I SA/Gl 982/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 listopada 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...], nr [...] określającą A w N. i skarżącemu T. G. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości [...] zł. Doręczenie skarżącemu zaskarżonej decyzji miało następujący przebieg. W dniu 13 maja 2016 r. wskutek niezastania skarżącego przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej. Zarazem w skrzynce pocztowej skarżącego umieszczono zawiadomienie o złożeniu tej przesyłki i możliwości jej odbioru. Powtórnie uczyniono to w dniu 25 maja 2016 r., a w dniu 30 maja 2016 r. przesyłkę tę wydano pełnomocnikowi pocztowemu skarżącego. Skarga została wniesiona w dniu 29 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako spóźniona. Przedstawienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od zaakcentowania, że stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Doręczenie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zatem zdarzeniem inicjującym bieg terminu do wniesienia skargi. Ustalenie, kiedy ono nastąpiło, ma więc kluczowe znaczenie dla oceny, czy skargę wniesiono z zachowaniem przepisanego terminu. Przesądzenie tej kwestii w rozpatrywanym przypadku wymaga powołania art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), dalej przytaczanej jako: o.p. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi ani bezpośrednio, o czym stanowi art. 148 o.p., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej na podstawie art. 149 o.p. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 1113 ze zm.), przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres 14 dni (art. 150 § 1 o.p.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (art. 150 § 2 o.p.). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 150 § 3 o.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 o.p.). W świetle zaprezentowanego stanu faktycznego, w oparciu o ten przepis, uznać należało, że zaistnienie skutku doręczenia skarżącemu decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 27 maja 2016 r., albowiem z tym dniem upłynął czternastodniowy okres przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, a przed jego upływem skarżący dwukrotnie był zawiadamiany o złożeniu i możliwości odbioru tej przesyłki w placówce pocztowej. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że dla tej kwalifikacji nie ma znaczenia fakt późniejszego wydania przesyłki pełnomocnikowi pocztowemu skarżącego, a to dlatego, że wydanie to nastąpiło po upływie wspomnianego terminu czternastodniowego i w ogóle nie powinno mieć miejsca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt I FZ 185/16, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był poniedziałek 27 czerwca 2016 r. [w myśl bowiem art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, a niedziele są dniami ustawowo wolnymi od pracy, o czym stanowi art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t. j. - Dz. U. z 2015 r., poz. 90)]. Skarżący wniósł skargę w dniu 29 czerwca 2016 r., a zatem po upływie terminu do dokonania tej czynności. Tym samym skargę tę należało odrzucić stosownie do wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.