I SA/Gl 93/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Beata Machcińska, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2017 r. sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.117 (pięć tysięcy sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. [obecnie t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.], dalej: O.p.) – po rozpatrzeniu odwołania podatnika Z. F. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. o nr [...] z dnia [...] r. określającej podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym w kwocie [...] zł, w związku z odpłatnym zbyciem w dniu [...] r. prawa własności nieruchomości położonej w P. w województwie [...], w powiecie [...], w gminie M. obręb P., o powierzchni 38.924 m2, składającej się między innymi z działek o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], dokonanym przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W toku dotychczasowego postępowania ustalono następujący stan faktyczny sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia [...] r. określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych związku z odpłatnym zbyciem nieruchomości w wysokości [...] zł. Ustalił, że skarżący na podstawie warunkowej umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] r. oraz zawartej w dniu [...] r. umowy przeniesienia własności nabył działki gruntu położone w obrębie P., gmina M., o łącznym obszarze 60.725 m2 za łączną cenę [...] zł, a następnie w dniu [...] r. sprzedał części niezabudowanych działek o łącznej powierzchni 38.924 m2, za cenę [...] zł. Sprzedaży nieruchomości dokonano przed upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym została nabyta i zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 51, poz. 307 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.) stanowi źródło przychodu w rozumieniu tej ustawy. Ponadto skarżący nie spełnił wymogów określonych w art. 28 ust. 2 u.p.d.o.f., bowiem nie zapłacił należnego podatku w terminie 14 dni od dnia sprzedaży, a także nie złożył oświadczenia, że przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości zostanie wykorzystany na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. W odwołaniu skarżący zarzucił decyzji niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów sprawy, w szczególności przyjęcie, że odwołujący miał wiedzę o konieczności przedłożenia dokumentów wskazujących na rozpoczęcie budowy innego obiektu budowlanego. Podniósł, że pieniądze uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zostały w całości przeznaczone na niedokończoną budowę domu jednorodzinnego w B. Na potwierdzenie tej okoliczności przedstawił dwie faktury z [...] r. i z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. stwierdzając, że podatnik nie udowodnił, iż przychód ze sprzedaży nieruchomości przeznaczył na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i lit. e) u.p.d.o.f., tym samym brak jest podstaw do zwolnienia go ze zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Skoro pismami z dnia 26 kwietnia 2010 r. został wezwany do udokumentowania wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe, to został o tym obowiązku poinformowany. Przedłożone przez podatnika faktury były wystawione przez spółkę, której był prezesem zarządu, lecz nie wykazał on, by dotyczyły prac wykonanych w jego domu. Dochód skarżącego nie był także objęty zwolnieniem przewidzianym w art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f.; wprawdzie dokonał on odpłatnego zbycia nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie (dla potrzeb lokalizacji autostrady), lecz jej nabycie nastąpiło w okresie 2 lat przed odpłatnym zbyciem, a cena nabycia była o ponad 50% niższa od ceny zbycia. Nie miało również zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.f., ponieważ wskutek nabycia działek przez skarżącego, który nie zamierzał prowadzić działalności rolniczej, utraciły one charakter rolny. W skardze podatnik zarzucił decyzji naruszenie art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 28 ust. 2 u.p.d.o.f., argumentując, że skoro w terminie 14 dni od dnia sprzedaży nieruchomości nie złożył oświadczenia o wydatkowaniu uzyskanego przychodu na własne cele mieszkaniowe, to termin zapłaty podatku nie uległ przedłużeniu, a zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu z dniem [...] r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego – wierzytelności skarżącego wobec pracodawcy (Spółki Akcyjnej A. w K.) z tytułu wynagrodzenia oraz wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego w Banku B. W pozostałym zakresie podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2012 r. skarżący podniósł, że nie mógł odebrać zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego, gdyż nadesłano je w dniu [...] r., kiedy przebywał w leczeniu szpitalnym. Ponadto zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia wysłane zostało na nieprawidłowy adres, bowiem nastąpiła zmiana adresu jego pracodawcy. Natomiast dokonane