I SA/Gl 998/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska,, Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty skarbowej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.(dalej zwane SKO lub Kolegium) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 749, ze zm., dalej Ordynacja podatkowa lub O.p.) oraz art. 1 ust. 1 pkt. 2, art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm. dalej zwana ustawą) decyzją z dnia [...] (Nr [...]) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] (Nr [...]) określającą A wysokość zobowiązania w opłacie skarbowej od 60 uwierzytelnionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego stron dokumentów, w łącznej kwocie [...] zł., liczonej według stawki określonej w cz. II ust. 4 załącznika do ustawy o opłacie skarbowej, wynoszącej 5 zł. od każdej pełnej lub zaczętej stronnicy. Prezentując dotychczasowy przebieg postępowania SKO wskazało, że postanowieniem z dnia [...] organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe wobec A, M. K. z siedzibą w B.(dalej zwany stroną lub wnioskodawcą), w sprawie określenia wysokości opłaty skarbowej za dokonanie czynności urzędowej polegającej na wydaniu kserokopii dokumentów będących w posiadaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. (dalej zwany NUS). SKO wskazało, że po przeprowadzeniu postępowania ww. decyzją z dnia [...], organ I instancji działając w oparciu o art. 21 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej w łącznej kwocie [...] zł. W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji M. K. zarzucił naruszenie art. 178 § 1 i § 3 O.p., poprzez nie wydanie stronie uwierzytelnionych odpisów akt sprawy, o które ona wnosiła. Podkreślił, że wydane kserokopie stron sfałszowanych dokumentów w swojej istocie nie są dokumentami o uwierzytelnionej treści, o które pełnomocnik strony wnosił, a w konsekwencji organowi podatkowemu nie przysługuje opłata skarbowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ww. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy, opłacie skarbowej podlega w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej dokonanie czynności urzędowej na podstawie zgłoszenia lub na wniosek. Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy obowiązek zapłaty opłaty skarbowej powstaje od dokonania czynności urzędowej - z chwilą dokonania zgłoszenia lub złożenia wniosku o dokonanie czynności urzędowej. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z powyższym przepisem opłata skarbowa należna jest z chwilą złożenia wniosku o dokonanie czynności urzędowej oraz wskazało, że skoro wniosek nie spełniał wymogów formalnych NUS zgodnie z art. 169 § 1, 2 i 4 Ordynacji podatkowej powinien był wezwać wnioskodawcę do uiszczenia należnej opłaty skarbowej, a w razie niewykonania tego obowiązku wydać postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W dalszej części uzasadnienia Kolegium wskazało, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wnioskiem z dnia 26 marca 2012 r. na podstawie art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej T. P. B w U. zastępowany przez pełnomocnika doradcę podatkowego M. K. z A w B. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. o wydanie uwierzytelnionych odpisów wszystkich stron, materiałów dopuszczonych jako dowód postanowieniem z dnia [...] (sygn. akt [...]) we wskazanych w punktach od 1 do 3. Kolegium podkreśliło, że NUS przy piśmie z dnia 28 marca 2012 r. doręczył wymagane dokumenty oraz wskazało, że w dniu 13 kwietnia 2012 r. NUS poinformował Burmistrza Miasta C. o nieuiszczeniu przez stronę należnej opłaty skarbowej. Pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. organ podatkowy wystosował do pełnomocnika strony wezwanie do opłacenia należnej opłaty skarbowej w kwocie [...] zł., w związku z uzyskaniem uwierzytelnionych kserokopii pism 60 pełnych lub rozpoczętych stronic. Odpowiadając na powyższe wezwanie pełnomocnik poinformował, że dokumenty, od których organ I instancji żąda opłaty skarbowej na etapie ich uwierzytelniania zostały sfałszowane oraz wskazał, że na podstawie art. 270 Kodeksu karnego (Kk)złożył doniesienie do Prokuratury Apelacyjnej w K. i tym samym uznał, iż opłata od czynności prawnej niezgodnej z przepisami nie znajduje uzasadnienia prawnego. Następnie organ podatkowy pismem z dnia 24 sierpnia 2012 r. wystąpił do NUS o ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w piśmie, a ten przy piśmie z dnia 5 września 2012 r. poinformował, że nie doszło do przestępstwa z art. 270 Kk, ponieważ usunięcie z protokołu pewnych fragmentów służyło utworzeniu wyciągu z protokołu, a nie miało na celu użycia go jako autentyczny. SKO w dalszej części uzasadnienia wskazało, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej i wyznaczył siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami. Pełnomocnik pismem z dnia 6 listopada 2012 r. wystąpił do organu I instancji o wskazanie przepisów prawa, na które powoływał się organ w swojej decyzji dotyczącej naliczenia opłaty skarbowej od