I SA/Gl 981/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku w sprawie rozłożenia na raty zapłaty jednorazowej opłaty planistycznej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. C. (dalej: "strona", "wnioskodawca" lub "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. (dalej: "organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium") z dnia [...] nr [...]utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta W. (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku w sprawie rozłożenia na raty zapłaty jednorazowej opłaty planistycznej. W uzasadnieniu organ odwoławczy prezentując dotychczasowy przebieg postępowania wskazał, że strona pismem z dnia 3 lutego 2016 r. zwróciła się do organu pierwszej instancji o rozłożenie na 3 raty należności w kwocie [...] zł z tytułu jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości, ustalonej decyzją Burmistrza Miasta W. z dnia [...] nr [...]. Uzasadniając wniosek strona wskazała, że ma problemy finansowe a jego zdolność kredytowa jest prawie zerowa, ponieważ wraz z małżonką spłaca kredyt hipoteczny oraz kredyty mieszkaniowe. Miesięczne raty w wysokości [...]zł w całości pochłaniają zarobki jego żony. Całą kwotę uzyskaną ze sprzedaży działki przeznaczyli na wybudowanie domu. Egzekucja należności z majątku wnioskodawcy mogłaby przy tym spowodować postawienie w stan wymagalności zobowiązania kredytowego, a w konsekwencji nawet licytację domu, zabezpieczonego kredytami hipotecznymi. Po zapoznaniu się z powyższym wnioskiem organ pierwszej instancji uznał, iż nie jest on kompletny pod względem formalnym. W związku z powyższym, pismem z dnia 10 lutego 2016 r. nr [...] organ pierwszej instancji wezwał stronę do osobistego stawiennictwa w celu spisania protokołu o stanie majątkowym lub do przesłania wypełnionego oświadczenia o stanie majątkowym oraz uzupełnienia dokumentów dotyczących sytuacji finansowej wnioskodawcy i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. W uzasadnieniu wezwania organ pierwszej instancji wskazał stronie, że spisanie protokołu o stanie majątkowym lub przesłanie wypełnionego oświadczenia o stanie majątkowym jest niezbędne do dokładnego rozpoznania sytuacji materialnej oraz do wydania decyzji w sprawie. Jednocześnie organ pierwszej instancji wezwał stronę o uzupełnienie wniosku o określone dokumenty, które organ ten wymienił w wezwaniu (w szczególności: zaświadczenia o pomocy otrzymywanej z MOPS, zaświadczenia z zakładu pracy o wysokości zarobku za okres ostatnich 6 miesięcy, informacji o dochodach od początku 2015 r., zeznań o wysokości osiąganego dochodu za ostatnie 3 lata, informacji o dochodach z gospodarstwa rolnego, potwierdzeń ewentualnych kosztów leczenia, innych dokumentów mogących mieć wpływ na ogólny stan majątkowy, w tym rachunków, wyciągów z kont bankowych, zaświadczeń o pomocy de minimis). Wezwanie zawierało pouczenie, zgodnie z którym nie uzupełnienie wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia, zgodnie z art. 64 § 2 ustawy - kodeks postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, strona w piśmie z dnia 21 lutego 2016 r. wskazała, iż otrzymała "jakieś dziwne wezwanie oraz wezwanie do przekazania kilkunastu dokumentów i zaświadczeń". Wnioskodawca stwierdził, że nie rozumie wskazanej podstawy prawnej oraz zaakcentował, że żąda się od niego dokumentów zawierających dane wrażliwe. Strona stwierdziła również, że uzupełnia wniosek z dnia 3 lutego 2016 r. o oświadczenie, iż nie posiada żadnego majątku ruchomego jak i nieruchomego, którego wartość przewyższałaby kwotę naliczonej opłaty planistycznej. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ pierwszej instancji pozostawił bez rozpatrzenia wniosek strony w sprawie rozłożenia na raty zapłaty jednorazowej opłaty planistycznej. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ ten wskazywał, że wezwanie z dnia 10 lutego 2016 r. wnioskodawca odebrał w dniu 16 lutego 2016 r., zatem ostateczny termin uzupełnienia dokumentów przypadł na dzień 23 lutego 2016 r. Terminu tego strona nie dotrzymała, pomimo faktu, iż kontaktowano się z nią również telefonicznie. Organ pierwszej instancji zaznaczył jednocześnie, że w odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca zawarł jedynie oświadczenie, iż nie posiada żadnego majątku ruchomego jak i nieruchomego, którego wartość przewyższałaby kwotę naliczonej opłaty planistycznej. Zdaniem organu, oświadczeniem tym strona sama sobie zaprzecza, bowiem w złożonym wniosku podniosła, iż całą kwotę ze sprzedaży działki oraz pochodzącą z kredytów przeznaczyła na wybudowanie w 2013 r. nowego domu. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona zarzuciła mu naruszenie art. 64 ust. 2 i art. 220 ust. 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez żądanie dokumentów i zaświadczeń bez wskazania podstawy prawnej, wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej, nie mającej zastosowania w postępowaniu, tj. art. 64 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 58 oraz 59 ustawy o finansach publicznych a także naruszenie zasady pisemności zawartej w art. 14 kodeksu postępowania administracyjnego. Strona wniosła o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i rozpatrzenie wniosku, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Wskazywała również, iż wyznaczony jej 7-dniowy termin na dostarczenie dokumentacji jest nierealny, gdyż żaden z wymaganych dokumentów nie jest przechowywany przez nią w domu. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. SKO w pierwszej kolejności zaznaczyło, że opłata planistyczna, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi dochód własny gminy, zaś organem kompetentnym do udzielania w tym zakresie ulg jest w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta W.. Kolegium podniosło, że wnioski o udzielenie ulgi w spłacie niepodatkowych należności budżetowych jednostek samorządu terytorialnego, do których należą między innymi opłaty planistyczne, są rozpatrywane w myśl art. 64 ust. 1 w związku z art. 60 pkt 7, art. 61 ust. 1 pkt 2 (uwzględniając art. 56 - art. 59) ustawy o finansach publicznych. Zgodnie zaś z art. 67 tejże ustawy do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego, przy zastosowaniu odpowiednich przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa a także przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. SKO wskazywało, że zgodnie z obowiązującymi przepisami udzielenie ulgi w spłacie należności budżetowych następuje na wniosek podatnika. To on bowiem ma interes prawny w uzyskaniu ulgi oraz jest w stanie przedłożyć organowi wszelkie informacje i dokumenty, potwierdzające jego sytuację. Informacje te winny być szczegółowe, zaś przedkładane dokumenty powinny czynić zadość wymogom ustawowym. Kolegium zaakcentowało następnie, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji na piśmie wskazał stronie, w jaki sposób i jakimi dowodami powinna uzasadnić swój wniosek oraz pouczył ją, że uzupełnienia wniosku należy dokonać w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Organ pierwszej instancji wskazał stronie, że nie uzupełnienie wniosku spowoduje pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia (art. 64 ust. 2 kodeksu postępowania administracyjnego). Z uwagi na fakt, iż strona w odpowiedzi na wezwanie nie udzieliła żądanych informacji w wyznaczonym terminie a jedynie w piśmie z dnia 21 lutego 2016 r. stwierdziła, iż nie posiada żadnego majątku ruchomego i nieruchomego, którego wartość przewyższała by kwotę naliczonej opłaty planistycznej i w żaden sposób nie podjęła współpracy w toku postępowania, jej wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia. Kolegium zaznaczyło, że w sytuacji, gdy strona nie jest czynnym uczestnikiem postępowania ulgowego, organ traci możliwość wyjaśnienia wątpliwości i nie jest zdolny do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Organ nie jest bowiem zobligowany do poszukiwania materiałów, przemawiających na korzyść podatnika, nie może też domniemywać faktów mających znaczenie dla wyjaśnienia sprawy. Kolegium wskazywało również, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Pomimo tego, że strona nie uzupełniła wniosku, organ ten przeprowadził z nią rozmowę telefoniczną w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji oraz pouczenia o negatywnych skutkach, w sytuacji nieuzupełnienia wniosku. Z uwagi na to, rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Kolegium uznało za zasadne. Kolegium odniosło się również do poszczególnych zarzutów zażalenia. W tych ramach wskazało w szczególności, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków wniosku wynika z art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro wnioskodawca uważał, że w tym terminie nie będzie w stanie uzupełnić w całości wniosku (co przy dołożeniu należytej staranności było możliwe), mógł uzupełnić wniosek częściowo i poprosić organ o przedłużenie terminu do złożenia wymaganych dokumentów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie SKO z dnia [...] strona zarzuciła mu: - naruszenie art. 73 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie przekazanie kserokopii notatki służbowej, sporządzonej w dniu 3 marca 2016 r.; - naruszenie art. 64 § 2 i art. 220 