I SA/Gl 993/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi J. S. od Skarbu Państwa – z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach - wynagrodzenie w kwocie 147,60 (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 (słownie: dwadzieścia siedem 60/100) złotych, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Przy piśmie procesowym z dnia 9 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego -adwokat J. S., ustanowiona uprzednio przez referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach mocą postanowienia z dnia 24 sierpnia 2016 r., nadesłała opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku ww. Sądu z dnia 11 stycznia 2017 r. W tych ramach adwokat zawarła nadto wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone ani w części ani w całości. Mocą zarządzenia z dnia 13 kwietnia 2017 r. Sąd stwierdził, że ww. opinia została sporządzona z zachowaniem należytej staranności. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz.1714, dalej w skrócie: "rozporządzenie"), wszak obowiązuje ono od dnia 2 listopada 2016 r., a postępowanie w drugiej instancji zainicjowane wniesieniem rzeczonej opinii miało miejsce już po tej dacie. Zgodnie z brzmieniem § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Z kolei w myśl § 4 ust. 1 tego aktu, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W myśl zatem § 21 ust. 1 rozporządzenia, opłatą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji (pkt 1) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, jest opłata obliczona na podstawie § 8 (lit. a). Opłata ta, za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 600 zł (lit. b), a w innej sprawie – 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie, w którym przedmiotem skargi nie była należność pieniężna, ani nie obejmowała skargi na akt wydany przez Urząd Patentowy, należy do tej trzeciej kategorii spraw. Z kolei stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt b rozporządzenia, opłata w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w sytuacji, gdy sporządził ją adwokat występujący przed sądem pierwszej instancji, stanowi 50 % opłaty określonej w pkt 1, tj. 120 zł. Ustaloną w ten sposób opłatę należy powiększyć o podatek od towarów i usług, czyli o kwotę 27,60 zł. Łączna wysokość wynagrodzenia adwokata objęta zakresem wniosku z dnia 10 kwietnia 2017 r. stanowi zatem kwotę 147,60 zł. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że wynagrodzenie za reprezentację skarżącego przed sądem pierwszej instancji przyznano już uprzednio pełnomocnikowi na mocy postanowienia z dnia 14 lutego 2017 r. Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.