanych w skardze - art. 15d u.p.d.o.p. oraz art. 19 u.p.p. Sąd uznał więc za prawidłowe stanowisko organu interpretacyjnego wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Reasumując, w przypadku każdej transakcji o wartości przekraczającej 15.000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku oznacza brak możliwości zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z pominięciem rachunku płatniczego. Na marginesie Sąd wskazuje, że od 1 stycznia 2020 r. obowiązuje nowe brzmienie przepisu art. 15d ust. 1 u.p.d.o.p. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.