I SA/Gl 939/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 29 maja 2026 r. nr 2401-IEE.7191.63.2026/BKZ, UNP: 2401-26-141190 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z 13 lipca 2026 r. C.S. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako: organ) wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, bowiem na ww. postanowienie z 29 maja 2026 r. skarżącemu przysługiwało zażalenie, a nie skarga do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd zawsze bada m.in dopuszczalność skargi, tzn. czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd postanowieniem odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powołanego przepisu wynika, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego – jako przedwczesne – jest niedopuszczalne. Dla wypełnienia warunku wyczerpania środków zaskarżenia bezwzględnie konieczne jest uprzednie rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej drugiej instancji. W rozpatrywanej sprawie skarga podlega odrzuceniu, bowiem skarżący wniósł ją na postanowienie organu z 29 maja 2026 r., a zatem postanowienie wydane w pierwszej instancji, w stosunku do którego przysługiwało skarżącemu najpierw prawo do wniesienia zażalenia do organu drugiej instancji w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. W treści tego postanowienia zawarto prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Z akt sprawy wynika, że postanowienie organu pierwszej instancji, zawierające wskazane pouczenie, zostało skarżącemu prawidłowo doręczone 12 czerwca 2026 r., a zatem miał on wiedzę co do przysługującego mu na tym etapie rozpoznawania sprawy zażalenia. Z uwagi na przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako wniesioną na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, uznając ją z tej przyczyny za niedopuszczalną