I SA/Gl 965/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana,, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. orzeka, że decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku . Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – w dalszej części uzasadnienia określane zamiennie słowem "Kolegium" – utrzymało na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2006 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm. ) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. Nr 79, poz. 856 z 2001 r. z późn. zm. ) decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] Nr [...] określającą Spółce z o.o. A z siedzibą w C. – w dalszej części uzasadnienia określanej zamiennie "Spółka" – wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że decyzją z dnia [...] Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy C. określił Spółce z o.o. A z siedzibą w C. – wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł. oraz zwolnił ten podmiot z podatku od nieruchomości za miesiąc styczeń, luty, marzec i kwiecień 2007 r. w łącznej kwocie [...] zł. Od w/w decyzji, Spółka pismem z dnia 20 grudnia 2007 r. wniosła odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. W ocenie odwołującej się, organ I instancji dokonał błędnej interpretacji przepisów uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia [...] Nr [...], którą wprowadzono na terenie gminy zwolnienia w podatku od nieruchomości na podstawie upoważnienia zawartego w treści art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując odwołanie, stwierdziło, że zgromadzona w sprawie dokumentacja podatkowa nie pozwala na podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia, gdyż nie dołączono do sprawy m.in. takich dokumentów jak wypisu z rejestru gruntów i budynków, wniosków dotyczących zwolnień, comiesięcznych informacji Spółki dotyczących ilości zatrudnionych, wielkości otrzymanej pomocy, prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług czy innych okoliczności decydujących o prawie do zwolnienia. Nie dołączono też zaświadczeń o udzielonej Spółce pomocy de minimis. Z akt nie wynikało także, czy odwołująca się spełniała warunki określone w § 4 ust. 2 uchwały, z którego wynika, że zwolnienie określone w pkt 5 i 6 uchwały nie dotyczy działalności handlowej i handlowo – usługowej w przypadku, gdy powierzchnia usługowa nie przekracza 50% powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej. Kolegium wskazało ponadto, iż z przekazanych dokumentów nie wynika, czy zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ( Dz. U. Nr 59, poz. 404 z 2007 r. z późn. zm. ) projekt przewidujący udzielenie pomocy de minimis został zgłoszony Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Kolegium wskazało także, iż wątpliwości budzi opodatkowanie części gruntów Spółki stawką jak dla gruntów pozostałych oraz części budynków stawką [...] zł. za 1 m. kw. powierzchni. W tym zakresie Kolegium odwołało się do definicji zawartej w treści art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 121, poz. 844 z 2006 r. z późn. zm. ) – w dalszej części uzasadnienia określanej zamiennie skrótem "upol" – podnosząc, że za grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą uważa się za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kontynuując, organ II instancji zwrócił uwagę, że organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w wysokości wskazanej przez stronę w korekcie deklaracji z dnia 7 listopada 2007 r. Kolegium wskazało także na konieczność rozstrzygnięcia przez organ I instancji zasadności decyzyjnego rozstrzygania o zwolnieniu lub braku prawa do zwolnienia. Zdaniem Kolegium, zwolnienie to zostało ustalone uchwałą Rady Miejskiej w C. z dnia [...] Nr [...], a więc przysługuje ono z mocy prawa, co wyłącza możliwość decyzyjnego rozstrzygania tej kwestii przez organ podatkowy. Po uzupełnieniu postępowania, w dniu [...] Burmistrz Miasta i Gminy C. wydał decyzję określającą Spółce z o.o. A z siedzibą w C. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że w wysokości zobowiązania uwzględniono przysługujące Spółce zwolnienie z podatku wprowadzone uchwałą Rady Miejskiej w C. z dnia [...] Nr [...]. Organ I instancji wskazał ponadto, iż wydano Spółce zaświadczenie Nr [...] o uzyskanej za ten okres pomocy de minimis o wartości brutto [...] zł. stanowiącej równowartość [...] Euro i spełniającej warunki określone w rozporządzeniu Komisji WE Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Organ I instancji skonstatował przy tym, że Spółka nie mogła w następnych miesiącach korzystać ze zwolnienia wprowadzonego w/w uchwałą, ponieważ działalność przez nią prowadzona związana jest z przetwarzaniem i obrotem żywnością, polegającej na zamrażaniu żywności, jej składowaniu i przeładunku. Pomoc w rolnictwie mogła być natomiast udzielana zgodnie z załącznikiem IV część 3 ust. 4 Traktatu Akcesyjnego Komisji Europejskiej, w okresie 3 lat od dnia akcesji, czyli do dnia 30 kwietnia 2007 r. Pismem z dnia 3 czerwca 2008 r. Spółka wniosła odwołanie od w/w decyzji domagając się jej uchylenie w części stwierdzającej istnienie zobowiązania podatkowego za okres od maja do listopada 2007 r. w wysokości [...] zł. Odwołująca zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 1 ust. 1 lit c pkt i i ii oraz ust. 2 lit b rozporządzenia Komisji WE Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis poprzez uznanie, że strona jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie przetwarzania i obrotu żywnością, , a więc uznania, że działała w sektorze rolnictwa, co uzasadniłoby odmowę zwolnienia z podatku od nieruchomości jako niedopuszczalną pomoc w rozumieniu przepisów o pomocy de minimis. Odwołująca zarzuciła także naruszenia § 2 ust. 2 pkt 5, ust. 3 i ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia [...] r. Nr [...]. Zdaniem strony organ I instancji nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że Spółka była podmiotem wprowadzającym do obrotu produkty rolne, skoro przyjął, że przeważającą działalnością Spółki jest zamrażanie i przechowywanie żywności. Odnosząc się do w/w zarzutów, organ II instancji stwierdził, iż z załącznika IV, , o którym mowa w art. 22 Aktu Przystąpienia, w części dotyczącej rolnictwa wynika, że bez uszczerbku dla procedur istniejącej pomocy określonych w art. 88 Traktatu WE, systemy pomocy i pomoc indywidualną przyznawaną w odniesieniu do działalności związanej z produkcją, przetwarzaniem lub wprowadzaniem na rynek produktów wymienionych w załączniku 1 do Traktatu WE, z wyjątkiem produktów rybołówstwa i produktów pochodnych, stosowane w nowych Państwach Członkowskich przed dniem przystąpienia do i nadal stosowane po tym dniu, uznaje się za pomoc istniejącą w rozumieniu art. 88 ustęp 1 Traktatu WE do końca trzeciego roku od dnia przystąpienia. W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do ustalenia, czy A Sp. z o.o. z siedzibą w C. zaliczyć można do tych podmiotów, które zajmują się działalnością związaną z produkcją, przetwarzaniem lub wprowadzaniem na rynek produktów rolnych. Jak wskazało Kolegium w art. 1 pkt 2 lit a, b oraz c Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis określono, iż "produkty rolne" oznaczają produkty wymienione w załączniku do Traktatu WE, z wyjątkiem produktów rybołówstwa. "Przetwarzanie produktów rolnych" oznacza czynności wykonywane na produkcie rolnym, w wyniku których powstaje produkt będący również produktem rolnym, z wyjątkiem wykonywanych w gospodarstwach czynności niezbędnych do przygotowania produktów zwierzęcych lub roślinnych do pierwszej sprzedaży. "Wprowadzanie do obrotu produktów rolnych" – oznacza zgodnie z art. 1 pkt 2 lit c Rozporządzenia – posiadanie lub wystawienie produktu w celu sprzedaży, oferowanie go na sprzedaż, dostawę lub każdy inny sposób wprowadzania produktu na rynek, z wyjątkiem jego pierwszej sprzedaży przez producenta surowców na rzecz podmiotów zajmujących się odsprzedażą lub przetwórstwem i czynności przygotowujących