I SA/Gl 934/11

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Wnosząc skargę kasacyjną od wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r., pełnomocnik skarżącego, będący adwokatem, przedstawił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca stwierdził w nim, że jest osobą samotną, nie osiągającą żadnych dochodów, pozostającą na utrzymaniu syna i zamieszkującą w jego mieszkaniu. Nie wskazał też jakiegokolwiek majątku. Do wniosku załączono zaświadczenie z dnia 9 sierpnia 2012 r., w świetle którego skarżący od dnia 25 października 2011 r. jest bezrobotny i nie posiada prawa do zasiłku. Skarżący w dniu 17 października 2011 r. uiścił wpis od skargi w wysokości 2000 zł. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek przesłanka ta została w sprawie dowiedziona, przy czym konstatację taką można poczynić na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach, bez potrzeby wystosowywania wezwania do nadesłania dodatkowych dokumentów źródłowych, które w takim stanie rzeczy doprowadziłoby tylko do zbędnego przedłużenia postępowania, zwłaszcza niedopuszczalnego opóźnienia biegu wniesionej skargi kasacyjnej. Z załączonego do wniosku zaświadczenia wynika bowiem, że skarżący jest osobą bezrobotną, nie mającą prawa do zasiłku. Status ów nabył on przy tym już po tym, jak uiścił wpis od skargi, co pozwala przejść do porządku nad tym faktem i pozostawić bez wyjaśnienia wątpliwości, jakie wiążą się z tym, iż najwyższa opłata w postępowaniu została zapłacona, rodzące w szczególności pytanie o powody, dla których wnioskodawca nie może ponieść dalszych opłat, w mniejszej przecież wysokości. Wówczas prowadził on wszak jeszcze działalność gospodarczą, o czym informował organ podczas przesłuchania w dniu 30 listopada 2010 r. (protokół przesłuchania, k. 60 akt administracyjnych). W toku tego przesłuchania opisał zarazem swoją sytuację rodzinną i majątkową w sposób odpowiadający treści wniosku, co znalazło potwierdzenie w innych dokumentach zgromadzonych w aktach administracyjnych, takich jak protokół przesłuchania jego byłej żony (k. 48), odpis wyroku rozwodowego (k.34) czy protokołu przyjęcia przez jego syna lokalu stanowiącego jego miejsce zamieszkania (k. 17). W świetle tych dokumentów nie można skutecznie podważyć oświadczeń skarżącego, że nie osiąga on żadnych dochodów i pozostaje na faktycznym utrzymaniu syna. W konsekwencji uznać trzeba, że nie może on ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego utrzymania, tym bardziej iż nie można wymagać, by koszty te pokrył jego syn, gdyż ciążący na nim z mocy prawa obowiązek alimentacyjny nie obejmuje regulowania tego rodzaju należności Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.