I SA/Gl 945/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), del. Sędzia SO Dorota Kozłowska, Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant specjalista Beata Kuziel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej DIS), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. w Dz.U. z 2013, poz. 267; dalej K.p.a.) oraz art. 17, art. 18 i art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. w Dz.U. z 2012 roku, poz. 1015 z późniejszymi zmianami; dalej u.p.e.a.), uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej NUS) z dnia [...] roku, nr [...], którym organ ten uznał za niedopuszczalny zarzut K. K. na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Burmistrza L. z dnia [...] roku, nr [...] i orzekł o oddaleniu ww. zarzutu. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną : NUS prowadził postępowanie egzekucyjne wobec K.K. na podstawie tytułu wykonawczego Burmistrza L. z dnia [...] roku, obejmującego grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...] zł. plus odsetki ustawowe, wystawionego w oparciu o orzeczenie z dnia [...] roku, nr [...]. W ramach tego postępowania NUS zawiadomieniem z dnia 20 stycznia 2012 roku zajął świadczenie zobowiązanego w ZUS w Z.. Wnioskiem z dnia 29 marca 2012 roku wierzyciel zwrócił się do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na błędne zaznaczenie w tytule wykonawczym, iż od należności w nim wykazanej pobiera się ustawowe odsetki za zwłokę. Postanowieniem z dnia [...] roku organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tego tytułu wykonawczego. Zawiadomieniem z dnia 12 kwietnia 2012 roku zostało uchylone zajęcie świadczenia emerytalno – rentowego, w związku z czym zobowiązanemu zwrócono wyegzekwowaną kwotę [...] złotych. Na niezapłaconą należność (grzywnę w kwocie [...] zł.) wierzyciel wystawił kolejny tytuł wykonawczy z dnia 11 stycznia 2012 roku, nr [...] i przesłał do realizacji NUS. W dniu 15 maja 2014 roku zobowiązany wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, podnosząc że ww. tytuł wykonawczy jest przerobionym poprzednim tytułem, na podstawie którego toczyło się postępowanie egzekucyjne, umorzone na wniosek wierzyciela. Pismem z dnia 28 maja 2012 roku organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 34 u.p.e.a., zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie zarzutów, który postanowieniem z dnia [...] roku, utrzymanym w mocy ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dalej SKO) z dnia [...] roku, uznał zgłoszony zarzut za nie niedopuszczalny, podkreślając że istnienie dochodzonego zobowiązania zostało ustalone w drodze zakończonego postępowania administracyjnego. Skoro więc decyzja w tej sprawie stała się ostateczna, to zgodnie z art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej, zarzut zobowiązanego dotyczący wymagalności należności w niej ustalonej należy uznać za niedopuszczalny. Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] organ egzekucyjny uznał zarzut zobowiązanego za niedopuszczalny. Na postanowienie to zobowiązany wniósł zażalenie podnosząc, że zostało ono wydane z uchybieniem 14 dniowego terminu i naruszeniem art. 38 i art. 34 § 5 u.p.e.a. Podkreślił, że brak jest podstaw do uznania, że istnieją zaległości egzekucyjne, ponieważ postępowanie egzekucyjne w tej sprawie zostało umorzone, czynności egzekucyjne uchylone, a pobrane środki zwrócone. Powołanym wyżej postanowieniem organ odwoławczy uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł o oddaleniu zarzutu zobowiązanego z powodu niezrealizowania się przesłanki nieistnienia egzekwowanego obowiązku, wymienionego w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutów zażalenia DIS w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Z kolei w myśl art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Według art. 34 § 4 tej ustawy organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Podniósł, że z powyższych uregulowań wynika, że formy rozstrzygnięcia zarzutów zarówno przez wierzyciela, jak i organ egzekucyjny są ograniczone, bowiem uprawnienie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu na postępowanie egzekucyjne przyznane zostało wyłącznie wierzycielowi, a organ egzekucyjny ma obowiązek wydania postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu. Skoro więc NUS uznając za niedopuszczalny zarzut zobowiązanego, nieistnienia dochodzonego przymusowo obowiązku, czyli grzywny w celu przymuszenia, orzekł w zakresie pozostającym w kompetencji wyłącznie wierzyciela, to koniecznym było uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, co też uczyniono zaskarżonym postanowieniem – oddalającym zarzuty zobowiązanego. Konkludując podniósł, że nie ulega wątpliwości, iż objęta poprawnie wystawionym tytułem wykonawczym grzywna w celu przymuszenia nie została uiszczona przez zobowiązanego, zatem dochodzenie jej w trybie egzekucji administracyjnej jest nie tylko zasadne, ale na gruncie art. 6 u.p.e.a. wręcz konieczne. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zobowiązany podniósł, że wielokrotnie informował o nieistnieniu obowiązku uiszczenia grzywny w celu przymuszenia, wskazując decyzję SKO w C. z [...] roku o zmianie na wykonanie zastępcze, a mimo to organy egzekucyjne nawiązały do tytułu wykonawczego umorzonego na wniosek wierzyciela. Uważając takie działanie za złośliwe i niewłaściwe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania oraz o skierowanie wniosku do prokuratury o wszczęcie postępowania karnego przeciwko Burmistrzowi L. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu nie wykazania w zaskarżonym postanowieniu decyzji SKO z dnia [...] roku zmieniającej egzekucję w celu przymuszenia na egzekucje zastępczą organ odwoławczy wyjaśnił, że nie decyzja, ale postanowienie to dotyczy odrębnego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie innych tytułów wykonawczych wierzyciela z dnia 5 listopada 2013 roku, nr [...] oraz [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest oddalenie zarzutu skarżącego nieistnienia dochodzonego przymusowo obowiązku, tj. grzywny w celu przymuszenia nałożonej w kwocie [...] złotych, na podstawie decyzji z dnia [...] roku, nr [...]. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera przede wszystkim zespół norm określających postępowanie egzekucyjne i środki przymusowe stosowane w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Postępowanie egzekucyjne bowiem, to cały zespół czynności organów egzekucyjnych i innych podmiotów tego postępowania podejmowanych w celu wykonania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Z chwilą wszczęcia postępowania egzekucyjnego pomiędzy ww. podmiotami tego postępowania powstaje stosunek procesowy, w którego ramach - na podstawie "prawa egzekucyjnego" - organ egzekucyjny orzeka o uprawnieniach i obowiązkach wierzyciela i zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20, Dariusz Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Wyd. Unimex, Wrocław 2008). Zainicjowanie wskazanej procedury następuje w okolicznościach wskazanych w art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej. Wspomniany przepis stanowi, że w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Jak podkreśla się w ugruntowanym orzecznictwie sądowym przepis ten "nie pozostawia organowi wyboru, nakładając na niego prawny obowiązek podjęcia odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji w przypadku zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. Wskazać trzeba, że choć u.p.e.a. nie zawiera definicji pojęcia "uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku", to jednakże na podstawie całokształtu przepisów regulujących instytucje administracyjnego postępowania egzekucyjnego można uznać, że organ przystępuje do podjęcia czynności mających na celu przymusowe wykonania obowiązku ciążącego na zobowiązanym w każdym przypadku, gdy obowiązek jest wymagalny, a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania" (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 880/10, LEX nr 747167). Niewykonanie wymagalnego obowiązku nakłada zatem na wierzyciela obowiązek zainicjowania działań zmierzających do jego wyegzekwowania. Wskazać także należy, iż "zastosowany w art. 6 § 1 u.p.e.a. zwrot "powinien" oznacza "ma obowiązek", a "uchylanie się od wykonania obowiązku" to niepodjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania. W przypadku obowiązku o charakterze pieniężnym - nie wywiązanie się z niego w terminie płatności" (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1957/10, LEX nr 745716). Zgodnie z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie: – wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, – odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, – określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ww. ustawy, – błąd co do osoby zobowiązanego, – niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, – niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, – brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ww. ustawy, – zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, – prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, – niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy. Zarzuty wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, który powinien zawierać pouczenie o możliwości wniesienia tego środka prawnego. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Z kolei w myśl art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Uregulowanie powyższe ma na celu wyeliminowanie mnożenia ilości postępowań w odniesieniu do tego samego zagadnienia/kwestii/problemu - w ramach różnych postępowań. Rozstrzygnięcie danej kwestii w ramach jednego postępowania tj. głównego, stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego pozbawia zobowiązanego możliwości ponownego jego zgłoszenia w ramach postępowania wykonawczego/egzekucyjnego. Uregulowanie to ma także na celu wyeliminowanie sytuacji, w której kwestia mogąca być podstawą do sformułowania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, pomimo, że została już lub zostanie rozstrzygnięta w ramach innego, wskazanego w powyższym przepisie postępowania (por wyrok NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 2007/09, LEX nr 596157). W takiej