I SA/Gl 937/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Doradca podatkowy, występujący w imieniu skarżącej w postępowaniu podatkowym, wniósł skargę na oznaczone wyżej postanowienie, załączając do niej odpis pełnomocnictwa, upoważniającego go do reprezentowania skarżącej w sprawie "we wszystkich czynnościach i postępowaniach wobec organów administracji publicznej". W związku z tym wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez złożenie prawidłowego pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach albo przed sądami administracyjnymi, informując, iż przedstawione pełnomocnictwo nie spełnia przewidzianych prawem wymagań. Wezwanie to doręczono w dniu 17 listopada 2008 r., jednak do chwili obecnej nie zostało one wykonane. Jednocześnie pełnomocnikowi skarżącej doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni, również pod rygorem odrzucenia skargi. Wpis ten został uiszczony w dniu 1 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że pełnomocnictwo, którego odpis przedstawiono w niniejszej sprawie, nie spełnia wymogów określonych w ustawie z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), na co zresztą zwrócono pełnomocnikowi uwagę w skierowanym do niego wezwaniu. Pełnomocnictwo umocowujące do reprezentacji strony tego postępowania, co wynika już choćby z tytułu przywołanej ustawy, musi bowiem upoważniać do działania przed sądem administracyjnym. Ten oczywisty wniosek znajduje potwierdzenie np. w art. 34 P.p.s.a., według którego strony lub ich przedstawiciele ustawowi mogą działać przez pełnomocników przed sądem, oraz w art. 36 pkt 1 i 2 P.p.s.a., gdzie mowa jest m. in. o prowadzeniu spraw przed sądami administracyjnymi. Nie ulega również wątpliwości, że brak należytego pełnomocnictwa do wniesienia skargi stanowi brak formalny tej skargi, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, i powinien być uzupełniony poprzez wystosowanie wezwania do wnoszącego skargę pełnomocnika (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt OSK 43/06, LEX 236547). Wezwania takiego dokonuje się w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., stanowiącego, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż wyznaczony przez Sąd termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie z dniem 24 listopada 2008 r. (poniedziałek). Z tym samym dniem upłynął również termin do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu od tej skargi, wobec czego strona skarżąca, uiszczając tę opłatę w dniu 1 grudnia 2008 r., uczyniła to po terminie wyznaczonym na dokonanie tej czynności. W powyższym kontekście zaznaczyć wypada, iż w myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, tak samo jak w razie nieuzupełnienia jej braków formalnych, podlega odrzuceniu przez sąd. Mając to na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.