I SA/Gl 992/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej SKO lub Kolegium), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej zwanej "O.p.") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. (dalej jako Wójt Gminy) z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. (Nr [...]) wydanej w sprawie ustalenia A. N. (dalej jako strona, podatnik, obecnie skarżąca) łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. w kwocie [...] zł. i ustalenia stronie nowej wysokości zobowiązania w kwocie [...] zł. Prezentując stan faktyczny sprawy SKO wskazało, że ww. ostateczną decyzją z dnia [...] r. organ I instancji ustalił stronie wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r., obejmujący podatek rolny od gruntów o łącznej powierzchni [...] hektarów fizycznych, podatek leśny od lasów oraz podatek od nieruchomości dotyczący budynków: mieszkalnego o powierzchni [...] m2 i gospodarczego, który został zwolniony z tego podatku. Strona w dniu 9 września 2013 r. złożyła korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, w treści której nie podała powierzchni budynku mieszkalnego i zwiększyła powierzchnię budynku gospodarczego. Jako przyczynę korekty informacji podatkowej w punkcie "L" formularza strona podała: "opłacanie za jedną działkę podatku rolnego i od nieruchomości". W wyniku złożonej korekty organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego za 2013 r. i podjął czynności wyjaśniające, zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] r. Organ opodatkował grunty i budynki na zasadach dotychczasowych, tzn. użytki rolne podatkiem rolnym, natomiast budynek mieszkalny podatkiem od nieruchomości. Nie uwzględnił korekty informacji podatkowej dokonanej przez stronę i uznał na podstawie okoliczności sprawy, w tym opinii biegłego, że budynek objęty korektą jest budynkiem mieszkalnym i nie podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ I instancji wskazał, że w wyniku wznowionego postępowania ustalono nową okoliczność nie znaną organowi w dniu wydania decyzji, iż powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego jest większa niż dotąd deklarowana w pierwotnej informacji podatkowej oraz ujęta w pierwotnym wymiarze za 2013 r. i dlatego nowy wymiar zobowiązania jest wyższy o [...] zł. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła dyskryminację swojej osoby poprzez obciążanie jej dwoma podatkami za jedno gospodarstwo rolne, gdyż budynki w odziedziczonym gospodarstwie znajdują się na gruntach rolnych, jak wskazuje ewidencja gruntów i budynków. Powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych strona wskazała, że wszystkie jej budynki podlegają zwolnieniu podatkowemu, gdyż stanowią elementy zespołu zabudowy zagrodowej usytuowanej na gruntach gospodarstwa rolnego wskazanych w ewidencji. Wskazała, że do ziszczenia trzeciego warunku zastosowania zwolnienia wystarczy ustalenie, iż budynek służący działalności rolniczej to budynek nie tylko używany w tym celu, lecz również przeznaczony do tego. Na poparcie swego stanowiska przywoła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Go 436/12. Zdaniem strony opinia biegłego stanowiąca dowód w niniejszej sprawie nie zmienia zapisu ewidencji gruntów i budynków, a organ podatkowy nie mógł na tej podstawie zmienić swojej decyzji. SKO ww. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło instytucję wznowienia postępowania, by wskazać, że zmiana rodzaju budynku oraz inna powierzchnia użytkowa budynku, są przesłankami do zmiany wymiaru podatku. Następnie organ II instancji odniósł się do zarzutu podwójnego opodatkowania składników majątkowych. W tych ramach przywołał art. 1 i art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969, dalej zwanej "u.p.r.") oraz art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613, dalej zwanej "u.p.o.l."). Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że ustawy te odsyłają do klasyfikacji gruntów dokonanej w ewidencji gruntów i budynków, jako podstawy do wyboru właściwego podatku do opodatkowania oraz, że z tymi przepisami korelują zapisy art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287, dalej p.g.k.), zgodnie z którym wymiar podatku dokonywany jest przez organy podatkowe w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy podkreślił, że wskazane przepisy wyjaśniają podstawę prawną do opodatkowania gruntów. Zauważył także, iż budynki usytuowane na tych gruntach stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, gdyż art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ustanawia budynki lub ich części przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Kolegium w