I SA/Gl 958/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 maja 2022 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.1034.2021.4.MG/MT UNP: 1668415 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 marca 2022 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.1034.2021.3.MG UNP: 1609684, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1.Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor, organ podatkowy) z dnia 27 maja 2022 r. znak: 0114-KDIP3-2.4011.1034.2021.4.MG/MT utrzymujące w mocy swoje postanowienia z dnia 30 marca 2022 r. znak: 0114-KDIP3-2.4011.1034.2021.3.MG o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. 2. Dotychczasowy przebieg postępowania 2.1. W dniu 10 listopada 2021 r. K. S. (dalej: Wnioskodawca, Skarżący) złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku zawierającej opis zdarzenia przyszłego: 1) przychód uzyskany przez Wnioskodawcę z tytułu wynajmu apartamentu należy kwalifikować do źródła przychodu wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przychód z najmu prywatnego ? 2) Wnioskodawca będzie prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 oraz art. 5b u.p.d.f. ? W dniu 5 stycznia 2022 r. Dyrektor skierował do Wnioskodawcy pismo (znak: 0114-KDIP3-2.4011.1034.2021.1.MG) zawierające wezwanie do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez udzielenie odpowiedzi na dodatkowe pytania oraz przeformułowanie pytania nr 2 zadanego we wniosku i przedstawienie własnego stanowiska w stosunku do przeformułowanego pytania. W piśmie z dnia 19 stycznia 2022 r. zostały przedstawione odpowiedzi Wnioskodawcy na dodatkowe pytania organu podatkowego oraz stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym nie zachodzi potrzeba przeformułowania pytania nr 2 zadanego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z 10 listopada 2021 r., ani też potrzeba przedstawienia własnego stanowiska w sprawie w odniesieniu do nowo sformułowanego pytania, bowiem w opinii Wnioskodawcy pytanie to zostało sformułowane prawidłowo i nie ma żadnych przeszkód prawnych do tego, aby organ podatkowy odpowiedział na pytanie nr 2 zadane we wniosku w jego pierwotnym brzmieniu. W dniu 18 lutego 2022 r. Dyrektor skierował do Wnioskodawcy kolejne pismo (znak: 0114-KDIP3-2.4011.1034.2021.2.MG), zawierające wezwanie do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez przeformułowanie obu pytań zadanych we wniosku i przedstawienie własnego stanowiska w stosunku do przeformułowanych pytań. W piśmie z dnia 1 marca 2022 r. Wnioskodawca przedstawił stanowisko, zgodnie z którym przeformułowanie przedstawionych we wniosku pytań nie jest konieczne do tego, aby organ podatkowy mógł dokonać jednoznacznej wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczących sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy w odniesieniu do zdarzenia przyszłego opisanego w części G formularza ORD-IN, z użyciem którego złożony został wniosek o wydanie interpretacji. 2.2. Dyrektor postanowieniem z dnia 30 marca 2022 r. orzekł o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. W uzasadnieniu wskazał, że nie może wydać interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie wnioskowanym przez Wnioskodawcę, co związane to jest z tym, że wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji nadal ma braki formalne, bowiem nie zostały przeformułowane pytania postawione we wniosku w sposób wskazany w wezwaniu z 18 lutego 2022 r. W związku z tym nie może w sposób jednoznaczny wywieść o jakie skutki podatkowe Wnioskodawca pyta, bowiem dotyczą one jedynie kwalifikacji do odpowiedniego źródła przychodu. Ocena stanowiska wnioskodawcy (wydanie interpretacji indywidualnej) jest możliwa wyłącznie gdy kwestia stanowiąca przedmiot wątpliwości dotyczy przepisów prawa podatkowego związanych z obowiązkami podatkowymi wnioskodawcy. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. 2.3. W zażaleniu na ww. postanowienie Dyrektora Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie: 1) art. 14g § 1 O.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej złożony przez Wnioskodawcę spełniał wymogi określone w art. 14b § 3 O.p. oraz wszelkie inne wymogi określone przepisami prawa; 2) art. 14b § 3 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej złożony przez Spółkę nie zawierał wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego; 3) art. 169 § 4 w zw. z art. 14h O.