I SA/Gl 935/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Beata Machcińska (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. w wyniku wznowienia postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi K.S. (dalej: "skarżący" lub "podatnik") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] wydaną w przedmiocie ustalenia skarżącemu wysokości łącznego zobowiązania podatkowego na 2016 r. w wyniku wznowienia postępowania. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Wójt Gminy Ś. (dalej: "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 207, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 716, ze zm. dalej: "u.p.o.l."), uchwały Rady Gminy Ś. Nr [...] z dnia [...], art. 1-6a, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 617), w wyniku wznowienia postępowania w sprawie ustalenia podatnikowi wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku na 2016 r. zakończonego decyzją ostateczną uchylił w całości swoją decyzję ostateczną z dnia [...] ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne w podatku na rok 2016 oraz ustalił podatnikowi wysokość podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2016 rok w kwocie [...] zł. 2. Podatnik złożył odwołanie od ww. decyzji w części dotyczącej opodatkowania garażu i gruntu według stawek dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, iż budynek garażowy o pow. [...] m2 podlega opodatkowaniu w stawce odnoszącej się do garaży, a grunt o powierzchni [...] m2 z nim związany podlega opodatkowaniu w stawce odnoszącej się do pozostałych gruntów mieszkaniowych, ewentualnie o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości lub zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz o dopuszczenie dowodu z przesłuchania podatnika na okoliczności wskazane w treści odwołania; zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu niewłaściwej stawki podatku od garażu i gruntu pod garażem, 2) naruszenie art. 121 O.p., art. 122 O.p., art. 120 O.p., art. 187 O.p., art. 191 O.p., art. 240 § 1 O.p. oraz art. 128 O.p w związku z art. 240 § 1 O.p. W uzasadnieniu odwołania podniósł m.in., że w sprawie nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania, gdyż wszystkie istotne okoliczności stanu faktycznego były znane organowi już w trakcie prowadzonego pierwotnie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...]. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej również: "organ odwoławczy" lub "Kolegium") decyzją z dnia [...] (nr [...]), wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych, postanowiło utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 4. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję organu odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie w całości, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z normami przepisanymi. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., 2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 121 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób stawiający pod znakiem zapytania zaufanie do organów podatkowych, a także zachowanie przez organ bezstronności wobec podatnika i zaistniałego stanu faktycznego, - art. 122 O.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie przez organ stanu faktycznego sprawy, które doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń i w konsekwencji przyjęcia nieprawidłowej stawki podatku od nieruchomości, w szczególności poprzez ustalenie nieprawidłowej powierzchni garażu podlegającej opodatkowaniu w wyższej stawce podatku, - art. 187 O.p. poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji wydanie nieprawidłowej decyzji niezgodnej ze stanem faktycznym sprawy, - art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej oceny przez organ zgromadzonego materiału dowodowego, w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz materiałem dowodowym, a w konsekwencji przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, - art. 139 O.p. poprzez jego niezastosowanie i niezałatwienie sprawy w prawidłowym terminie i bez zbędnej zwłoki, zwłaszcza w świetle okoliczności, że postępowanie, począwszy od pierwotnej decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, trwa już ponad rok, - art. 198 O.p. pośrednio poprzez nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i nieprzeprowadzenie dowodu z ponownych oględzin przedmiotowej nieruchomości w sytuacji, kiedy istnieją uzasadnione wątpliwości i rozbieżności w zakresie ustalenia prawidłowej powierzchni nieruchomości objętej podatkiem od nieruchomości w stawce odnoszącej się do prowadzenia działalności gospodarczej i ustalenia jaka powierzchnia powinna być stosowana przy określaniu zobowiązania podatkowego, - art. 233 § 2 O.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i brak uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, kiedy to rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego w znacznej części. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 5 października 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzję należało uchylić, lecz z innych przyczyn niż wskazano w skardze. Sąd bowiem, w myśl 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na wstępie należy wyjaśnić, że "jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest uregulowana w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z powołanym przepisem, decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz w ustawach podatkowych. Omawiana zasada ogólna jest niezwykle istotna z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania demokratycznego państwa prawa. Gwarantuje ona bowiem pewność obrotu prawnego oraz stabilność skutków prawnych aktów organów administracji publicznej. Powołany przepis, ustanawiając ochronę decyzji ostatecznych, przyznaje im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Owe granice wynikają z możliwości wzruszania decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. Jednym z takich trybów jest instytucja wznowienia postępowania, która, jako swoisty wyłom od zasady trwałości decyzji ostatecznych, musi opierać się na ustawowo określonych przesłankach, które zostały wymienione w art. 240 § 1 O.p." (tak wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FSK 137/15 oraz wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FSK 2030/14, CBOSA). "W związku z tym, że instytucja wznowienia postępowania stanowi szczególny tryb postępowania, przesłanki jej zastosowania należy interpretować ściśle (wąsko). Nie można w takiej sytuacji przypisywać przesłankom wznowieniowym szerszego znaczenia, niż wyrażone wprost w przepisie prawa. Zasada, zgodnie z którą przesłanki wznowienia postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane rozszerzająco pełni również istotną funkcję gwarancyjną z punktu widzenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p). Pozwala bowiem ograniczyć sytuacje, w których jedna sprawa będzie rozpoznawana kilkukrotnie, wyłącznie do przypadków kwalifikowanych wadliwości, wskazanych m.in. w art. 240 § 1 O.p." (tak wyrok NSA z dnia z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt I FSK 1397/15). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, natomiast nie może ono służyć, jako środek do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją ostateczną. Podkreślić należy, że celem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2448/12, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt II FSK 300/12, publik. CBOSA). Za niedopuszczalne uznać należy wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego (por. S. Presnarowicz, Komentarz do art. 240 ustawy – Ordynacja podatkowa, J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz., LEX 2013). W sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy Ś. z dnia [...], ustalającą skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne w podatku za 2016 r., ten sam organ wznowił postępowanie z urzędu, powołując się na przesłankę wznowienia określoną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. stanowiącą, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu [...] wszedł w posiadanie informacji w sprawie podatku od nieruchomości, leśnego i rolnego za 2016 r., na podstawie której dokonano wymiaru podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2016 r. W informacji tej skarżący zgłosił po modernizacji ewidencji gruntów i budynków m.in. pomieszczenie administracyjne związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w garażu (biuro) o pow. [...]m2. Następnie, tj. [...] skarżący złożył korektę, w której wykazał m.in. pomieszczenie związane z działalności gospodarczą o powierzchni [...]m2 położone w budynku mieszkalnym. Organ pierwszej instancji stwierdził, że przyczyną zainicjowania postępowania były wątpliwości organu co do prawidłowości ujęcia budynku garażu oraz gruntu pod nim jako niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. W ocenie organu pierwszej instancji przeprowadzone czynności "przywiodły" go do "ustalenia, że terminem nowych okoliczności faktycznej na etapie postępowania wznowieniowego należy obdarzyć: - określenie faktycznej powierzchni budynku garażowego, związanego z działalności gospodarczą podatnika, tj. nowej podstawy opodatkowania, w tym ustalenie przeznaczenia budynku garażowego jako budynku związanego z działalnością gospodarczą podatnika, - ustalenie powierzchni gruntu, związanego z działalnością gospodarczą podatnika, w rozmiarze większym aniżeli został zgłoszony do ewidencji podatkowej, tj. nowej podstawy opodatkowania." Przeprowadzona przez Sąd analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do konkluzji, że organ odwoławczy nie dokonał oceny wskazanej przez organ pierwszej instancji podstawy wznowienia postępowania w sprawie, a w świetle wyżej powołanych przepisów Ordynacji podatkowej – art. 127 i 128 oraz zarzutu skarżącego o braku przesłanki wznowienia postępowania w sprawie, powinien to uczynić. Natomiast uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zawarł argumentację następującej treści (cyt.): "(...) podatnik prowadzi działalność gospodarczą i jak sam potwierdza w odwołaniu, iż posiadane maszyny rolnicze wykorzystywane przez niego są garażowane w garażu, który jest jednym ze składników objętych opodatkowaniem a w garaż wykorzystywany jest także jako magazyn. Tym samy za prawidłowe należy uznać, iż budynek garażowy jak i grunt pod nim służą do przechowywania urządzeń i maszyn rolniczych w związku z posiadaniem i dzierżawieniem gruntów rolnych ale i także w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Niewątpliwie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to te które są w posiadaniu przedsiębiorcy. (...) W ramach podjętych czynności dowodowych należycie ustalono jaki charakter miały nieruchomości objęte decyzją ich powierzchnia, klasyfikacja gruntów oraz zastosowane stawki podatkowe na rok 2016. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji był uprawniony do zmiany decyzji w trybie wznowieniowym zarzuty zawarte w odwołaniu jak wnioski nie zasługiwały na ich uwzględnienie. Zarówno powiechrznia budynku garażowego jak i powiechrznia gruntu są bezsporne budynek został wybudowany jako garaż na maszyny rolnicze. W ramach postępowania dowodowego dokonano oględzin budynku garażowego i ustalono między innymi, iż służy on na przechowywania sprzętu rolniczego jak i osprzętu koparki (wykorzystywanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej co potwierdzają tablice reklamowe) służącej do świadczonych usług, zaewidencjonowanych jako środki trwałe i związane z prowadzoną działalnością gospodarczą niezależnie od tego czy jak podnosi podatki działalność gospodarcza stanowi jedynie dodatkowe zajęcie wykonywane okazjonalnie o czym świadczy wysokość uzyskiwanych dochodów. Biorąc pod uwagę powyższe zaskarżona decyzja Wójta Gminy Ś. w części dotyczącej garażu oraz gruntu o powiechrzni [...] m2 położonego w J. przy ulicy [...] w zakresie w jakim ustalono, iż podlegają one opodatkowaniu w stawce odnoszącej się do budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. stawce wynoszącej odpowiednio 21,40 złotych za 1 m2 oraz 0,85 złotych za 1 m2. Jest w ocenie organu drugiej instancji prawidłowa, natomiast zarzuty zawarte w odwołaniu należy uznać za niezasadne, albowiem organ podatkowy I instancji należycie ustalono jaki charakter miały nieruchomości objęte decyzją ich powiechrznia, klasyfikacja gruntów oraz zastosowane stawki podatkowe na rok 2016." W ocenie Sądu, taki sposób procedowania narusza przepisy postępowania – art. 127 i 128 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że organ odwoławczy, rozpoznając sprawę ponownie wyda odmienne rozstrzygnięcie. Sąd zaś, przez wzgląd na zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p.), nie może wyręczyć organu odwoławczego w tym zakresie. Rozpatrując sprawę ponownie, organ odwoławczy dokona wyczerpującej oceny, czy w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a stanowisko w tej zasadniczej kwestii uzasadni w taki sposób, by możliwa była jego sądowoadministracyjna kontrola. Uzasadnienie decyzji winno być zredagowane tak, aby jego adresaci oraz Sąd mogli bez większych kłopotów ustalić jakie stanowisko zajął organ w sprawie. W tym celu zdania uzasadnienia winny być budowane zgodnie ze składnią języka polskiego. "W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: 1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami, 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Innymi słowy, przesłanka nowych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wymiarowego. Natomiast sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. Z kolei za "istotne" dowody lub okoliczności faktyczne przyjmuje się takie dowody i okoliczności faktyczne, których ocena miałaby znaczenie w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także mogłaby wpłynąć na zmianę treści ostatecznej decyzji. Zatem istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia. Ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie" (tak NSA w wyroku z dnia z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt II FSK 2179/15). W zakresie okoliczności faktycznych, na które powołał się organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...], wskazać należy, że nowe okoliczności faktyczne, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (zaistniałe zdarzenia, wydarzenia), aby spełniały podstawy wznowienia postępowania, muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznanymi organowi, ale też muszą mieć przymiot nowości, czyli być nowoodkrytymi w sprawie. Przez pojęcie okoliczności faktycznych, nieznanych organowi, który wydał decyzję, należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Ponadto ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie może oznaczać sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2448/12 i powołane w tym orzeczeniu wyroki NSA z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 170/04; z dnia 22 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 254/10, publik. CBOSA). Organ odwoławczy powinien bowiem wziąć pod uwagę pogląd, że "przesłanka, jaką jest nowa okoliczność faktyczna i nowy dowód nieznany organowi, który wydał decyzję, związana jest z przyjętą zasadą dysponowania przez organ podatkowy pełnym zakresem postępowania dowodowego. Znajduje ona uzasadnienie w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej i wynika z obowiązku dowodzenia spoczywającym wyłącznie na organie podatkowym. Zgodnie z tymi przepisami organ podatkowy obowiązany jest wskazać fakty udowodnione w toku postępowania oraz dokonać oceny prawnej stanu faktycznego na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Zarówno obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego w sposób zupełny, jak jego swobodna ocena należy niepodzielnie do organu podatkowego. Temu celowi służy postępowanie podatkowe prowadzone w zwykłym postępowaniu instancyjnym cieszącym się gwarancją trwałością decyzji ostatecznych na podstawie art. 128 Ordynacji podatkowej. Dlatego każde rozstrzygnięcie w sprawie, które uwzględnia odmienną ocenę okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej i były znane, lub powinny być znane organowi podatkowemu wydającemu tę decyzję, lecz zostały nieprawidłowo ocenione, wykracza poza skutki podatkowe, jakie wiązać trzeba z wyjściem na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Natomiast błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Aby się tego ustrzec organ powinien prawidłowo stosować w toku postępowania zwykłego przepisy art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, wnosząc o dostarczenie określonych dowodów i wskazując na ich znaczenie procesowe. Wadliwość postępowania objawiająca się brakiem inicjatywy dowodowej organu podatkowego, mającej swe umocowanie w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, obciąża skutkami wyłącznie organ podatkowy, a nie stronę postępowania" (tak NSA w wyroku z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1840/15). Sąd, mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania, na które składają się: uiszczony wpis od skargi (200 zł), opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (480 zł – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).