I SA/Gl 964/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. J. i R.J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie postępowania podatkowego w kwestii sprzeciwu R. J. z dnia 17 marca 2012 r. od zarządzenia z dnia 17 lutego 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku R. J. z dnia 28 grudnia 2011 r. o przyznanie prawa pomocy postanawia odrzucić sprzeciw. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zarządził w dniu 17 lutego 2012 r. pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącego R. J. z dnia 28 grudnia 2011 r. o przyznanie prawa pomocy. Wysłany do skarżącego odpis tego zarządzenia z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia od niego sprzeciwu pozostawiono w dniu 27 lutego 2012 r. w placówce pocztowej. Tego samego dnia w skrzynce do doręczania korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Powtórnie uczyniono to w dniu 6 marca 2012 r., zaś w dniu 13 marca 2012 r. przesyłkę tę wydano adresatowi. Sprzeciw od wskazanego wyżej zarządzenia skarżący zawarł w piśmie z dnia 17 marca 2012 r., które zostało oddane w polskim urzędzie pocztowym w dniu 20 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 zd. 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego zarządzenia. Zdarzeniem inicjującym bieg siedmiodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu jest zatem doręczenie kwestionowanego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie uznać je należało za dokonane w dniu 12 marca 2012 r., a podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Czynności te, jak wyżej wskazano, zostały wykonane: skierowaną do skarżącego przesyłkę zawierającą m. in. zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego pozostawiono w dniu 27 lutego 2012 r. w placówce pocztowej. Równocześnie w skrzynce do doręczania korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Powtórnie uczyniono to w dniu 6 marca 2012 r., natomiast w dniu 13 marca 2012 r. przesyłkę tę wydano adresatowi. Oznacza to, iż czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 12 marca 2012 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest zaś stwierdzenie, że sprzeciw winien zostać wniesiony najpóźniej w dniu 19 marca 2012 r. Tymczasem nastąpiło to w dniu 20 marca 2012 r., a zatem po upływie terminu do dokonania tej czynności. Ponieważ zaś zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, na podstawie tego przepisu należało orzec jak w sentencji postanowienia.