I SA/Gl 971/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenie zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego do skargi w kwocie 200 zł, J. C. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (patrz pismo z dnia 15 września 2014 r. wraz z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania). W tych ramach skarżący zeznał, że na koszty związane z utrzymaniem domu wydaje miesięcznie kwotę 1.035,25 zł (w tym: należności za media, koszty zakupu paliwa do samochodu, koszty wsadu węglowego). Skarżący nadesłał przy wspomnianym piśmie: potwierdzenia wypłaty świadczeń ZUS na rzecz jego i jego żony w łącznej kwocie 1.877,94 zł netto; dowody zapłaty należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego; dowód wpłaty kwoty 180 zł tytułem spłaty pożyczki; faktury dokumentujące należności z tytułu zużycia energii elektrycznej i wody. W dalszej kolejności, w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, wniosek ten został złożony na druku urzędowego formularza. W tych ramach skarżący oświadczył, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych niniejszego postępowania z uwagi na rosnące opłaty z tytułu mediów, jak również z uwagi na spłatę pożyczki. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i córką. Do posiadanych przez niego składników majątkowych należy zaliczyć: dom mieszkalny, budynek gospodarczy oraz nieruchomość rolną o pow. 2,38 ha. Skarżący zeznał, że jego córka nie pracuje i w dalszym ciągu pozostaje na utrzymaniu rodziców. Na gruncie akt administracyjnych tej sprawy, a dotyczącej decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 22,50 zł, ustalono nadto, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, ani działalności rolniczej. Ustalono nadto, że dokonuje zakupu niezbędnych medykamentów na kwotę około 100 zł miesięcznie. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Jego rozstrzygnięcie sprowadzało się do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a." Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W toku rozpoznania wniosku stwierdzono, że dochody pozostające do dyspozycji skarżącego nie pozwolą na partycypację w kosztach sądowych niniejszego postępowania. Ustalono bowiem, że na potrzebę skarżącego, jego żony oraz córki, po poniesieniu stałych, niezbędnych kosztów utrzymania, pozostaje kwota około 700 zł. Z tej kwoty należy pokryć wydatki związane z zakupem żywności, ubrań, i środków higieny. Zdaniem rozpoznającego wniosek akcentowane środki pieniężne nie pozwolą na poniesienie kosztów sądowych związanych z udziałem skarżącego w niniejszym postępowaniu. Odstąpiono nadto do dalszego wzywania wnioskodawcy o kolejne dokumenty źródłowe, a to z dwóch powodów. Po pierwsze, dokumenty istotne z omawianego punktu widzenia skarżący przedłożył już na etapie inicjowania tego wpadkowego postępowania, po drugie zaś, istniało prawdopodobieństwo, że koszty samej tylko korespondencji w ramach tego wpadkowego postępowania, przerosłyby wartość przedmiotu zaskarżenia w tej sprawie. W tym stanie rzeczy stwierdzono, że w przypadku skarżącego spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i dlatego orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a.