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw do pozostawienia wniosku Spółki bez rozpatrzenia. 2.4. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 30 marca 2022 r. W uzasadnieniu powtórzył, że organ podatkowy nie może wydać interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie wnioskowanym przez Wnioskodawcę, co związane jest z tym, że wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji ma braki formalne, ponieważ nie zostały przeformułowane pytania postawione we wniosku w sposób wskazany w wezwaniu z 18 lutego 2022 r. Wydanie interpretacji indywidualnej jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości dotyczy przepisów prawa podatkowego związanych z obowiązkami podatkowymi wnioskodawcy. Zdaniem Dyrektora treść pytań powinna odnosić się do obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego Skarżącego, a zatem dotyczyć jego odpowiedzialności podatkowej na tle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - podlegających interpretacji indywidualnej. Sformułowane pytania winny dotyczyć obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego wynikającego z osiągnięcia przychodów z najmu apartamentu. Przedmiotem zapytania nie może być samo określenie źródła przychodu, gdyż z tak przedstawionego pytania nie wynika dla Wnioskodawcy zobowiązanie podatkowe/obowiązek podatkowy. Na poparcie prezentowanej tezy odwołał się do uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 24 maja 2021 r. II FPS 1/21, która zdaniem organu podatkowego "...wskazuje, że to podatnik decyduje o tym do jakiego źródła przychodu zaliczy osiągane przychodu z najmu." 2.5. W skardze pełnomocnik strony skarżącej – radca prawny, zaskarżając w całości postanowienie Dyrektora z dnia 27 maja 2022 r. i wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia z dnia 30 marca 2022 r., zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił naruszenie: 1) art. 14g § 1, art. 14b § 3 oraz art. 169 § 4 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm. - dalej: O.p.) poprzez akceptację naruszenia wskazanych przepisów w postanowieniu wydanym przez Dyrektora działającego jako organ pierwszej instancji, wyrażającą się w utrzymaniu w mocy tego postanowienia; 2) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 i art. 14h O.p. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia wydanego przez Dyrektora działającego jako organ pierwszej instancji, wydanego z naruszeniem art. 14g § 1, art. 14b § 3 O.p. oraz art. 169 § 4 w zw. z art. 14h O.p. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Dyrektor nie zbadał merytorycznej strony postanowienia z dnia 30 marca 2022r. pomimo tego, że zarzuty przedstawione przez Skarżącego w zażaleniu nie dotyczyły sposobu prowadzenia postępowania ale tego, że przeformułowanie pytań zadanych we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z 10 listopada 2021 r., nie było konieczne do tego, aby organ podatkowy mógł wydać interpretację prawa podatkowego, o której wydanie wnosił Skarżący i w związku z tym pozostawienie pytań Skarżącego w pierwotnym brzmieniu nie może być podstawą odmowy wydania interpretacji. W opinii Skarżącego twierdzenie Dyrektora nie ma żadnego odzwierciedlenia w przepisach prawa podatkowego, czemu Skarżący dał już wyraz w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu podatkowego z dnia 18 lutego 2022 r. do uzupełnienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego oraz w zażaleniu na postanowienie z dnia 30 marca 2022 r. Przywołując art. 14b § 2a oraz art. 14b § 1a O.p. pełnomocnik wskazał, iż w systemie prawa podatkowego nie ma żadnych innych przepisów, które ograniczałyby zakres przedmiotowy wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, w szczególności żaden przepis O.p. nie stanowi, że przedmiotem interpretacji mogą być tylko sprawy związane z powstaniem obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem wszystkie przepisy podatkowe, które nie zostały wyraźnie wyłączone z zakresu przedmiotowego interpretacji przez art. 14b § 1a i § 2a O.p., a także wynikające z nich zagadnienia dotyczące podatków. Złożony przez Skarżącego wniosek o wydanie interpretacji dotyczył