sytuacji wierzyciel zobowiązany jest do wydania postanowienia o niedopuszczalności zarzutu. Charakter prawny postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu z art. 34 § 1a u.p.e.a pozbawia wierzyciela/organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje organ do wydania postanowienia nie o nieuwzględnieniu zarzutu, lecz o stwierdzeniu jego niedopuszczalności (por. wyrok WSA w Łodzi z 2 października 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 11/08, LEX nr 513206 oraz NSA z dnia 22 maja 2014 r., sygn.. akt II FSK 1473/12, LEX nr 1479144). Wymaga przy tym zaakcentowania, że postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.) stanowi postanowienie w "przedmiocie zarzutów" w myśl art. 34 § 4 u.p.e.a. (organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego). Reasumując powyższe wywody wskazać należy, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, na które przysługuje zażalenie (art. 34 § 1a i § 2 u.p.e.a.). Po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Jeżeli zatem wierzycielem i organem egzekucyjnym są różne podmioty, zobowiązany otrzymuje postanowienie zawierające stanowisko (wypowiedź) wierzyciela, co do zasadności lub dopuszczalności zgłoszonych zarzutów oraz postanowienie organu egzekucyjnego "w sprawie zarzutów". W rozpatrywanej sprawie, mając na uwadze treść zarzutu sformułowanego przez skarżącego stwierdzić należy, iż obejmuje on sytuację przewidzianą w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienie obowiązku. Nie można podzielić zarzutu skarżącego o nieistnieniu obowiązku objętego tytułem wykonawczym, który sprowadza się w badanej sprawie do stwierdzenia zobowiązanego, że poprzedni, wadliwy tytuł wykonawczy, na podstawie którego toczyło się postępowanie egzekucyjne, zostało umorzone na wniosek wierzyciela i w związku z powyższym zajęcie świadczenia emerytalno – rentowego zostało uchylone, a wyegzekwowana kwota zwrócona skarżącemu. Zobowiązany, wnosząc zarzut oparty na tej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Jak słusznie wskazał organ odwoławczy podstawę nałożonego na zobowiązanego obowiązku (grzywna w celu przymuszenia w kwocie [...] złotych) stanowiła ostateczna decyzja administracyjna. Badanie prawidłowości decyzji stanowiącej podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji pod względem merytorycznym na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe i to zarówno przez organ odwoławczy jak i przez organ egzekucyjny (art. 29 § 1 i art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być okoliczności dotyczące zakończonego ostateczną decyzją postępowania administracyjnego. Organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne (art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) na wniosek wierzyciela, gdyż w toku tego postępowania wyszła na jaw wada tytułu wykonawczego. W tym miejscu wskazać należy, iż przyczyny uzasadniające umorzenie postepowania egzekucyjnego enumeratywnie zostały wymienione w art. 59 ustawy egzekucyjnej. W śród nich należy wymienić przeszkody trwałe i przemijające. Przy przeszkodzie trwałej nie można ponownie wszcząć postępowania egzekucyjnego, natomiast jeżeli występuje przeszkoda przemijająca (jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie) można ponownie wszcząć to postępowanie, o ile obowiązek w dalszym ciągu nie będzie wykonany. Postanowienie o umorzeniu postępowania nie oznacza zatem – jak chce tego skarżący – że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postepowania. Nie można mu również przypisywać waloru powagi rzeczy osądzonej, ponieważ – co wykazał już wyżej Sąd – organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.) Powyższe oznacza, że postępowanie egzekucyjne, które umorzone zostało z przyczyny określonej w art. 59 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej, można ponownie wszcząć na podstawie nowego tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż decyzja nakładająca obowiązek nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i po umorzeniu postępowania egzekucyjnego wskutek wadliwości tytułu wykonawczego, ponownie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w oparciu o nowy (a nie podrobiony – jak twierdzi strona skarżąca) – prawidłowy już tytuł wykonawczy. W świetle powyższych rozważań zarzut naruszenia art. 33 pkt 1 u.p.e.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Chybiony jest także zarzut skargi nie wykazania przez organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu decyzji SKO z dnia [...] roku zmieniającej egzekucję w celu przymuszenia na egzekucję zastępczą. Ja trafnie wykazał organ odwoławczy, postanowienie to (a nie decyzja) dotyczyło odrębnego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie innych tytułów wykonawczych wierzyciela z dnia 5 listopada 2013 roku, nr [...] oraz [...]., a więc nie mogło być powołane w zaskarżonej do Sądu decyzji Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił zatem argumentację Dyrektora Izby Skarbowej w K. zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 z późniejszymi zmianami) skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.