I SA/Gl 936/04

Dnia 24 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędziowie NSA : Eugeniusz Christ, Przemysław Dumana (sprawozdawca), Protokolant : Monika Adamus, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2005 roku sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącej kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] roku, nr SKO. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 7 § 1, art. 133 i art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 roku, nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Z. D. od decyzji Burmistrza Miasta M. z dnia [...] roku, nr [...], którą organ ten ustalił S. D. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2004 rok w kwocie [...] złotych – umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało, iż powołaną wyżej decyzją z dnia [...] roku organ pierwszej instancji ustalił S.D. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2004 rok. Odwołanie od tej decyzji wniosła matka podatnika – Z. D.. Następnie organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 133 Ordynacji podatkowej stroną w postępowaniu podatkowym jest każdy, kto żąda czynności organu podatkowego, do kogo czynność organu podatkowego się odnosi lub czyjego interesu działanie organu podatkowego chociażby pośrednio dotyczy. Stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, tj. osoba fizyczna, osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu (art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej). W konkluzji uzasadnienia decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że adresatem wyżej wymienionej decyzji podatkowej był S. D., a zatem jemu przysługiwał przymiot strony i podatnika podatku od nieruchomości. Ponieważ Z. D. nie była stroną postępowania podatkowego w rozumieniu powołanego wyżej art. 133 Ordynacji podatkowej, to należało – na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej – umorzyć postępowanie odwoławcze. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z. D. powtórzyła istotę pytania sformułowanego w swoim piśmie z dnia [...] roku, a mianowicie dlaczego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] roku ustalił wysokość podatku od nieruchomości na 2004 rok w kwocie o ponad 100% wyższej niż uczynił to za 2003 rok. W uzasadnieniu skargi zawarła również pytanie dlaczego, po wniesieniu pisma z dnia [...] 2004 roku, Burmistrz Miasta M. nie poinformował jej, iż jedynym uprawnionym do wniesienia odwołania od powołanej wyżej decyzji pierwszoinstancyjnej był jej syn – S. D.. Odpowiadając na skargę Samorządowej Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej niezbędne jest ustalenie co było przedmiotem sprawy. Istotne jest zatem dokonanie analizy treści pisma jakie zainicjowało postępowanie w rozpoznawanej sprawie. Otóż po wydaniu przez Burmistrza Miasta M. decyzji z dnia [...] roku, nr [...], opartej na przepisach ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, ustalającej S. D. wysokość podatku od nieruchomości na 2004 rok, Z. D. (matka adresata decyzji) w otwartym terminie do wniesienia odwołania wniosła pismo z dnia [...] 2004 roku zatytułowane “zażaleniem". W piśmie tym zawarła jedynie pytanie dotyczące przyczyn podwyższenia o ponad 100% za 2004 rok ([...] złotych) – w stosunku do 2003 roku ([...] złotych) – wysokości podatku od nieruchomości. W konkluzji uzasadnienia tego pisma poprosiła organ pierwszej instancji o udzielenie jej pisemnej odpowiedzi na powyższe pytanie. Treść tego pisma świadczy o tym, że skarżąca nie wywiodła jakichkolwiek zarzutów przeciw decyzji wymiarowej, lecz domagała się pisemnej odpowiedzi na zawarte w nim pytanie (art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej). Jeżeli jednak mimo to, organ do którego wpłynęło powołane wyżej pismo – czyli Burmistrz Miasta w M. – miał wątpliwości co do rzeczywistej jego treści, to winien był, na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwać Z. D. do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, poprzez jednoznaczne sprecyzowanie czego domaga się ona od organów podatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2001 roku, sygn. akt I SA/Ka 1707/00). W szczególności zatem mógł on wezwać stronę skarżącą o wskazanie jak należy potraktować jej pismo z dnia [...] 2004 roku, bo jeśli jak odwołanie to powinien także udzielić informacji w tym wezwaniu o wymogach wynikających z art. 222 (wymagania co do treści odwołania), a także o treści art. 133 i 136 Ordynacji podatkowej (pojęcie strony postępowania i pełnomocnika strony). Skoro tych uchybień proceduralnych nie dostrzegł organ odwoławczy, to zaskarżona decyzja podlega uchyleniu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ). Orzeczenie o kosztach postępowania zostało oparte na przepisie art. 200 tej ustawy.