I SA/Gl 941/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, del. Sędzia SO Dorota Kozłowska, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), następnie zamiennie oznaczanej w skrócie: o.p., art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu odwołania A1 S.A. w W. [obecnie: A S.A. w W.] z dnia [...] od decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] nr [...], którą określono odwołującej się wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2008 r. w kwocie [...]zł, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że powyższa decyzja organu pierwszej instancji została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dodało jednocześnie, że trzykrotnie, a mianowicie decyzjami z dnia [...], z dnia [...] i z dnia [...] uchylało decyzje w tym przedmiocie wydane przez organ pierwszej instancji i przekazywało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie odnotowało, że w odwołaniu z dnia 25 lutego 2013 r. od wskazanej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzji tej zarzucił naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. oraz art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia oznaczanej także jako: u.p.o.l. Podkreśliło, że odwołanie zawierało zakwestionowanie dopuszczalności kwalifikowania telekomunikacyjnych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem odwołującego się organ nie wyjaśnił, jakie przedmioty opodatkowania Spółka pominęła w deklaracji, a przyjąwszy do opodatkowania linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, nie wykazał, że posiadają one cechy budowli, jak również nie ustalił aktualnej ich wartości, bezpodstawnie przyjmując dane zadeklarowane przez Spółkę w roku poprzednim. Z kolei w następnie złożonym piśmie uzupełniającym z dnia 22 lipca 2013 r. pełnomocnik Spółki wytknął podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o niezupełny materiał dowodowy. W motywach swego rozstrzygnięcia Kolegium uznało za zasadne podzielenie poglądu organu pierwszej instancji, zgodnie z którym pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać wyłącznie na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. - Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a z przepisów tych wynika, że telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią sieć techniczną połączoną w całość techniczno-użytkową, czyli są budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W obszernym uzasadnieniu tej kwalifikacji posiłkowało się dorobkiem zarówno orzecznictwa sądowego, jak i doktryny, zwracając szczególną uwagę na to, że istnienie tych obiektów i ich powiązanie w pewną całość jest wszak niezbędne do osiągnięcia celu w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Zwracając w dalszej kolejności uwagę na to, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie jest to, czy przewody pozostają powiązane fizycznie z kanalizacją, w której się znajdują, lecz dopuszczalność kwalifikowania takiego obiektu jako budowli w rozumieniu u.p.o.l. ze względu na cel, jakiemu służyć ma jego istnienie, Kolegium zauważyło, że przeprowadzenie dowodu w tym zakresie nie miałoby wpływu na wynik sprawy i wobec tego byłoby niezasadne. Kolegium zaaprobowało również przyjęty przez organ pierwszej instancji sposób obliczenia podstawy opodatkowania, co nastąpiło przede wszystkim w oparciu o złożone przez Spółkę deklaracje za 2007 r. i 2008 r. oraz jej wyjaśnienia, zawarte w piśmie z dnia 18 lutego 2008 r., wskazujące na to, że jedynym powodem zmniejszenia deklarowanej w 2008 r. wartości budowli względem roku poprzedzającego było pominięcie pośród przedmiotów opodatkowania spornych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Zarazem Kolegium za słuszne uznało nie uwzględnienie danych wynikających z wyciągu z ewidencji środków trwałych, który Spółka przedłożyła. Wyciąg ten, w ocenie Kolegium, nie pozwalał na jednoznaczne ustalenie, jakie budowle w nim wykazane znajdują się w granicach Miasta R., gdyż zawierał on zestawienie obiektów zlokalizowanych na większej powierzchni, niejednokrotnie nie precyzując ich położenia lub wskazując łączną wartość tych z nich, które zajmowały obszar więcej niż jednej gminy. Kolegium odnotowało, że organ pierwszej instancji wzywał Spółkę do precyzyjnego udokumentowania aktualnego stanu środków trwałych, jednakże – zdaniem Spółki –dane, które przedstawiła, były wystarczające. Z tego powodu, Kolegium oceniło, że Spółka nie współdziałała z organem pierwszej instancji w ustaleniu stanu faktycznego sprawy i nie wykazała w jednoznaczny sposób, by wartość spornych linii kablowych w kanalizacji kablowej była w 2008 r. inna aniżeli w roku poprzedzającym. Mając to na względzie, uznało, że, pomimo brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ustalenia w tym zakresie poczynione zostało prawidłowo. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki zażądał uchylenia decyzji zaskarżonej i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia: 1) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p., wskazując, że organ nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, iż opodatkowane obiekty spełniają cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l., a w konsekwencji nie ustalił, czy zaistniał przedmiot opodatkowania; 2) art. 122 w związku z art. 187 § 1 o.p. wobec braku ustalenia – przy uznaniu, że opodatkowane obiekty stanowią budowle – podstawy opodatkowania od budowli w sytuacji, gdy organ był w posiadaniu dowodu (ewidencji środków trwałych) pozwalającego na dokonanie ustaleń w tym zakresie; 3) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ponieważ jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż określona w tym przepisie; 4) art. 4 ust. 7 u.p.o.l. wskutek niepowołania biegłego w sytuacji, gdy podatnik określił wartość budowli; 5) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., albowiem obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja organu pierwszej instancji i decyzja zaskarżona zostały wydane bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, gdyż organy nie ustaliły, ani tego czy istniał przedmiot opodatkowania (czy sporne linie kablowe spełniają cechy budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości), ani jaka jest jego wartość (nie określono podstawy opodatkowania). Nie zgromadziły żadnych dowodów potwierdzających istnienie związku techniczno-użytkowego linii kablowych z kanalizacją kablową. Natomiast przyjęcie za miarodajne danych z deklaracji za rok poprzedni było, zdaniem autora skargi, nieuprawnione, gdyż nie mają one takiej mocy jak zapisy w księgach podatkowych i nie były aktualne, a poza tym deklaracja nie stanowi dowodu tego, co z niej wynika, gdyż nie jest dokumentem urzędowym. Zasadniczym jednak uchybieniem organów, było – w ocenie pełnomocnika skarżącej – uznanie, że sporne obiekty w ogóle stanowią budowle w rozumieniu u.p.o.l., bowiem przyjęcie takiego założenia w odniesieniu do linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej świadczy o nieuwzględnieniu wykładni zaprezentowanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09, jak również tego, że ich ułożenie w kanalizacji kablowej nie jest procesem budowlanym i w rezultacie nie prowadzi do powstania sieci technicznej. W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r. Sąd zawiesił postępowanie z uwagi na wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji złożony przed dniem wniesienia skargi w niniejszej sprawie, zaś postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie wobec umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi na decyzje wydaną w sprawie nieważności niniejszej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 7 listopada 2014 r. za Kolegium nie stawił się nikt. Z kolei obecny na tym posiedzeniu pełnomocnik Spółki oznajmił, że wnosi i wywodzi jak w skardze, a ponadto podniósł, że w piśmie z dnia 31 lipca 2012 r. Spółka zadeklarowała złożenie wykazu przedmiotów do opodatkowania zadeklarowanych w niniejszej sprawie, jednakże organ nie uwzględnił tego oświadczenia, mimo iż w piśmie z dnia 10 lipca 2012 r. Spółka wskazała, w jaki sposób odczytać dane zawarte w przedłożonym wyciągu z ewidencji środków trwałych oraz złożyła wyjaśnienia, które pozwoliłyby ustalić podstawę opodatkowania w sposób prawidłowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, a myśl art. 1 § 2 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie więc, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do jej uchylenia stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a. Badając legalność zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W pierwszej kolejności za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia przez organy podatkowe art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. wskutek nieprzedstawienia dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 o.p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 o.p., oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za badany rok podatkowy oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji za rok poprzedni i porównać je z wartościami obecnie deklarowanymi. O słuszności jego kwalifikacji przemawia także wzgląd na to, że – mimo wezwań do udostępnienia danych – Spółka uniemożliwiła ustalenie wartości budowli na podstawie danych z ewidencji środków trwałych, ograniczając się do przedstawienia wyciągu z tego dokumentu, który nie pozwalał na poczynienie jednoznacznych ustaleń w omawianym zakresie. Odwoływanie się w tej kwestii do zasady, zgodnie z którą, to na organie ciąży obowiązek wykazania zasadności opodatkowania obiektów niezadeklarowanych przez podatnika, było zatem nieuprawnione. Nie jest bowiem dopuszczalne, by podatnik, nie ujawniając organowi podatkowemu pełnych i wiarygodnych danych pozostających wyłącznie w jego dyspozycji, mógł następnie skutecznie podnosić zarzut podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie niezupełnego z tego powodu materiału dowodowego. W tym miejscu należy zauważyć, że bezpodstawne było twierdzenie Spółki co do istnienia możliwości ustalenia wartości spornych budowli zgodnie z jej stanowiskiem (pismo z dnia 31 lipca 2012 r.) przy uwzględnieniu wskazanego przez nią sposobu odczytania danych zawartych w przedłożonym wyciągu (pismo z dnia 10 lipca 2013 r.) Twierdzenie to było niezasadne już choćby z tego powodu, że Spółka mogła takich obliczeń dokonać we własnym zakresie, przy wskazanych przez siebie założeniach i danych wynikających z wyciągu, zaś wartość tak określonej podstawy opodatkowania wraz z odpowiednimi, dającymi się zweryfikować, danymi przedstawić organowi podatkowemu. Podatnik w toku postępowania podatkowego nie wskazuje sposobu interpretacji złożonych w sprawie dowodów, zaś o tym czy dowody takie służą czy nie rozstrzygnięciu sprawy decydują organy podatkowe oceniające ich znaczenie i wiarygodność. W niniejszej sprawie organy podatkowe słusznie ustaliły, że przedmiotowy wyciąg i objaśnienie jego odczytania, nie mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, skoro dane tam ujęte dotyczyły wielu gmin, były nieprecyzyjne i zbyt obszerne, zaś sam podatnik stwierdził, że nie dysponuje wykazem spornych budowli położonych na terenie gminy R. W konsekwencji nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie wartości budowli (kabli) w wysokości wartości uznanej jako podstawa obliczenia amortyzacji ustalonej na dzień 1 stycznia 2007 r. W tej materii jedynie dodania wymaga, że w myśl tego przepisu wartości ustalonej na dzień 1 stycznia danego roku podatkowego, stanowiącej podstawę amortyzacji w tym roku, nie pomniejsza się o dokonane odpisy amortyzacyjne, co zdaniem Sądu oznacza tyle, że w odniesieniu do podatku od nieruchomości, dokonane odpisy amortyzacyjne nie "przekładają się" na wartość budowli w podatku od nieruchomości skoro wartość tę przyjmuje się – dla określenia podstawy opodatkowania – w pełnej wysokości (bez dokonanych odpisów amortyzacyjnych). Bezzasadny był również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. sprowadzający się do konkluzji, że podatkiem od nieruchomości objęto linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. Organy obu instancji prawidłowo bowiem zdefiniowały przedmiot opodatkowania. Art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zakres pojęcia "budowla" zawiera pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu u.p.o.l. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Definicja obiektu budowlanego, zawarta w ustawie Prawo budowlane, wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość (sieć), status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość i wartości tak ujętej całości stanowi podstawę opodatkowania, od której naliczany jest podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003 r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nie sięgając do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, bowiem służą one innym celom. Nie jest też zasadne odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, ponieważ znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości: jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w rozpatrywanym przypadku budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Nie może umknąć uwadze, że koncepcja ta jest akceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyrok dnia z 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1213/08) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (wyrok z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 730/08; obydwa orzeczenia dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl) także uznały, że jeżeli przepisy Prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny z kablem. Dlatego przy ustalaniu wysokości podatku od nieruchomości nie można z podstawy opodatkowania wyłączyć kabla kanału telekomunikacyjnego, który w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego razem z kanałem tworzy całość użytkowo-techniczną, a zatem budowlę. Pogląd ten wypowiedziano też w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt FSK 2316/04, Lex nr 181362, a także Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 734/07, w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 749/05 czy w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 792/08. Przyjdzie wskazać za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że "w przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno-użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. (...) Całość techniczno-użytkowa powstała z funkcjonalnego związku budowli stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. Z tego powodu powyższa całość techniczno-użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego" (zob. wyrok z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1281/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadne przy tym jest odnotowanie, że podobną ocenę prawną Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił w wyrokach z dnia 13 maja 2010 r. (sygn. akt II FSK 1932/09, II FSK 2142/09, II FSK 2167/08, II FSK 1117/09, II FSK 1581/09, II FSK 858/09, II FSK 1119/09, II FSK 1066/09, II FSK 252/09, II FSK 158/09, II FSK 1584/09, II FSK 1931/09, II FSK 2143/09 i II FSK 2168/08) oraz z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt II FSK 867/09, II FSK 1010/09, II FSK 1343/09 i II FSK 1468/09; wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Końcowo wskazać wypada, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt SK 25/12 (dostęp: www.trybunal.gov.pl) umorzył postępowanie ze skargi konstytucyjnej Spółki w sprawie zbadania zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z art. 2 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 84 i art. 217 oraz w związku z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W postanowieniu tym Trybunał stwierdził, że Spółka nie uzasadniła wystarczająco, w jaki sposób zaskarżone przez nią przepisy naruszyły jej konstytucyjne prawa i wolności. W tym kontekście Trybunał wyjaśnił, że "skarga nie może się sprowadzać jedynie do przytoczenia treści odpowiedniego przepisu Konstytucji". Jednocześnie przypomniał, że od 17 lipca 2010 r. znowelizowano Prawo budowlane i zmieniono definicję budowli oraz dodano pojęcie "obiekt liniowy". Jak zauważył "konsekwencją powyższej zmiany jest wyłączenie przez ustawodawcę z zakresu pojęcia budowla kabli, w tym również przewodów telekomunikacyjnych, zainstalowanych w kanalizacji kablowej, a tym samym – możliwości ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości" (zob. pkt II.3. uzasadnienia postanowienia). Podkreślił zarazem, że wyrok wydany w sprawie o sygn. P 33/09 odnosi się do "podziemnych wyrobisk górniczych" oraz "obiektów i urządzeń zlokalizowanych w tych wyrobiskach", a nie "przewodów telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji kablowej". W opisanej sytuacji Sąd, uznając, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.