produkt do pierwszej sprzedaży. Sprzedaż produktu przez producenta surowców konsumentowi końcowemu uznaje się za wprowadzenie do obrotu produktów rolnych, jeżeli następuje w odpowiednio wydzielonym do tego miejscu. Zdaniem Kolegium, działalność gospodarcza, która polega m.in. na zamrażaniu żywności, oznacza przetwarzanie produktów rolnych w rozumieniu art. 1 pkt 2 lit b w/w Rozporządzenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem, przetwarzanie produktów rolnych oznacza czynności wykonywane na produkcie rolnym – w sytuacji Spółki na zamrażaniu produktów rolnych, w wyniku których powstaje także produkt rolny – w sytuacji Spółki żywność mrożona. Zasadnie zatem organ I instancji przyjął, że Spółka mogła korzystać ze zwolnienia określonego uchwałą Rady Miejskiej w C. z dnia [...] Nr [...] ( będącego pomocą de minimis ) tylko do końca trzeciego roku od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej czyli do końca 2007 r. Decyzja Kolegium została zaskarżona przez Spółkę działającą przez pełnomocnika będącego radcą prawnym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze pełnomocnik zarzucił organowi II instancji: 1) naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, 2) naruszenie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, 3) § 2 ust. 2 pkt 5, ust. 3 i ust. 4 uchwałą Rady Miejskiej w C. z dnia [...] Nr [...], 4) art. 87 Traktatu o Unii Europejskiej, 5) art. 1 ust. 1 lit c pkt i i ii oraz ust. 2 lit b rozporządzenia Komisji WE Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Uzasadniając skargę, pełnomocnik w pierwszej kolejności powołał się na treść art. 248 Ordynacji podatkowej, podnosząc iż nieważna jest decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie podniósł, iż zwolnienie z podatku od nieruchomości zostało przyznane Spółce z mocy prawa, na podstawie uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia [...] Nr [...]. Jak zaznaczył pełnomocnik, pogląd taki reprezentowało także Kolegium, w poprzednich decyzjach z dnia [...] ([...]),[...] ([...]) i [...] ([...]). Odwołując się do poglądu zawartego w decyzji Kolegium z dnia [...], pełnomocnik podkreślił, iż przepisy Traktatu Akcesyjnego i załączników do tego Traktatu nie mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości, albowiem uchwała nie odwoływała się do tych dokumentów. Z tych też względów uznał, iż zaskarżona decyzja, jako wydana w oparciu o złe podstawy prawne, nieważna jest z mocy prawa. Kontynuując, pełnomocnik podniósł, iż zgodnie z art. 7 ust. 3 upol rady gminy mogą wprowadzać zwolnienie z podatku od nieruchomości. Korzystając z tej delegacji Rada Gminy w C. w dniu [...] podjęła uchwałę NR [...], w której zwolniła na okres co najmniej trzech lat z podatku od nieruchomości m.in. podmioty, które po raz pierwszy rozpoczną działalność na terenie gminy i miasta C.. Stworzenie minimum 20 miejsc pracy zwalniało przedsiębiorcę z podatku w całości. Pełnomocnik podniósł także, iż art. 87 Traktatu Unii Europejskiej dopuszcza udzielanie pomocy publicznej, na zasadach określonych w przepisach szczególnych. Za niezasadne uznał pełnomocnik uznanie Spółki A za podmiot zajmujący się przetwórstwem produktów rolnych, polegający na ich zamrażaniu, a w konsekwencji ograniczenie prawa do skorzystania z tak zwanej pomocy istniejącej do dnia 30 kwietnia 2007 r. A jest przedsiębiorstwem, którego przedmiotem działalności zgodnie z Polską Kwalifikacją Działalności jest magazynowanie i przechowywanie towarów w pozostałych składowiskach – PKD 63.12 C. Taki zakres działalności gospodarczej przesądza o tym, że Spółka nie prowadzi jakiejkolwiek działalności związanej z produkcją rolną. Produkcja rolna w Polskiej Klasyfikacji Działalności uwzględniona jest w Dziale 1 , Sekcji A "Rolnictwo, Łowiectwo, Włączając Działalność Usługową" i nie obejmuje przedmiotu działalności Spółki A, zgłoszonego do Krajowego Rejestru Sądowego. Za niezasadne uznał też pełnomocnik uznanie działalności Spółki za działalność polegającą na