żadnym przepisie powołanych ustaw nie ma wyłączenia od podatku wynikającego z samego tylko położenia tych budynków na gruntach gospodarstwa rolnego ani też zwolnienia dla budynków stanowiących zabudowę zagrodową. Dla celów opodatkowania budynek nie jest traktowany jako część składowa ani gospodarstwa rolnego na mocy art. 553 Kodeksu cywilnego ani też nieruchomości na mocy art. 46 § 1 tej ustawy. W świetle powyższego SKO wywiodło, że budynki stanowią odrębny przedmiot opodatkowania od gruntów gospodarstwa rolnego, na których są usytuowane. Budynki są opodatkowane podatkiem od nieruchomości a grunty - podatkiem rolnym. Kolegium podkreśliło, że pogląd taki wynika również z wyroku z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Go 436/12, który przywołała strona. W dalszej części decyzji organ odwoławczy odniósł się do spornego zagadnienia tj. ustalenia, czy budynek położony na działce nr [...], zadeklarowany w 2005 r. i opodatkowywany dotąd jako mieszkalny, podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości, jak twierdziła strona, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Organ II instancji podniósł przy tym, że z przepisu tego wynika konieczność spełnienia 3 przesłanek łącznie do zastosowania zwolnienia podatkowego w niniejszej sprawie: budynek musi być położony na gruntach gospodarstwa rolnego, musi to być budynek gospodarczy i musi służyć wyłącznie działalności rolniczej. W świetle powyższego Kolegium podkreśliło, że w sprawie sporny jest charakter budynku oraz cel, jakiemu on służy. SKO wskazało, że z uwagi na okoliczność, iż budynki strony nie zostały uwzględnione w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w Ż. (dalej jako Starostwo Powiatowe), ich rodzaj należało ustalić za pomocą innych środków dowodowych. W ocenie Kolegium okoliczność ta obala jeden z podstawowych zarzutów odwołania co do konieczności poprzestania na zapisach ewidencji uwidaczniających grunty gospodarstwa rolnego. W dalszej części uzasadnienia SKO odwołało się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., (sygn. akt II FPS 4/11), w myśl której w sytuacji, gdy budynek nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków oraz nie posiada dokumentacji budowlanej, to organ podatkowy przy ustaleniu charakteru budynku dla celów podatkowych powinien uwzględnić klasyfikacje określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych. Następnie organ odwoławczy odnotował, że na wezwanie organu I instancji strona nie przedstawiła dokumentacji budowlanej budynku, natomiast w piśmie z dnia 24 lutego 2014 r. wskazała, iż budynki na działce nr [...] były wybudowane w latach 60-tych i dokumentacja nie musiała być przechowywana tak długi okres czasu oraz dodała, że przez 50 lat nie zostały wprowadzone żadne zmiany z zakresu zabudowy tej działki. Kolegium wyjaśniało, że w związku z powyższym organ powołał biegłego z zakresu budownictwa w celu ustalenia, czy sporny budynek jest budynkiem mieszkalnym czy też budynkiem gospodarczym. W opinii z dnia 15 kwietnia 2014 r. biegły wskazał, że przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym. Parter jest zamieszkały, natomiast poddasze i piwnice służą prowadzeniu gospodarstwa domowego, co wynika z rozwiązań funkcjonalnych obiektu. Następnie SKO przywołało § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690), wydanego na podstawie art. 7 Prawa budowlanego oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. z 2010 r. Nr 242 poz. 1622) i stwierdziło, że za budynki gospodarcze należy uznać budynki zaliczone do kategorii zbiorniki, silosy i budynki magazynowe oraz do kategorii budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa. Pierwsza z wymienionych kategorii obejmuje m. in. chłodnie, budynki składowe specjalizowane, budynki magazynowe. Natomiast druga obejmuje m. in. budynki magazynowe dla działalności rolniczej, np. obory, stajnie, budynki inwentarskie dla trzody chlewnej, szopy rolnicze, szklarnie, silosy rolnicze. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji, że sporny budynek jest budynkiem mieszkalnym i wobec tego nie spełnia jednego z warunków zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości. W końcowej części decyzji SKO odniosło się do trzeciego warunku zastosowania zwolnienia, wskazując, że pojęcie "służące" i "wyłącznie" działalności rolniczej także potwierdza niemożność jego zastosowania. W ocenie Kolegium pojęcia te należy wiązać z faktycznym wykorzystywaniem. Na poparcie swego stanowiska organ odwoławczy przywołał wyroki sądów administracyjnych wydanych w sprawach o sygn. akt: I SA/Ke 661/12 i I SA/Gd 246/11. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji SKO. W obszernym uzasadnieniu skarżąca podważała naliczenie dwóch podatków z gospodarstwa rolnego. Podniosła, że w odziedziczonym gospodarstwie rolnym prowadzi faktycznie zarejestrowaną działalność rolniczą. Podkreśliła przy tym, że budynki są zabudową siedliskową i stanowią całość z gospodarstwem rolnym, co potwierdza ewidencja gruntów i budynków, gdzie dokumentacja nabycia w drodze dziedziczenia została przyjęta do zasobu geodezyjno-kartograficznego. Podniosła, że opinia biegłego nie może stanowić podstawy prawnej do dokonywania zmian w zakresie danych urzędowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Wyjaśniła nadto, że w poprzednich deklaracjach błędnie wskazała sporny budynek jako budynek mieszkalny. Skarżąca w znacznej mierze odniosła się do kwestii dotyczącej aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków, odwołując się przy tym do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 1478/01. Zwróciła również uwagę na szczegółowy zakres informacji zawarty w tej ewidencji, a także szeroko odwołała się do uregulowań prawnych w tym zakresie. Analizując definicję budynku oraz ich podziału na mieszkalne i niemieszkalne według Klasyfikacji Środków Trwałych, skarżąca podniosła, że jej budynek w ponad 50% części służy do przechowywania produktów rolnych, narzędzi, przygotowaniu karmy dla zwierząt i dokumentacji związanej z rejestrem zwierząt i pomieszczenia te są nierozerwalnie elementami budynku gospodarczego. Skarżąca odnotowała nadto, że kwestie klasyfikacji budynków dla celu podatku od nieruchomości, zwłaszcza ustalenia, jakie kryteria powinien spełniać budynek, aby mógł być uznany za budynek mieszkalny, były już przedmiotem uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2002 r., sygn. akt FPK 17/01 i z dnia 1 lipca 2002 r., sygn. akt FPK 3/02. Zaznaczyła, że uchwały te zostały podjęte w poprzednim stanie prawnym. Skarżąca dodała, że budynki na działce [...] były wybudowane w latach 60-tych i w tych latach zostały wpisane do rejestru geodezyjno-kartograficznego i w takim stanie prawnym odnotowane były w chwili dziedziczenia do chwili obecnej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. skarżąca podtrzymała skargę i podkreśliła, że sporny budynek nie jest stricte budynkiem mieszkalnym. Podała, że zamieszkuje w jego części parterowej, piwnice wykorzystuje na przechowywanie produktów rolnych, a w pewnych okresach w budynku tym przebywają także zwierzęta gospodarskie. Zwróciła również uwagę, że według jej wiedzy piwnice z natury rzeczy nie mogą być wykorzystywane na cele mieszkalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwana dalej: "p.p.s.a." sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c, p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję w zakreślonym powyżej zakresie, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania podatkowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd podzielił przy tym stanowisko organów podatkowych. Stan faktyczny sprawy jest po części sporny, a jako, że został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowiska strony i organu, brak jest w ocenie Sądu konieczności jego ponownego opisywania. Sąd jako prawidłowe przyjmuje ustalenia jakie w tym zakresie poczyniły organy podatkowe. Istotą sporu pomiędzy organami podatkowymi a stroną skarżącą jest to, czy położony na terenie gospodarstwa rolnego skarżącej budynek służący celom mieszkalnym strony, która podaje, że budynek służy także przechowywaniu płodów rolnych, przygotowywaniu pożywienia dla zwierząt oraz prowadzeniu dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością rolną, podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Zdaniem organów podatkowych obu instancji zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. dotyczy budynków gospodarczych a nie mieszkalnych. Natomiast strona uważa, że fakt położenia budynku na obszarze gospodarstwa rolnego (zabudowa siedliskowa) oraz wykorzystywanie jego części do działalności rolnej, w tym przechowywania płodów rolnych i jako miejsca prowadzenia dokumentacji daje podstawy do zastosowania zwolnienia, a nawet dowodzi niezgodnego z prawem podwójnego opodatkowania podatkiem rolnym i od nieruchomości spornego budynku. W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu istota sporu prawnego dotyczy kwestii zgodności z prawem wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną oraz oceny prawidłowości (i w konsekwencji zasadności) określenia skarżącej łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2013 w podatku rolnym od gruntów o łącznej powierzchni [...] ha, podatku leśnego od lasów oraz spornego podatku od