I SA/Gl 970/04

7 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu [...] ( data nadania w urzędzie pocztowym) R.O. złożył do Sądu wniosek o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 28 października 2004 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał R.O. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Przesyłkę sądową, wobec nieobecności adresata, awizowano w dniu [...], a zawiadomienie pozostawiono w skrzynce na korespondencję. W konsekwencji przesyłki nie podjęto i siedmiodniowy termin zakreślony dla złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął bezskutecznie w dniu [...]. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2004 r., referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek R.O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym ( wniosek o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego ) z dnia [...]. Odpis zarządzenia doręczono stronie skarżącej w dniu [...] r. Wskutek uprawomocnienia się powyższego zarządzenia, Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach, zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2005 r., wezwał skarżącego do uiszczenia należnego wpisu sądowego od skargi w kwocie 3.775,00 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia [...] ( data nadania w urzędzie pocztowym) R.O. ponownie zwrócił się o zwolnienie go z kosztów postępowania, w tym wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W punkcie wyjścia należało stwierdzić, że w niniejszym przypadku zarządzenie referendarza sądowego z dnia 9 grudnia 2004 r., wobec nie wniesienia sprzeciwu odniosło skutek prawomocnego orzeczenia Sądu ( art. 259 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej w skrócie : p.p.s.a.). Oznacza to, że jako orzeczenie Sądu, wprawdzie nie rozstrzygające o istocie sporu, posiada pełny przymiot prawomocności, inaczej – wiążącą moc skonkretyzowanej i zindywidualizowanej przez Sąd normy prawnej. W konsekwencji art. 220 § 1 p.p.s.a. nałożył na przewodniczącego wydziału obowiązek ponownego wezwania strony skarżącej o uiszczenie należnego wpisu sądowego od skargi na zasadach ogólnych. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został złożony po prawomocnie rozstrzygniętym uprzednio wniesionym wnioskiem w tym przedmiocie. Przyjęto bowiem, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. Dopiero wydanie i uprawomocnienie się orzeczenia odmiennej treści w przedmiocie prawa pomocy powoduje utratę mocy pierwszego orzeczenia, nie wpływa jednak na skutki niezastosowania się strony do treści orzeczenia prawomocnego. Pogląd taki znajduje uzasadnienie w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( zob. postanowienie z dnia 23 lutego 1999 r. sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNCP 1999, Nr 9, poz. 153, patrz także: postanowienie z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNCP 1999, Nr 11, poz. 196). Dlatego po upływie terminu siedmiodniowego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydziału wydanego po prawomocnym pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, Sąd zobowiązany był skargę – jako nieopłaconą – odrzucić. Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji w oparciu o art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. su.