przetwórstwie produktów rolnych. Odwołując się do Słownika PWN wskazał, iż przetwórstwo oznacza "przerabianie na dużą skalę surowców, zwłaszcza produktów rolnych, na gotowe produkty". Spółka nie uczestniczy w jakikolwiek sposób w przetwarzaniu produktów rolnych, a jedynie utrzymuje otrzymane na przechowanie produkty, w stanie nie pogorszonym. Jak zaznaczył pełnomocnik, z definicji "przetwarzania" zawartej w art. 1 ust. 2 lit b Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis wynika, , iż "Przetwarzanie produktów rolnych" oznacza czynności wykonywane na produkcie rolnym, w wyniku których powstaje produkt będący również produktem rolnym, z wyjątkiem wykonywanych w gospodarstwach czynności niezbędnych do przygotowania produktów zwierzęcych lub roślinnych do pierwszej sprzedaży". Pełnomocnik podkreślił, iż Spółka nie dokonuje jakichkolwiek czynności na produktach rolnych, poza utrzymaniem ich temperatury, względnie innych parametrów poprzez procesy technologiczne, nie oddziaływując bezpośrednio na produkty. Odwołał się także do postanowień Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004 – 2006" zawartego w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 8 września 2004 r., gdzie w punkcie 3.1.5 dokonano wyraźnego rozróżnienia pojęć "przetwórstwa produktów rolnych" oraz "usługowego zamrażania i przechowywania produktów rolnych". W konsekwencji uznał za chybione odwoływanie się Kolegium do pojęcia "zamrażania" jako kryterium przesądzającego o uczestnictwie Spółki A w procesie przetwórstwa produktów rolnych. Wskazał także, iż wszystkie produkty ( poza mięsem, warzywami, owocami ) dostarczane są już w stanie zamrożonym, a A ma bądź utrzymywać temperaturę produktów bądź na jej obniżeniu, jeżeli produkty wymagają niższej temperatury. Spółka nie ma możliwości zamrażania towarów w rozumieniu powszechnym, gdyż jej działalność polega na świadczeniu usług przechowywania towarów w następujących warunkach: 1) mroźnie ( - 22 do – 18 C np. ryby, lody, warzywa, wyroby garmażeryjne ), 2) chłodnie ( - 1 do + 4 C np. koncentraty, przeciery owocowe ), 3) klimatyzowane ( 10 do 16 C np. ciastka, słodycze, kawa ), 4) temperatury niekontrolowane – magazyny suche ( np. opakowania, palety, materiały promocyjne ). Kontynuując, pełnomocnik wskazał, iż Kolegium w decyzji z dnia [...] nr [...] uznało, iż Spółka nie prowadzi działalności w zakresie produkcji, przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi, a zmiana poglądu w zaskarżonej decyzji nie została w żaden sposób wyjaśniona. Zarzucił także organom obu instancji pominięcie regulacji zawartej w treści art. 1 ust. 1 lit c Rozporządzenia 1998/2006, które wyłącza spod możliwości uzyskania pomocy publicznej przetwórców rolnych, jednakże tylko w przypadku: - po pierwsze, gdy wysokość pomocy ustalana jest na podstawie ceny lub ilości takich produktów zakupionych od producentów surowców lub wprowadzanych na rynek przez podmioty gospodarcze objęte pomocą, - po drugie, gdy przyznanie pomocy zależy od faktu jej przekazania w części lub całości producentom surowców. Jak podkreślił, pomoc udzielana przez Gminę C. została określona w stosunku do osób zatrudnionych u przedsiębiorcy w okresie obowiązywania zwolnienia. Zdaniem pełnomocnika, organy podatkowe wybiórczo zastosowały przepisy w/w rozporządzenia, gdyby nawet podzielić pogląd forsowany przez organy, że uczestnicy skarżąca w przetwórstwie produktów rolnych, to i tak z racji wyżej wymienionego uregulowania uzasadnione było udzielenie Spółce pomocy publicznej na zasadach określonych w uchwale Rady Miasta i Gminy C.. Pełnomocnik wniósł o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C., lub 2) zmianę decyzji organu II instancji poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł. oraz umorzenia postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego, lub 3) uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania sprawy, 4) zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/ postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przedmiot sporu ogranicza się do zasadności określenia skarżącej Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. Organy podatkowe określając wysokość tego zobowiązania przyjęły, iż Spółce nie przysługuje zwolnienie określone uchwałą NR [...] z dnia [...] podjętą przez Radę Gminy w C., mocą której zwolniono na okres co najmniej trzech lat z podatku od nieruchomości m.in. podmioty, które po raz pierwszy rozpoczną działalność na terenie miasta i gminy C.. Stworzenie minimum 20 miejsc pracy zwalniało przedsiębiorcę z podatku w całości. Za podstawę takiego rozstrzygnięcia organy podatkowe przyjęły: - po pierwsze, uregulowanie zawarte w załączniku IV – w części dotyczącej rolnictwa – do art. 22 Aktu Przystąpienia, z którego wynika, że "bez uszczerbku dla procedur istniejącej pomocy określonych w art. 88 Traktatu WE, systemy pomocy i pomoc indywidualną przyznawaną w odniesieniu do działalności związanej z produkcją, przetwarzaniem lub wprowadzaniem na rynek produktów wymienionych w załączniku 1 do Traktatu WE, z wyjątkiem produktów rybołówstwa i produktów pochodnych, stosowane w nowych Państwach Członkowskich przed dniem przystąpienia do i nadal stosowane po tym dniu, uznaje się za pomoc istniejącą w rozumieniu art. 88 ustęp 1 Traktatu WE do końca trzeciego roku od dnia przystąpienia", - po drugie, w oparciu o uregulowanie zawarte w art. 1 pkt 2 lit a, b oraz c Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Analiza już samych prawnych podstaw rozstrzygnięcia buzi zastrzeżenia natury procesowej, gdyż z jednej strony organy przyjęły, że pomoc ta nie może być w ogóle udzielona na podstawie w/w załącznika IV, gdyż z dniem 30 kwietnia 2007 r. wygasła możliwość udzielania pomocy dla przedsiębiorstw z branży rolniczej, z drugiej zaś dokonały analizy w/w rozporządzenia ( które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2007 r. ) uznając, iż skarżąca Spółka spełnia kryterium podmiotu zajmującego się działalnością związaną z produkcją, przetworzeniem lub wprowadzeniem na rynek produktów rolnych i z tego też tytułu wyłączona jest z możliwości skorzystania z pomocy de minimis. Skład orzekający w niniejszej sprawie zauważa przede wszystkim, że pomoc de minimis określona uchwałą NR [...] z dnia [...] podjętą przez Radę Gminy w C. ( która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. ) nie była pomocą istniejącą w dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Nie ulega też wątpliwości, że z dniem przystąpienia Polski do Wspólnoty Państw Europejskich przejęte zostały przez polski system prawny regulacje objęte Traktatem WE wraz z aktami wykonawczymi Rady i Komisji. Zagadnienie pomocy publicznej – poza przepisami przejściowymi dotyczącymi państw wstępujących – zostało uregulowane w art. 87 i art. 88 Traktatu WE. Sąd wyraża przy tym pogląd – że ustanowienie okresów przejściowych dla pomocy udzielanej na podstawie przepisów krajowych w dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej ( np. zwolnień podatkowych w specjalnych strefach ekonomicznych ) nie wyłączyło możliwości stosowania przepisów Traktatu WE i przepisów wykonawczych – w tym także dotyczących pomocy publicznej – obowiązujących we Wspólnocie w dniu przystąpienia. Przyjęcie odwrotnego poglądu oznaczałoby bowiem, że państwa nowo – wstępujące byłyby w gorszej prawnej sytuacji, niż dotychczasowi członkowie Wspólnoty. Konstatacja ta zgodna jest także z przepisami ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ( Dz. U. Nr 59, poz. 404 z 2007 z późn. zm. ). Z treści bowiem art. 3 ustawy, wynika, że "Zasady dopuszczalności udzielania pomocy publicznej określają przepisy art. 16, art. 36, art. 73 oraz art. 86-89 Traktatu WE". Reasumując, zdaniem Sądu prawo Spółki do zwolnienia z tytułu podatku od nieruchomości w 2007 r. winno być ocenione na podstawie w/w Traktatu, przepisów wykonawczych do niego, ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz uchwały NR [...] z dnia [...] Rady Gminy w C.. Sąd