nieruchomości za budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2 i niespornego budynku gospodarczego, który podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Przypomnieć należy, że decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy ustalił skarżącej łączny wymiar zobowiązania podatkowego za 2013 roku w kwocie [...] zł. W dniu 9 września 2013 r. strona złożyła "korektę" informacji w sprawie ww. zobowiązania podatkowego, w której nie wykazała powierzchni budynku mieszkalnego podkreślając, że budynek ten jest położony na obszarze gospodarstwa rolnego, za które opłacono podatek rolny, a zatem brak podstaw do dodatkowego opłacenia podatku od nieruchomości. Strona wskazała również, iż budynek podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l. Organ I instancji wznowił postępowania zakończone ostateczną decyzją i w związku z brakiem stosownych zapisów w ewidencji gruntów i budynków dotyczących budynku oznaczonego nr [...], w którym strona jest zameldowana i zamieszkuje – co potwierdziła na rozprawie, wezwał stronę do przedłożenia dokumentacji architektoniczno-budowlanej i wyjaśnienia przyczyn zmiany charakteru budynku mieszkalnego na gospodarczy. W odpowiedzi na wezwanie strona w piśmie z dnia 24 lutego 2014 r. stwierdziła, że wszystkie budynki jakie posiada wykorzystuje do celów rolniczych. W związku z tym, że strona nie przedłożyła żądanej dokumentacji organ I instancji zarządził oględziny działki nr [...], na której posadowione są budynki oraz wobec braku dokumentacji i stosownych zapisów w ewidencji powołał biegłego celem ustalenia charakteru budynków położonych na ww. działce. W toku postępowania z udziałem biegłego, który sporządził opinię z dnia 15 kwietnia 2014 r. okazało się, że przyjmowana do opodatkowania powierzchnia spornego budynku, w którym strona mieszka tj. [... ]m2 jest niższa od faktycznej powierzchni tego budynku, którą ustalił biegły na [...] m2, a co dało organowi podstawę do zastosowania przepisu art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. i uchylenia swojej wcześniejszej ostatecznej decyzji oraz ustalenia nowej wyższej wysokości łącznego zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł. W ocenie Sądu działanie organu podatkowego nie naruszało prawa, albowiem zgodnie z ww. przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. We wskazanych okolicznościach stanu sprawy sporną jest kwestia wykładni przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji podatkowoprawnej kwalifikacji faktu posiadania przez stronę budynku, w którym zamieszkuje i jest zameldowana, ale co do którego uważa, że nie powinien on być opodatkowany podatkiem od nieruchomości, albowiem jest położony na terenie gospodarstwa rolnego i wykorzystywany w celach mieszkalnych i rolniczych. Według strony sporny budynek w ponad 50% części służy do przechowywania produktów rolnych, narzędzi, przygotowania karmy dla zwierząt i dokumentacji związanej z rejestrem zwierząt, a pomieszczenia temu służące są nierozerwalnie elementami budynku gospodarczego. Mając na uwadze zarzuty i twierdzenia skargi przyjdzie wskazać, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r. o sygn. akt II FPS 4/11 (publ. ONSAiWSA 2012/3/36) Sąd stwierdził, że w związku z faktem, iż w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest definicji legalnej pojęcia budynek mieszkalny, niezbędne jest uwzględnienie zapisów istniejących w ewidencji gruntów i budynków. W przypadku braku odpowiedniego wpisu w tej ewidencji, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, organy podatkowe są zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454; zwane dalej "Rozporządzenie MRRiB"), wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, budynkiem jest obiekt budowlany będący budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy o statystyce publicznej. Ponadto § 65 tego rozporządzenia w ust. 1 wymienia 10 rodzajów budynków podzielonych ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe, w tym między innymi budynki mieszkalne oraz inne budynki niemieszkalne. Stosownie do ust. 2 tego przepisu przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu o KŚT z 1999 r., które zastąpione zostało rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 242, poz. 11622 z późn. zm.; zwana dalej "rozporządzenie o KŚT z 2010 r."). Mając na uwadze powyższe przepisy przyjdzie wskazać, że za budynki gospodarcze uznać należy budynki zaliczone do kategorii zbiorniki, silosy i budynki magazynowe oraz do kategorii budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa. Pierwsza z wymienionych kategorii obejmuje m. in. chłodnie, budynki składowe specjalizowane, budynki magazynowe. Z kolei druga kategoria obejmuje m. in. budynki magazynowe dla działalności rolniczej, w tym obory, stajnie, budynki inwentarskie, szopy rolnicze, szklarnie itd. Mając na uwadze zarzuty i twierdzenia strony skarżącej przyjdzie także wskazać, że zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, za "budynek gospodarczy", a tylko taki podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l., uznaje się budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Mając na uwadze istotę sporu przyjdzie wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l. zwalnia się z podatku od nieruchomości: budynki gospodarcze lub ich części: a) służące działalności leśnej lub rybackiej, b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, c) zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej; Sąd stwierdza, że zwolnienie przewidziane w cytowanym wyżej przepisie ma charakter przedmiotowy. Obejmuje jednak tylko budynki gospodarcze (a nie mieszkalne), związane z działalnością rolniczą, bez względu na to, czyją one stanowią własność lub w czyim posiadaniu się znajdują. Warunkiem zasadniczym jest wyłączny związek budynku lub jego części z działalnością rolniczą. Dodatkowo Ustawodawca przewidział, że muszą to być budynki położone na gruntach rolnych stanowiących gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawa o podatku rolnym (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny i leśny, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2003, s. 241). Możliwość zwolnienia budynku gospodarczego lub jego części z podatku od nieruchomości jest uzależniona od tego, czy obiekt ten będzie położony na gruntach gospodarstwa rolnego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.r. za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. W skardze skarżąca wskazała, że posiada gospodarstwo rolne, stanowiące użytki rolne. Należy zaznaczyć, że sam sposób wykorzystania budynku położonego na terenie gospodarstwa rolnego nie może mieć decydującego znaczenia dla skorzystania przez podatnika ze zwolnień, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., w tym lit. b) ww. przepisu, ten bowiem wymaga, aby łącznie zostały spełnione dwie przesłanki, tj. budynek gospodarczy, a nie mieszkalny, położony ma być na gruntach gospodarstw rolnych oraz ma służyć wyłącznie działalności rolniczej. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, oparte na opinii biegłego, sporządzonej dokumentacji zdjęciowej, fakcie zameldowania strony w przedmiotowym budynku, któremu nadano stosowny numer [...], że sporny w sprawie budynek o powierzchni [...] m2 położony na działce nr [...], jest budynkiem mieszkalnym, a nie gospodarczym, a zatem brak jest podstaw prawnych do zastosowania przedmiotowego zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l. Wskazać również przyjdzie, że inny budynek strony położony na ww. działce jako budynek gospodarczy korzysta ze zwolnienia. Natomiast sporny budynek nie może obecnie, ze względów wskazanych w niniejszym uzasadnieniu zostać zakwalifikowany do kategorii budynków gospodarczych. W świetle zarzutów i twierdzeń skargi, podkreślenia wymaga również to, że dopóki skutecznie nie zostanie zmieniony sposób jego użytkowania w rozumieniu powołanych powyżej przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, Rozporządzenia MRRiB oraz aktualnego rozporządzenia o KŚT z 2010 r., jego faktyczne obecne wykorzystywanie, według twierdzeń strony, tylko w części, do przechowywania płodów, przygotowania posiłków dla zwierząt, prowadzeniu dokumentacji związanej z działalnością rolniczą, nie będzie miało znaczenia dla jego opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy nie miał zastosowania przepis art. 7 ust. 1 pkt 4, w tym lit. b), ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponownie należy podkreślić, że z przepisu tego wynika, iż zwalnia się z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części, położone na gruntach gospodarstw rolnych i służące wyłącznie działalności rolniczej. Z przepisu tego wynika, że określone nim przesłanki zwolnienia przedmiotowego muszą się ziścić kumulatywnie i dotyczą, co Sąd podkreśla, budynków gospodarczych, a nie mieszkalnych. Mając na uwadze twierdzenia i zarzuty skargi przyjdzie już tylko na marginesie wskazać, że zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l. dotyczy tylko tych budynków gospodarczych bądź ich części, które są wykorzystywane przy aktywnym, rzeczywistym prowadzeniu działalności leśnej, rybackiej lub rolniczej, a nie tylko przystosowane do prowadzenia takiej działalności. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.