zajęcie rachunku bankowego w dniu [...] r. było nieskuteczne, gdyż w dniu [...] r. zamknął konto osobiste w Banku B. [...] Oddział w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1137/11 oddalił skargę. W uzasadnieniu odnosząc się w zarzutu przedawnienia (art. 70 § 1 i § 4 O.p.) podniósł, że "z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że w dniu 23 grudnia 2010 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącego w Banku B. Oddział K. Z pisma tego Naczelnika z dnia 18 kwietnia 2011 r. wynika z kolei, że uzyskano informację od dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, że brak środków pieniężnych na rachunku bankowym stanowi przeszkodę w realizacji zajęcia egzekucyjnego. W ocenie Sądu, fakt zastosowania w niniejszej sprawie środka egzekucyjnego, mimo jego nieskuteczności spowodował przerwanie biegu terminu przedawnienia a to z uwagi na fakt, iż spełniona równocześnie została druga z przesłanek – podatnik (skarżący) został skutecznie zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Zawiadomienie to nastąpiło bowiem w trybie art. 150 O.p., tj. doręczone zostało zastępczo (fikcja doręczenia) z uwagi na niepodjęcie przesyłki, zawierającej zawiadomienie, przez adresata pomimo dwukrotnego awizowania tej przesyłki (odpowiednio w dniu 29 listopada 2010 r. – pierwsze awizo oraz w dniu 6 grudnia 2010 r. – powtórne awzo). Zgodnie z fikcją doręczenia, zostało ono doręczone podatnikowi w dniu 13 grudnia 2012 r., tj. z upływem ostatniego dnia 14 – dniowego okresu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, liczonego od pierwszego awizowania. Zaznaczyć dodatkowo należy, iż organ egzekucyjny dokonał również zajęcia wynagrodzenia podatnika u dłużnika zajętej wierzytelności (pracodawcy podatnika) – Przedsiębiorstwa Techniczno – Handlowego A. S.A. w K". Niezależnie natomiast od zarzutu skargi stwierdził, że organy podatkowe zebrały w sprawie niezbędny materiał dowodowy, rozpatrzyły go i na tej podstawie doszły do przekonywujących i właściwie umotywowanych wniosków, iż sprzedaż nieruchomości stanowi źródło przychodu na mony art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. Nabyte przez skarżącego nieruchomości utraciły charakter rolny, gdyż nabyte zostały na inne cele, niż prowadzenie gospodarstwa rolnego; tym samym nie miało zastosowanie zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.f. Nie zostały także spełnione warunki zwolnienia, określone w art. 21 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.f. Ponadto skarżący nie wykazał, że środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży nieruchomości, przeznaczył na remont budynku mieszkalnego, położonego w Bystrej Śląskiej. Jakkolwiek egzekucja z rachunku bankowego skarżącego nie okazała się skuteczna, zajęcie tego rachunku przez organ egzekucyjny, dokonane w dniu [...] r., przerwało bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż zawiadomienie o nim doręczono skarżącemu w trybie przewidzianym przez art. 150 O.p., wskutek awizowania przesyłki w dniu 6 i 13 grudnia 2010 r. W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie w całości ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, zarzucając mu naruszenie: - art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. wobec pozbawienia skarżącego możności obrony swoich praw przez zawiadomienie o terminie rozprawy, po której zapadł wyrok w sprawie, na nieprawidłowy adres skarżącego, co spowodowało brak udziału skarżącego w rozprawie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie rozpoznanie wszystkich istotnych okoliczności sprawy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit a w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z art. 80 § 1 oraz art. 72 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) przez uznanie, iż doszło do skutecznego dokonania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, podczas gdy rachunek bankowy, do którego skierowane zostało zajęcie organu podatkowego z dnia [...] r., został zamknięty dnia [...] r., natomiast zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia podatnika wysłane zostało na nieprawidłowy adres pracodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2803/14 uchylił w całości ww. wyrok przekazując sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania. Zaznaczył, że zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., jest nieprawidłowy i nie mógł zostać uwzględniony. Natomiast naruszono art. 91 § 2 i art. 109 P.p.s.a., bowiem nie zawiadomiono skarżącego o posiedzeniu jawnym kierując zawiadomienie na niewłaściwy adres oraz nie odroczono rozprawy z powodu nieprawidłowości zawiadomienia o niej skarżącego. W dalszej kolejności wskazał, że mimo nieprawidłowo sformułowanego zarzutu kasacyjnego, zaskarżony wyrok podlega uchyleniu z przyczyn wskazanych w tym zarzucie, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu jest uprawniony do ich oceny i prawidłowego zakwalifikowania. Powoduje to, że przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a