zauważa przy tym, że zgodną ze wspólną rynkiem i nie naruszającą zasad konkurencji jest – co do zasady – pomoc de minimis. W chwili orzekania przez organy podatkowe – w zakresie tej pomocy – obowiązywało Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Analiza przepisów tego Rozporządzenia ( art. 1 ust. 1 ) wskazuje, że jego treść stosuje się do pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym we wszystkich sektorach, z wyjątkiem m.in. pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym działającym w dziedzinie przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych wymienionych w załączniku 1 do traktatu w następujących przypadkach: 1) kiedy wysokość pomocy ustalana jest na podstawie ceny lub ilości takich produktów zakupionych od producentów surowców lub wprowadzanych na rynek przez podmioty gospodarcze objęte pomocą, 2) kiedy przyznanie pomocy zależy od faktu jej przekazania w części lub całości producentom surowców. Nie sposób nie wyrazić w tym miejscu spostrzeżenia, iż organy orzekające w sprawie przyjęły, że skarżącej Spółce nie przysługuje prawo do skorzystania z pomocy de minimis, gdyż zamrażanie produktów rolnych oznacza ich przetwarzanie. Sąd zauważa, że zacytowany przepis – wyłączenie podmiotu z pomocy de minimis – uzależnia od spełnienia dwóch przesłanek tj. przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych. Użycie w przepisie słowa "i" przesądza – zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie – że przesłanki te muszą być spełnione łącznie, a więc że wyłączenie to obejmuje podmioty gospodarcze, które przetwarzają i wprowadzają do obrotu produkty rolne. Rację należy także przyznać pełnomocnikowi strony skarżącej, wskazującemu, iż organy podatkowe pominęły regulację zawartą w treści art. 1 ust. 1 lit c Rozporządzenia 1998/2006, w tej części, która wyłącza z pomocy de minimis tylko te podmioty, dla których - po pierwsze, wysokość pomocy ustalana jest na podstawie ceny lub ilości takich produktów zakupionych od producentów surowców lub wprowadzanych na rynek przez podmioty gospodarcze objęte pomocą - po drugie, gdy przyznanie pomocy zależy od faktu jej przekazania w części lub całości producentom surowców. Pomoc publiczna objęta sporną uchwałą została natomiast określona w stosunku do osób zatrudnionych u przedsiębiorcy w okresie obowiązywania zwolnienia. Nie bez znaczenia dla oceny prawa do zwolnienia pozostają regulacje zawarte w przepisach przejściowych w/w Rozporządzenia, a także przepisy regulujące kwestię wejścia w życie i okresu jego obowiązywania. Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie wyjaśniły też – w sposób dostateczny tj. w sposób umożliwiający bez żadnych wątpliwości zakwalifikowanie przedsiębiorcy – przedmiotu działalności Spółki, na dzień złożenia wniosku o udzielenie zwolnienia. Rozstrzygnięcia wymaga bowiem zasadnicza kwestia, czy przedmiotem działalności podmiotu skarżącego było "wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu produktów rolnych" czy też "przechowywanie" tych produktów. Bez wyjaśnienia bowiem tej kwestii, stanowiącej istotną, a właściwie przesądzającą okoliczność stanu faktycznego nie sposób dokonać oceny prawidłowości zastosowania normy prawnej. Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż określenie skarżącej Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. było co najmniej przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę, Kolegium w pierwszej kolejności ustali w sposób prawidłowy przedmiot działalności skarżącej w 2007 r. a następnie uwzględniając prawną ocenę przedstawioną we wcześniejszej części uzasadnienia oceni, czy skarżąca objęta była Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. W ocenie Sądu, opisane powyżej okoliczności wyczerpują przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, Sąd w oparciu o powołane przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Wniosek strony o zasądzenie kosztów postępowania uwzględniono w oparciu o art. 200 powołanej ustawy.