interpretacji przepisów zawartych w art. 5a pkt 6, art. 10 ust.1 pkt 3 i 6 oraz art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2021r. poz. 1128 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.). Przepisy te nie zostały wymienione w art. 14b § 2a O.p. jako wyłączone z zakresu przedmiotowego indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, a zatem Skarżący był uprawniony do złożenia wniosku o interpretację tych przepisów i wyjaśnienie sposobu ich zastosowania w jego indywidualnej sprawie przedstawionej we wniosku. Zdaniem Skarżącego pytanie o kwalifikację przychodów podatnika uzyskiwanych w sytuacji opisanej we wniosku do odpowiedniego źródła przychodu nie jest pytaniem, którego Wnioskodawca nie może zadać we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Kwalifikacja przychodów podatnika do odpowiedniego źródła przychodów następuje bowiem w oparciu o przepisy u.p.d.o.f., które nie zostały wyłączone z zakresu przedmiotowego indywidualnych interpretacji podatkowych przez art. 14b § 1a i § 2a O.p. Ponadto pytanie o kwalifikację przychodów podatnika do określonego źródła przychodu jest zarówno pytaniem o konkretnie określony skutek podatkowy jaki związany jest ze zdarzeniem przyszłym opisanym przez Wnioskodawcę we wniosku, jak i pytaniem związanym ze zobowiązaniem podatkowym, które powstaje po stronie Wnioskodawcy. Skutek prawny jest to powstałe w sferze prawa konkretne następstwo określonych przepisami prawa okoliczności, skutek podatkowy jest to natomiast skutek prawny jaki określone zdarzenie wywołuje na gruncie przepisów prawa podatkowego. Realizacja zdarzenia przyszłego opisanego w polu 61 części G formularza ORD-IN wniosku złożonego przez Skarżącego spowoduje, że Skarżący będzie uzyskiwał określony przychód. Przychód ten będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Prawidłowe opodatkowanie przychodu uzyskiwanego przez podatnika wymaga kwalifikacji tego przychodu do określonego źródła przychodu. Kwalifikacja przychodu uzyskiwanego przez podatnika do określonego źródła przychodu jest dokonywana na podstawie określonych przepisów prawa podatkowego. W związku z tym należy uznać, że odpowiednia kwalifikacja (zaliczenie) przychodu uzyskiwanego przez podatnika do określonego źródła przychodu stanowi skutek podatkowy określonego zachowania się podatnika polegającego na uzyskaniu przychodu w określony sposób. W opinii Skarżącego nie jest uzasadnione twierdzenie organu podatkowego, że przedmiotem interpretacji mogą być tylko sprawy związane z powstaniem obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego, należy wskazać, że pytanie o właściwą kwalifikację przychodu uzyskiwanego przez podatnika do określonego źródła przychodu jest immamentnie związane ze zobowiązaniem podatkowym Skarżącego. Kwalifikacja uzyskiwanego przez podatnika przychodu do określonego źródła przychodu determinuje właściwą stawkę podatku, możliwość odliczenia określonych kosztów uzyskania przychodu, możliwość skorzystania z określonych ulg podatkowych, a także sposób i termin zapłaty podatku, tak więc kwalifikacja uzyskiwanego przez podatnika przychodu do określonego źródła przychodu bez wątpienia wpływa na wysokość podatku, czyli ma wpływ na zobowiązanie podatkowe podatnika. W związku z tym postawione we wniosku pytania należy uznać za pytania mające bezpośredni związek ze zobowiązaniem podatkowym Wnioskodawcy, który powstanie w chwili zrealizowania się okoliczności wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Biorąc powyższe pod uwagę przeformułowanie pytań zadanych we wniosku nie było konieczne do tego, aby Dyrektor mógł wydać interpretację prawa podatkowego, o co wnosił Skarżący i w związku z tym pozostawienie pytań w pierwotnym brzmieniu nie może być podstawą odmowy wydania interpretacji. W odniesieniu do przywołanej przez Dyrektora uchwały NSA z dnia 24 maja 2021 r. II FPS 1/21, Skarżący podniósł, że ani w tezie ani w uzasadnieniu do tej uchwały NSA nie stwierdził, że to podatnik decyduje o tym do jakiego źródła przychodu zaliczy osiągane przychody z najmu. Przeciwnie co do art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. NSA wskazał wyraźnie, że: "Z art. 10 ust.1 u.p.d.o.f. wynika, że podatnik co do zasady nie ma swobody wyboru co do zaliczenia uzyskiwanego