zwłaszcza do zarzutów zmierzających do zanegowania prawidłowości ustaleń odnoszących się przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ponownie orzekającego w sprawie, będzie więc odniesienie się do okoliczności, czy można uznać, że zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, w sytuacji, gdy zawiadomienie o zajęciu skierowano do oddziału banku, który rachunku skarżącego już nie prowadził oraz czy zawiadomienie o zajęciu wierzytelności w postaci wynagrodzenia za pracę było prawnie skuteczne, skoro wysłane zostało na nieaktualny adres pracodawcy jako dłużnika zajętej wierzytelności. Na rozprawie w dniu 20 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego wnosiła i wywodziła jak dotychczas, w związku z podniesionym zarzutem przedawnienia domagała się uchylenia decyzji obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania, wskazując na argumentację sygnalizowaną już przez skarżącego we wcześniejszym piśmie procesowym. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd działa w granicach związania, na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej P.p.s.a.), wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2803/14, którym uchylono poprzednie rozstrzygnięcie tut. Sądu i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądami wyrażonymi w wiążącym go orzeczeniu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 6/11, LEX nr 1148601). Niewątpliwie przy tym również strony postępowania mają obowiązek respektować moc wiążąca wydanego w sprawie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W przywołanym art. 190 P.p.s.a. (w zdaniu drugim) zastrzeżono, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia na obecnym etapie postępowania, zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozostaje ustalenie czy w sprawie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Czynność podlegająca opodatkowaniu (odpłatne zbycie nieruchomości) miała miejsce w dniu 5 grudnia 2005 r. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego rozpoczyna się od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 O.p.). Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić (art. 47 § 3 O.p.). Zgodnie z art. 28 ust. 2 u.p.d.o.f. podatek od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości ustala się w formie ryczałtu w wysokości 10% uzyskanego przychodu i jest on płatny bez wezwania w terminie 14 dni od dnia dokonania sprzedaży. Przepis ten określa termin płatności zobowiązania podatkowego, które powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., a sposób określenia terminu płatności odpowiada zasadzie określonej w art. 47 § 3 tej ustawy. Termin płatności podatku w przypadku zbycia nieruchomości i praw majątkowych, określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) został on określony w art. 28 ust. 2 u.p.d.o.f. Termin ten ma znaczenie dla określenia początku biegu terminu przedawnienia. Tożsamy pogląd wyrażono także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2014 r., II FSK 1110/12, z 23 stycznia 2014 r., II FSK 786/12, z 28 czerwca 2011 r., II FSK 311/10, z dnia 27 czerwca 2013 r., II FSK 2144/11 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielił go także Minister Finansów w interpretacji ogólnej z dnia 27 grudnia 2011 r., nr DD9/033/297/BRT/SKT/2011/DD-466. Dla stwierdzenia, czy nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, istotne znaczenie ma określenie terminu płatności tego podatku. Termin ten stosownie do treści art. 28 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od upływu 14 dnia od dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Interpretacja wyżej wskazanych regulacji prawnych, prowadzi do wniosku, że termin przedawnienia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości liczony jest od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (14 dni od dokonania odpłatnego zbycia) i jest niezależny od złożenia oświadczenia o przeznaczeniu uzyskanego przychodu na cele warunkujące zwolnienie podatkowe. W rozpoznawanej sprawie, co nie jest sporne, termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upływał w dniu 31 grudnia 2010 r. Organ prezentował stanowisko, że w sprawie skutecznie przerwano bieg terminu przedawniania poprzez zastosowanie dwóch środków egzekucyjnych tj. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego oraz zajęcia jego wynagrodzenia za pracę. Przepis art. 70 § 4 O.p. (po jego znowelizowaniu z dniem 1 września 2005 r.) stanowi: "bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny". Konstrukcja przerwania biegu przedawnienia zależy w rzeczywistości od aktywności organów egzekucyjnych polegającą na stosowaniu środków egzekucyjnych, tj. zajęciu określonych aktywów majątkowych dłużnika. Do przerwania biegu przedawnienia niezbędne jest spełnienie dwóch przesłanek: zastosowanie środka egzekucyjnego i powiadomienie podatnika o tej czynności (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. P 26/10; publ. OTK-A 2011/5/43, Dz. U. Nr 140, poz. 825). Z akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia [...] r. nadano decyzji organu I instancji rygor natychmiastowej wykonalności. Wierzyciel (organ I instancji) wystawił w dniu [...] r. tytuł wykonawczy o nr [...], który skierował do organu egzekucyjnego (Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K.). W zakresie zastosowanych przez organ egzekucyjny środków egzekucyjnych z materiału badanej sprawy wynika, że pismem z dnia 16 grudnia 2010 r. wierzyciel poinformował organ egzekucyjny o rachunku bankowym skarżącego prowadzonym przez B. O/K. o nr [...]