I SA/Gl 943/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej z dnia 29 lipca 2010 r. od wyroku z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie niniejszej postanawia przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej z dnia 29 lipca 2010 r. Wyrokiem tut. Sądu z dnia 23 marca 2010 r. oddalono oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia skargę. Na skutek zgłoszonego żądania (vide: wniosek z dnia 24 marca 2010 r.) odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem w dniu 14 kwietnia 2010 r. wysłano pełnomocnikowi skarżącego na podany zarówno w pełnomocnictwie, jak i tym wniosku adres kancelarii. Przesyłkę tę awizowano w dniu 20 kwietnia 2010 r. i powtórnie - w dniu 28 kwietnia 2010 r., a następnie zwrócono ją nadawcy. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 maja 2010 r. uznano ją za doręczoną w dniu 4 maja 2010 r. zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r. tut. Sąd stwierdził, iż wydany w niniejszej sprawie wyrok jest prawomocny od dnia 5 czerwca 2010 r. W dniu 23 lipca 2010 r. w tut. Sądzie pełnomocnikowi skarżącego udostępniono akta niniejszej sprawy, a także, na skutek zgłoszonego żądania, wydano odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. W piśmie oddanym w placówce polskiego urzędu pocztowego w dniu 30 lipca 2010 r. pełnomocnik ta wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Uzasadniając ów wniosek wyjaśniła, iż podczas przeprowadzonej w dniu 23 lipca 2010 r. rozmowy telefonicznej z pracownikiem Sądu została poinformowana, że orzeczenie to jest prawomocne, w związku z czym tego samego dnia udała się do Sądu celem przejrzenia akt sprawy. Wówczas dowiedziała się o tym, iż adresowana doń przesyłka, zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, była dwukrotnie awizowana a następnie zwrócono ją nadawcy. Tymczasem, jak oświadczyła: "w okresie od 19 kwietnia 2010 r. do 7 maja 2010 r. pracownicy Kancelarii pięciokrotnie odbierali przesyłki pocztowe w siedzibie Poczty Polskiej w J. jednakże nigdy nie zostało dostarczone czy też przedstawione ani pierwsze awizo ani też powtórne." Tym samym, jak podniosła, odebranie tej przesyłki przez którąkolwiek z osób do tego upoważnionych nie było możliwe. Wraz z powyższym pismem pełnomocnik skarżącego wniosła skargę kasacyjną, a ponadto złożyła m. in.: uwierzytelnione odpisy wydanych przez Urząd Pocztowy w J. dowodów odbioru przesyłek awizowanych, zgodnie z którymi w powołanym wyżej okresie przesyłka, zawierająca odpis wyroku z uzasadnieniem, nie została wydana, oraz uwierzytelniony odpis pisma adresowanego do Urzędu Pocztowego J., oznaczonego jako "reklamacja w związku z niedostarczeniem zawiadomienia o przesyłce poleconej". Zobowiązana następnie przez tut. Sąd do przedłożenia odpowiedzi udzielonej jej na wskazaną "reklamację" (vide: wezwanie z dnia 10 sierpnia 2010 r.), złożyła do akt pismo Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Oddziału Rejonowego w R. z dnia 23 sierpnia 2010 r., w którym wyjaśniono, iż próba doręczenia przesyłki okazała się bezskuteczna, gdyż "dane adresowe podane przez nadawcę (...) były niewystarczające do identyfikacji adresata", a "w kilku firmach zlokalizowanych pod wskazanym adresem (...) nikt z pytanych nie znał nazwiska adresatki". Niewydanie tej przesyłki w urzędzie pocztowym osobom odbierającym przesyłki adresowane do pełnomocnika skarżącego było z kolei następstwem sposobu awizowania tejże: stosowne zawiadomienie pozostawiono bowiem w jedynej w budynku oddawczej skrzynce pocztowej w przeświadczeniu, iż jej dysponentem może być adresat przesyłki, wobec czego nie została ona zidentyfikowana jako przesyłka adresowana do pełnomocnika strony i nie wydano jej osobom, zgłaszającym się po odbiór takich przesyłek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, o czym stanowi art. 86 § 1 zd. 1 powołanej ustawy. Stosownie zaś do jej art. 87 § 1, § 2 i § 4 pismo z takim wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie dokonać czynności, której nie dokonano w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 23 lipca 2010 r., kiedy pełnomocnik skarżącego mogła powziąć wiadomość o upływie tegoż. Rozpoznawany wniosek został natomiast nadany w placówce polskiego urzędu pocztowego w dniu 30 lipca 2010 r., a więc w terminie do jego wniesienia. Wraz z nim, jak już wspomniano, złożono skargę kasacyjną – dokonano zatem czynności, której nie dokonano w terminie. Przystępując w tej sytuacji do merytorycznej oceny wniosku stwierdzić należy brak winy pełnomocnika strony w uchybieniu terminu. Bezspornym jest, iż zostało ono spowodowane przez nieprawidłowe awizowanie przesyłki: zawiadomienie o jej złożeniu w urzędzie pocztowym pozostawiono wszak w oddawczej skrzynce pocztowej nie będącej w dyspozycji adresata. Należy się zatem zgodzić z zarzutem podniesionym w rozpoznawanym wniosku, iż pełnomocnik skarżącego i inne osoby uprawnione do odbioru adresowanych doń przesyłek zostali pozbawieni możliwości jej odbioru. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż jest to okoliczność, na którą pełnomocnik strony nie miała wpływu [por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1506/10, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl] i dlatego na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji.