I SA/Gl 982/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2014 r. po wznowieniu postępowania postanawia odrzucić skargę. W piśmie datowanym na 13 czerwca 2019 r. a wniesionym w dniu 14 czerwca 2019 r. Z.N. sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...], nr [...], którą organ ten – po wznowieniu postępowania – uchylił swą decyzję z dnia [...], nr [...] ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2014 r. w wysokości [...] zł i orzekł, że kwota należna tym tytułem wynosi [...] zł. W dniu 25 lipca 2019 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zarządził wezwać skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie swego numeru PESEL. W wezwaniach tych zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te doręczono skarżącemu w dniu 7 sierpnia 2019 r. Jak dotąd nie zostały one wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania powyższych wezwań. Dostrzec bowiem trzeba, że pierwsze pismo w sprawie strony będącej osobą fizyczną powinno zawierać jej numer PESEL oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Jest to jeden z wymogów formalnych pisma, który został przewidziany w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie: p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że skarga powinna też zostać opłacona. O tym, że od skargi pobiera się wpis, wskazuje bowiem wprost art. 230 p.p.s.a. Art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazane terminy (zarówno do uiszczenia wpisu od skargi, jak i do uzupełnienia braku formalnego tego pisma) zostały określone w ustawie i wynoszą siedem dni. Oznacza to, że jako terminy ustawowe nie mogą one podlegać przedłużeniu ani skróceniu, a ich bezskuteczny upływ obliguje sąd do odrzucenia skargi. Tymczasem sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie. Biorąc bowiem pod uwagę datę doręczenia skarżącemu tych wezwań, uznać należało, że ostatnim dniem terminu do ich wykonania była środa 14 sierpnia 2019 r. Ponieważ w tym czasie wezwania te nie zostały wykonane, skargę należało odrzucić, co też uczyniono na podstawie wcześniej powołanych art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.