. Jedynie z pisma organu egzekucyjnego z dnia [...] r. można powziąć informację, że w dniu [...] r. dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku B. [...] Oddział w K., zaś z informacji udzielonej przez dłużnika zajętej wierzytelności wynika, iż brak środków egzekucyjnych na rachunku bankowym stanowi przeszkodę w realizacji tego zajęcia. Jednocześnie w piśmie zawarto informację o zbiegu egzekucji administracyjnych wobec skarżącego i przekazanie tytułu wykonawczego Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. celem łącznego prowadzenia egzekucji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2012 r. poinformował, że w dniu [...] r. nie mogło nastąpić zajęcia rachunku bankowego bowiem w tej dacie nie posiadał już rachunku w wymienionym banku. Przy piśmie z dnia 13 lutego 2012 r. (data wpływu 18 maja 2012 r.) złożył do akt zaświadczenie Banku B. [...] Oddział w K. z dnia [...] r., z którego wynika, że jego konto osobiste o wskazanym wyżej numerze zostało zamknięte w dniu [...] r. Organ odwoławczy nie załączył do akt administracyjnych dokumentów potwierdzających dokonanie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, a w toku postępowania nie podjął próby weryfikacji oświadczenia skarżącego. Rzeczą organu – w toku dalszego postępowania – będzie zatem ponowna analiza zastosowania tego środka egzekucyjnego i ocena czy ziściły się przesłanki określone w art. 70 § 4 O.p. W odniesieniu natomiast do zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego do akt administracyjnych załączono "Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą" z dnia [...] r. wraz z potwierdzeniem doręczenia tego pisma dłużnikowi (PTH A. S.A. w K., ul. [...]) w trybie art. 150 O.p. (za datę doręczenia uznano dzień 13 grudnia 2010 r.) oraz skarżącemu, który nie odebrał awizowanej przesyłki (adnotacja poczty z dnia 14 grudnia 2010 r.). Z pisma skarżącego z dnia [...] r. wynika, że nie mógł odebrać tego zawiadomienia w dniu [...] r. bowiem był w tym czasie hospitalizowany (do pisma załączył druki ZUS ZLA) ponadto podał, iż adres pracodawcy, na który kierowano korespondencję był nieprawidłowy bowiem uległ on zmianie. Informacje te w żaden sposób nie zostały zweryfikowane przez organ podatkowy. Na rozprawie w dniu 20 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego złożyła do akt pismo z dnia [...] r., w którym PTH A. S.A. w K. informuje [...] Urząd Skarbowy w K.: "w związku z kapitalnym remontem biur w K. przy ul. [...] tymczasowo zmieniliśmy lokalizację biura na adres: [...] O. ul. [...] (...)". Pismo podpisał prezes zarządu Z. F. Jednocześnie – na pytanie Sądu – pełnomocnik nie potrafiła podać, do kiedy trwał remont biura siedziby pracodawcy. Niezależnie od tej okoliczności w aktach administracyjnych znajduje się pismo żony skarżącego z dnia 19 października 2010 r. oraz zaświadczenie wydane przez Prezydenta Miasta K., z których wynika, że od dnia [...] r. stałym miejscem zameldowania i zamieszkania skarżącego były K., ul. [...]. Również w związku z tymi zarzutami skarżącego organ nie podjął próby ich wyjaśnienia. Skoro organ podatkowy został poinformowany przez pracodawcę (tu: podatnika PTH A. S.A. w K.) o zmianie adresu na czas remontu siedziby spółki, to również organ egzekucyjny (tożsamy z organem podatkowym) winien posiadać wiedzę o tej zmianie. Zważywszy na brak kompletnych informacji w tym zakresie organ będzie obowiązany ustalić, czy wskazany adres był faktycznie adresem do doręczeń, a jeżeli tak to w jakim okresie. Dopiero ustalenie danych dotyczących adresu pracodawcy skarżącego pozwolą na ostateczne ustalenie, czy zawiadomienie o zajęciu wierzytelności w postaci wynagrodzenia za pracę było prawnie skuteczne. Kwestia dotycząca podniesionego przez skarżącego zarzutu przedawnienia zobowiązania oraz wyrażone wyżej stanowisko, czynią zbędnym – na tym etapie postępowania – odniesienie się merytoryczne do pozostałych zarzutów skargi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem uwag poczynionych wyżej. Sąd mając na uwadze wiodącą w sprawie kwestię konieczności zbadania przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego w zryczałtowanych podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., na mocy art. 145 § pkt 1 lit. a) P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a. Zasądzone koszty postępowania obejmują: zwrot wpisu od skargi, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika.