I SA/Gl 932/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K., M. K. – wspólników A S.c. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty targowej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] r. określającą skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej w łącznej kwocie [...] zł. Na wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skarżący wnieśli skargę do tut. Sądu, w której zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazali, iż wysokość opłat na nich nałożona jest znaczna, z kolei czas trwania postępowań w tym przedmiocie powoduje narastanie odsetek. Zmiana przez skarżących charakteru działalności spowodowała zmniejszenie osiąganego przychodu, co było następstwem zamknięcia punktu gastronomicznego w T.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc skarżącym, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie twierdzeń skarżących - działający w tym przypadku wyłącznie na ich wniosek - Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. W doktrynie przyjmuje się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający ogólny wywód strony. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący winien dokładnie objaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków zdefiniowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., co dodatkowo powinno znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. Tymczasem w niniejszej sprawie, Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazali, dlaczego Sąd powinien uznać, iż jej wykonanie spowoduje znaczną szkodę czy też trudne do odwrócenia skutki. Do akt nie złożono żadnych dowodów, które uprawdopodabniałyby wskazywane okoliczności i które pozwoliłyby na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącym szkody. Powoływanie się we wniosku jedynie na złą sytuacją finansową wynikającą z pomniejszenia uzyskiwanego przychodu i nie poparcie tej okoliczności żadnymi dokumentami, nie może być uznane za uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku skarżącego ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż brak jest okoliczności - uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji - wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego. Zatem, wobec nie wykazania przez skarżących istnienia przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz ograniczenia się do samego żądania wstrzymania oraz ogólnych twierdzeń, nie popartych stosowną argumentacją, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.