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez żądanie dokumentów i zaświadczeń bez wskazania podstawy prawnej; - wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej w postanowieniu o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, tj. art. 58 i art. 59 ustawy o finansach publicznych; - naruszenie zasady pisemności wynikającej z art. 14 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie udzielenie odpowiedzi na zarzuty zawarte w piśmie z dnia 21 lutego 2016 r. oraz niesporządzenie notatek służbowych z przeprowadzonych rozmów telefonicznych; - naruszenie art. 56 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wskazanie podstawy prawnej wezwania do osobistego stawiennictwa; - naruszenie art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę strona w szczególności wskazywała, że w dniu 18 kwietnia 2016 r. wystąpiła o udostępnienie dokumentów z postępowania dotyczącego rozłożenia na raty opłaty planistycznej, jednak dokumentacja taka nie została jej przekazana. Skarżący stwierdził dalej, że SKO wskazywało, iż strona mogła wystąpić o przedłużenie 7 – dniowego terminu na nadesłanie dokumentacji, podczas gdy z treści art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika, że może on być zmieniany. Skarżący zaakcentował przy tym, że nie wie, co mógł w zaistniałej sytuacji zrobić, gdyż nie został pouczony. Zaznaczył przy tym, że w każdym piśmie potwierdzał on chęć dostarczenia wszelkich dokumentów i zaświadczeń, jeżeli wymagają tego przepisy. Skarżący zarzucił również, że wezwano go do osobistego stawiennictwa, przy czym nie został on poinformowany o tym, iż zgodnie z art. 56 kodeksu postępowania administracyjnego koszty podróży są zwracane. Końcowo skarżący zaznaczył, że zażądano od niego przekazania dokumentacji, dotyczącej stanu zdrowia a zatem zawierającej tzw. dane wrażliwe, co narusza art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a".) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wnioski o udzielenie ulgi w spłacie niepodatkowych należności budżetu jednostki samorządu terytorialnego, do których należą między innymi opłaty planistyczne, są rozpatrywane w myśl art. 64 ust. 1 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1870, dalej: "u.p.f."), przy zastosowaniu odpowiednich przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a.") i odpowiednich przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "O.p."). W związku z powyższym, organ (wójt, burmistrz lub prezydent miasta) rozpatrujący wniosek o udzielenie ulgi w postaci rozłożenia na raty świadczenia publicznoprawnego obowiązany jest ustalić, czy zachodzą przesłanki zastosowania tej ulgi określone w art. 67a O.p. Podstawą do udzielenia ulgi w zapłacie jednorazowej opłaty planistycznej jest wniosek strony, do którego – na mocy odesłania zawartego w art. 67 u.f.p. – zastosowanie ma art. 64 § 2 k.p.a., dotyczący braków podania. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W orzecznictwie akcentuje się, że art. 64 § 2 k.p.a. jest przepisem, który powinien być interpretowany w kontekście całego art. 64 k.p.a. oraz zasad postępowania administracyjnego, zwłaszcza zasad zawartych w art. 7 i 9 k.p.a. Art. 64 k.p.a. reguluje problematykę braków formalnych podania i stanowi, że w przypadku ich wystąpienia (i ewentualnie nieusunięcia w terminie) podanie pozostawia się bez rozpoznania. Chodzi zatem o sytuację, gdy brak podstawowych danych albo niespełnienie innych wymagań określonych w przepisach prawa uniemożliwia organowi administracji – który otrzymał wniosek – jakiekolwiek merytoryczne odniesienie się do jego treści. Ratio legis art. 64 k.p.a. sprowadza się zatem do tego, że organ jest zwolniony z obowiązku rozpoznania podania w postępowaniu jurysdykcyjnym, jeżeli nie zawiera ono istotnych elementów, których ocena powinna lec u podstaw wydanej decyzji, a strona tych elementów pomimo wezwania nie uzupełniła (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 61/12, Lex nr 1287097). Podkreśla się przy tym, że braki podania uzupełniane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. dotyczą wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Nie może on być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na stawiane jej coraz wyższe wymagania w zakresie wykazania okoliczności stwierdzonych w podaniu (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Op 204/16, Lex nr 2108918). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należało stwierdzić, że pozostawiając bez rozpatrzenia wniosek strony o rozłożenie na raty zapłaty jednorazowej opłaty planistycznej organ naruszył art. 64 § 2 k.p.a. Przypomnieć trzeba, że pismem z dnia 10 lutego 2016 r., stanowiącym wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o udzielenie ulgi, organ pierwszej instancji wezwał stronę do osobistego stawiennictwa w celu spisania protokołu o stanie majątkowym lub do przesłania wypełnionego oświadczenia o stanie majątkowym oraz uzupełnienia dokumentów dotyczących sytuacji finansowej wnioskodawcy i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Jednocześnie organ pierwszej instancji wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o określone dokumenty (wymienione w tym wezwaniu) oraz pouczył stronę o skutkach nie uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, strona w piśmie z dnia 21 lutego 2016 r. wskazała, iż otrzymała "jakieś dziwne wezwanie oraz wezwanie do przekazania kilkunastu dokumentów i zaświadczeń" oraz stwierdziła, że nie rozumie wskazanej w wezwaniu podstawy prawnej. Zaakcentowania wymaga jednak, że jednocześnie strona stwierdziła, iż "uzupełniam swój wniosek z dnia 3.02.2016 r. o oświadczenie, że nie posiadam żadnego majątku ruchomego jak i nieruchomego, którego wartość przewyższałaby kwotę naliczonej opłaty planistycznej". W ocenie Sądu, powyższe stwierdzenie wnioskodawcy stanowiło ustosunkowanie się do wezwania objętego pismem z dnia 10 lutego 2016 r. Jest ono bowiem oświadczeniem strony postępowania, dotyczącym jej stanu majątkowego, zgodnie z którym nie posiada ona ruchomości ani nieruchomości, których wartość przekracza kwotę opłaty planistycznej, stanowiącej przedmiot wniosku o udzielenie ulgi. Z akt sprawy wynika przy tym, że oświadczenie to złożone zostało przez skarżącego z zachowaniem siedmiodniowego terminu, przewidzianego na uzupełnienie braków wniosku, gdyż wezwanie zawarte w piśmie z dnia 10 lutego 2016 r. doręczone zostało wnioskodawcy w dniu 16 lutego 2016 r., natomiast odpowiedzi udzielił on w piśmie z dnia 21 lutego 2016 r., które nadane zostało w dniu 22 lutego 2016 r. Zauważyć jednocześnie trzeba, że na fakt złożenia przez stronę tego oświadczenia zwróciło uwagę również Kolegium w zaskarżonym postanowieniu, uznając jednakże, że zasadne było pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, gdyż strona w żaden sposób nie podjęła współpracy w toku postępowania. Oświadczenie powyższe dostrzeżone zostało także przez organ pierwszej instancji, który w postanowieniu z dnia [...] o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia odniósł się do niego, stwierdzając, iż oświadczeniem tym strona sama sobie zaprzecza, gdyż zgodnie z wnioskiem, całą kwotę ze sprzedaży działki położonej w W. oraz z tytułu kredytów wraz z małżonką przeznaczyła na wybudowanie w 2013 r. nowego domu. Zdaniem natomiast składu orzekającego, w rozpatrywanej sprawie zaistniały podstawy do rozpoznania wniosku strony o udzielenie ulgi w zapłacie jednorazowej opłaty planistycznej merytorycznie, z uwzględnieniem oświadczenia wnioskodawcy, zawartego w piśmie z dnia 21 lutego 2016 r. i stanowiącego odpowiedź na skierowane do niego wezwanie z dnia 10 lutego 2016 r. Z uwagi na konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia, za bezprzedmiotowe uznać należało zarzuty zawarte w skardze, dotyczące w szczególności naruszenia zasady pisemności postępowania (art. 14 k.p.a.), braku poinformowania strony o prawie do zwrotu kosztów dojazdu (art. 56 k.p.a.) czy też wydania odpisów dokumentów z akt sprawy (art. 73 k.p.a.). Jedynie na marginesie zaznaczyć trzeba, że wniosek strony o udzielenie ulgi w zapłacie należności (w tym dotyczący opłaty planistycznej) podlega ocenie organu administracji publicznej w oparciu o oświadczenia i dokumenty, przedłożone (zaoferowane) przez stronę, zaś wezwanie organu stanowi de facto podpowiedź, za pomocą jakich oświadczeń i dokumentów może ona wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne. Wskazać również trzeba, że za dane wrażliwe, na które zwracał uwagę skarżący w zażaleniu oraz w skardze, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 922) uważa się dane, ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, jak również dane o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym oraz dotyczące skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym. Z wystosowanego do strony wezwania z dnia 10 lutego 2016 r. nie wynika przy tym, aby organ pierwszej instancji żądał od wnioskodawcy przedstawienia danych wrażliwych. Mając powyższe na uwadze, z uwagi na naruszenie przez Kolegium art. 64 § 2 k.p.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., a na podstawie art. 200 tej ustawy zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w postaci wpisu sądowego (100 zł).