przychodu do samodzielnie i dowolnie wybranego źródła przychodów." Skarżący w polu 61 części G formularza ORD-IN wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego zawierającej opis zdarzenia przyszłego wyraźnie wskazał, że: "W chwili obecnej Wnioskodawca nie prowadzi w Polsce żadnej działalności gospodarczej, która podlegałaby rejestracji w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEiDG), a apartament zamierza nabyć do swojego majątku prywatnego." oraz, że. "Wnioskodawca nie zamierza też w przyszłości (o ile będzie to zgodne z przepisami prawa) prowadzić rejestru środków trwałych oraz wprowadzać nabytego apartamentu do takiego rejestru. " Skarżący wskazał tym samym w opisie zdarzenia przyszłego, że nie zamierza wprowadzać przedmiotu najmu do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej. Skarżący wskazał zatem w opisie zdarzenia przyszłego wszystkie niezbędne informacje, których organ podatkowy potrzebował do tego, aby wydać indywidualną interpretację prawa podatkowego uwzględniającą tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r. sygn. akt II FPS 1/21. Ponadto Dyrektor nie jest uprawniony do odmowy wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego na wniosek podatnika, tylko z tego względu, że kwestia o którą pyta podatnik we wniosku została rozstrzygnięta uchwałą siedmiu sędziów NSA. W przepisie art. 14b § 3 O.p. nie ma wymogu sformułowania we wniosku o wydanie interpretacji jakiegokolwiek pytania, tym bardziej nie ma w tym przepisie (ani w żadnym innym przepisie O.p.) określonych żadnych warunków jakie musi spełniać pytanie postawione Dyrektorowi we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r. FSK 1544/17). 2.6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 3.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.3. Spór pomiędzy stronami postępowania sądowo-administracyjnego sprowadza się do oceny czy w sprawie zaistniały podstawy prawne do wydania zaskarżonego postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. 3.4. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W świetle art. 14b § 2a O.p. przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego: 1) regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych; 2) mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, które odnoszą się do nadużycia przepisów prawa podatkowego, prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej lub podejmowania działań w sposób sztuczny lub bez uzasadnienia ekonomicznego, w tym: a) zawarte w dziale IIIA w rozdziale 1 Ordynacji Podatkowej, b) zawarte w art. 5a pkt 33d, art. 24 ust. 19 i 20, art. 30f ust. 18, 20 i 20a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 4a pkt 29, art. 12 ust. 13 i 14, art. 22c, art. 24a ust. 16, 18 i 18a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, c) dotyczące przychodów zagranicznej jednostki kontrolowanej pochodzących z transakcji z podmiotami powiązanymi, w przypadku gdy jednostka nie wytwarza w związku z tymi transakcjami wartości dodanej pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma, zawarte odpowiednio w art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, d) środki ograniczające umowne korzyści. Przepis art. 14b § 1a O.p. stanowi, że interpretacji indywidualnych nie wydaje się w zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W świetle art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Bez rozpatrzenia pozostawia się wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a O.p. lub innych wymogów określonych przepisami prawa (art. 14g § 1 O.p.). 3.5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że złożony przez Skarżącego wniosek o wydanie interpretacji prawa podatkowego dotyczył interpretacji przepisów zawartych w art. 5a pkt 6, art. 10 ust.1 pkt 3 i 6 oraz art. 14 ust. 2 pkt 11 u.p.d.o.f. Nie mieścił się zatem w dyspozycji art. 14b § 2a O.p. oraz art. 14b § 1a O.p. uniemożliwiającym organowi interpretacyjnemu wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym zakresie. Zdaniem Sądu wniosek nie był obarczony żadnymi brakami uniemożliwiającymi wydanie takiej interpretacji, a odpowiedź strony skarżącej i brak przeformułowania pytania zgodnie z żądaniami Dyrektora nie stanowi podstawy prawnej do wydania zaskarżonego postanowienia i narusza powołane w skardze przepisy Ordynacji podatkowej, w tym w szczególności art. 14g § 1 O.p. w związku z art. 14b § 3 O.p. Wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego złożony przez Skarżącego niewątpliwie spełniał wymogi określone w art. 14b § 3a O.p., bowiem Skarżący jako osoba fizyczna niemająca miejsca zamieszkania w Polsce wskazał we wniosku swoje dane identyfikacyjne i adres. Za całkowicie chybione Sąd uznał twierdzenia Dyrektora, że ocena stanowiska Wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości dotyczy przepisów prawa podatkowego związanych z obowiązkami podatkowymi wnioskodawcy. Brak bowiem podstaw do przyjęcia tezy, że treść pytań powinna odnosić się do obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego Skarżącego, a zatem dotyczyć jego odpowiedzialności podatkowej na tle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - podlegających interpretacji indywidualnej. Sformułowane pytania winny dotyczyć obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego wynikającego z osiągnięcia przychodów z najmu apartamentu. Przedmiotem zapytania nie może być samo określenie źródła przychodu, gdyż z tak przedstawionego pytania nie wynika dla Wnioskodawcy zobowiązanie podatkowe/obowiązek podatkowy, co Dyrektor uzasadnia treścią uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 maja 2021 r. II FPS 1/21. W tych ramach wskazać trzeba, że zasadnie Skarżący podnosi, że ani w tezie, ani uzasadnieniu do tej uchwały NSA nie stwierdził, że to podatnik decyduje o tym do jakiego źródła przychodu zaliczy osiągane przychody z najmu. Przeciwnie, w uzasadnieniu do uchwały po zacytowaniu treści przepisu zawartego w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. NSA wskazał wyraźnie, że: "Z art. 10 ust.1 u.p.d.o.f. wynika, że podatnik co do zasady nie ma swobody wyboru co do zaliczenia uzyskiwanego przychodu do samodzielnie i dowolnie wybranego źródła przychodów." W uchwale tej NSA przyjął, że: "Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego wart. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej. " Tym samym trafnie w skardze wskazano, że nie jest to twierdzenie tożsame z tym, że to "podatnik decyduje o tym do jakiego źródła przychodu zaliczy osiągane przychody z najmu", choć niewątpliwie oznacza to, że podatnik poprzez wprowadzenie lub niewprowadzenie przedmiotu najmu do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej ma wpływ na to do jakiego źródła przychodu zaliczone zostaną osiągane przez niego przychody z najmu. Resumując, przeformułowanie przedstawionych we wniosku pytań nie było konieczne do tego, aby Dyrektor mógł dokonać jednoznacznej wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczących sytuacji prawnopodatkowej Skarżącego w odniesieniu do zdarzenia przyszłego opisanego w części G formularza ORD-IN, z użyciem którego złożony został wniosek o wydanie interpretacji. Dyrektor nie jest uprawniony do odmowy wydania interpretacji prawa podatkowego na tej podstawie, że uważa, że pytanie postawione przez Wnioskodawcę zostało sformułowane nieprawidłowo, co potwierdzają nie tylko powołane ww. przepisy Ordynacji podatkowej, ale również przytoczony w skardze wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r. FSK 1544/17. W konsekwencji zaskarżone postanowienie Dyrektora wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 14g § 1 O.p., art. 14b § 3 O.p. i art. 169 § 4 w zw. z art 14h O.p. Ponadto doszło do naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 i art. 14h O.p. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem art. 14g § 1, art. 14b § 3 O.p. oraz art. 169 § 4 w zw. z art. 14h O.p. Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query. 3.6. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W konsekwencji, mając na uwadze dotychczasowe rozważania, za zasadne Sąd uznał wyeliminowanie z obrotu prawnego nie tylko zaskarżonego postanowienia, ale również postanowienia organu pierwszej instancji. Rozpoznając wniosek o wydanie interpretacji ponownie, Dyrektor będąc związany art. 153 p.p.s.a., uwzględni wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 569 zł składa się uiszczony wpis w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 100 zł oraz kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.