załączonych dowodów. W związku z prowadzonym w tej sprawie postępowaniem NUS pismem z dnia 22 listopada 2012 r. wyjaśnił, że nie sposób się zgodzić z twierdzeniem o naliczeniu opłaty skarbowej za kserowanie pustych stron, ponieważ niektóre z nich zawierają części pierwotnego tekstu, który nie został usunięty, zaś wszystkie zawierają adnotacje o usunięciu części/całości/ tekstu wraz z podaniem notatki w oparciu, o którą tego dokonano. Jednocześnie wskazano, że jako dowód zostały włączone materiały w postaci wyciągów z protokołów przesłuchań i pomimo, iż w ich treści zostały zakryte pewne fragmenty pozostało to bez wpływu na pierwotna objętość protokołów /ilość kart/. Działanie to miało na celu wykazanie, że wyciąg został sporządzony z "pełnego" pierwotnego dokumentu obejmującego pierwotną ilość kart i materiał w takiej postaci został dopuszczony jako dowód w sprawie. Wskazano ponadto, że z notatki urzędowej z dnia 21 marca 2012 r. wynika, iż w protokołach sporządzonych przez komisarza skarbowego wynika, że w protokołach przesłuchania świadków będącymi załącznikiem do postanowienia NUS z dnia [...] zostały usunięte treści nie dotyczące niekontrolowanego zakresu oraz okresu kontroli. Podkreślono przy tym, że w uzasadnieniu tej notatki wskazano zgodnie z art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej, iż indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową oraz że zgodnie z § 2 pkt 3 tego artykułu przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej oraz w aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia podatkowe. Wskazano jednocześnie, że inne dokumenty w postaci protokołów z przesłuchania świadków zostały wydane. Prezentując przebieg postępowania SKO wskazało, że po otrzymaniu opisanych powyżej wyjaśnień organ podatkowy wyznaczył postanowieniem z dnia [...] wyznaczył kolejny termin do zapoznania się z pełnym materiałem dowodowym, z czego strona nie skorzystała. Oceniając stanowisko organu I instancji Kolegium wskazało, że słusznie organ określił wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej od 60 uwierzytelnionych stron dokumentów w łącznej kwocie [...] zł. i podkreśliło, że nie da się zaaprobować twierdzenia, iż postępowanie było przeprowadzone nieprawidłowo wyłącznie dlatego, że wynik rozważań organu jest odmienny od poglądów pełnomocnika strony i niezgodny z jej oczekiwaniami. Końcowo SKO stwierdziło, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 178 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. W skardze na ww. decyzję SKO z dnia [...] M. K. (dalej zwany skarżącym) domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania zarzucał naruszenie art. 178 § 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie wydanie stronie uwierzytelnionych odpisów akt sprawy, o które wnosiła. Skarżący podkreślał, że z treści zaskarżanej decyzji wynika, iż NUS usunął z dokumentów fragmenty tekstu jako utworzenie wyciągu z protokołu, co skutkuje tym, że przedmiotowe dokumenty, o których uwierzytelnione odpisy wnosiła strona nie mogły być użyte jako autentyczne, tym samym organ podatkowy nie wydał uwierzytelnionych odpisów dokumentów, o które strona wnosiła, ale naliczył opłatę skarbową od innych dokumentów, tj. tych, które stworzył w swoim organie poprzez sfałszowanie dokumentów, o których odpisy strona wnosiła. Skarżący zarzucał także naruszenie "art. 121 i art. 121 § 1" ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez określenie zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej od uwierzytelnionych odpisów dokumentów, podkreślając przy tym, że "niektóre z nich zawierają części pierwotnego tekstu", a co w konsekwencji oznacza, iż organ naliczył opłatę od wszystkich odpisów dokumentów, w tym sfałszowanych w organie podatkowym i dokonał następnie ich uwierzytelnienia i przekazania pełnomocnikowi, ale wbrew wnioskowi pełnomocnika. Autor skargi podkreślał, że skoro tylko część z uwierzytelnionych kartek zawiera jakąś treść merytoryczną, a reszta to puste kartki (kserokopie) nie zawierające żadnej merytorycznej treści to tym samym nie stanowią dokumentów, o których uwierzytelnienie strona wnosiła. Skarżący zarzucał także naruszenie art. 178 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie wydanie stronie uwierzytelnionych odpisów akt sprawy tylko wydanie pustych stron, które nie stanowią w żadnej formie dokumentu piśmienniczego ani nie są dokumentami pierwotnymi, tj. nie stanowią formy jaką nadał im pierwotny twórca i tym bardziej nie mogą pełnić nawet ich funkcji. W uzasadnieniu skargi jej autor przypomniał, że w dniu 26 marca 2012 r. A w B. wystąpiła do NUS o wydanie uwierzytelnionych odpisów wszystkich stron, materiałów dopuszczonych jako dowód w przeprowadzanej kontroli podatkowej. Pełnomocnik wyjaśniał, że po otrzymaniu uwierzytelnionej dokumentacji od NUS stwierdzono, iż doręczone kopie dokumentacji są sfałszowane i dlatego nie dokonano opłaty skarbowej z tytułu uwierzytelnienia "sfałszowanych" kart dokumentacji lub całkowicie usuniętych tekstów dokumentów z uwidocznieniem w ich miejscu zapisów pracowników NUS. Autor skargi podkreślał, że w związku z powyższym, pismem z dnia 27 lipca 2012 r. Kancelaria złożyła zawiadomienie do Prokuratury Apelacyjnej w K. w sprawie popełnienia przestępstwa z "art. 207 § 1" Kodeksu karnego oraz wskazał, że organ w zaskarżanej decyzji potwierdził, "że puste strony wymienione przez zobowiązanego zawierają części tekstu pierwotnego" i dlatego nie zrozumiałym jest sytuacja, w której strona wnosi o uwierzytelnioną kopię dokumentów, a otrzymuje od organu sfałszowane kopię dokumentów z usuniętymi treściami, pustymi stronami, które nie mają nic wspólnego z oryginalną dokumentacją, a na dodatek jeszcze jako organ podatkowy (Burmistrz Miasta) żąda opłaty skarbowej za uwierzytelnienie pustych stron, które nie stanowią dokumentów, gdyż z istoty swojej nie mogą pełnić nawet ich funkcji. Autor skargi podkreślał, że działania organów są niezgodnie z przepisami i nie mają swojego uzasadnienia prawnego, ponieważ: "Odbieranie autentyczności dokumentowi polega m. in. na jego "przerobieniu", a owo przerobienie to po prostu przeinaczenie, przekształcenie jego treści w dowolny, choćby łatwo usuwalny i nietrwały sposób" (postanowienie SN z dn. 19.03.2003r., sygn. akt III KKN 207/01). Autor skargi w ślad za Sądem Najwyższym wskazał, że "Dokument jest podrobiony wówczas, gdy nie pochodzi od tej osoby, w imieniu której został sporządzony, zaś przerobiony jest wtedy, gdy osoba nieupoważniona zmienia dokument autentyczny." (wyrok SN z dn. 7.02.2001r., sygn. akt IV KKN 462/97). Końcowo skarżący podkreślił, że pismem wyjaśniającym z dnia 6 listopad 2012 r. A przekazała swoje niezmienne stanowisko odnośnie przerobionej "sfałszowanej" dokumentacji do wiadomości Burmistrza Miasta, który po wszczęciu postępowania wydał decyzję określającą wysokość opłaty skarbowej, którą następnie utrzymało w mocy SKO. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 13 maja 2014 r. skarżący wnosił i wywodził jak w skardze oraz podkreślał, że organ podatkowy nie uwzględnił wniosku strony co do żądanych odpisów i w efekcie naliczył opłatę skarbową od dokumentów, których strona nie żądała, albowiem niektóre dokumenty nie zostały wydane, bądź ich treść została ukryta lub zmodyfikowana, albowiem w ramach wydanych 60 stron 9 było niezapisanych. Na pytanie Sądu "jakie są losy zawiadomienia do prokuratury złożonego przez klienta – skarżący oświadczył, że nie posiada takiej wiedzy, bądź nie pamięta. Następnie skarżący oświadczył, że przypuszczalnie sprawa zakończyła się umorzeniem, a na kolejne pytanie Sądu oświadcza, że sprawa znalazła swój finał przed sądem karnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a."). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Stan faktyczny sprawy i stanowiska stron sporu sądowego zostały wyżej przedstawione. Sporne jest, czy w przypadku jak opisany wyżej organ może żądać od strony opłaty skarbowej za uwierzytelnione kopie akt sprawy. Przechodząc do stanu prawnego sprawy Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 178 § 3 O.p. strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. Natomiast zgodnie z art. 178 § 1 O.p. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Mając powyższe na uwadze przyjdzie wskazać, że skoro w przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał stronie uwierzytelnione odpisy z żądanej części akt i skoro strona odmówiła, pomimo wezwania, uiszczenia opłaty skarbowej, organ określił jej wysokość. Powyższe oznacza konieczność odniesienia się do odrębnych przepisów regulujących zasady uiszczania opłat skarbowych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tj. z 2012 r., poz. 1282 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", opłacie skarbowej podlega w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej wydanie zaświadczenia na wniosek. W części II załącznika do ustawy, stanowiącego wykaz przedmiotów opłaty skarbowej, stawek tej opłaty oraz zwolnień, do kategorii "wydanie zaświadczenia" w punkcie 4 zaliczono "Poświadczenie zgodności duplikatu, odpisu, wyciągu, wypisu lub kopii, dokonane przez organy administracji rządowej lub samorządowej lub archiwum państwowe, od każdej pełnej lub zaczętej strony" – ze wskazaniem, że obowiązuje stawka 5 zł. Do tej kategorii przedmiotów opłaty skarbowej organy zasadnie zaliczyły żądane przez stronę uwierzytelnione odpisy materiałów dopuszczonych jako dowód w sprawie. Skoro organ jako dowód w sprawie włączył materiały w postaci wyciągów z protokołów przesłuchań, "usuwając" częściowo ich treść nie mającą związku ze sprawą, ale jednocześnie nie zmniejszając objętości pierwotnych protokołów, to żądane przez stronę dokumenty, zarówno przed sporządzeniem wyciągu, jak i po jego sporządzeniu i włączeniu jako dowodu w sprawie, liczyły 60 kart. Tym samym organ prawidłowo wskazał, że wymagane jest uiszczenie opłaty skarbowej w wysokości [...] zł. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy obowiązek zapłaty opłaty skarbowej ciąży na osobach fizycznych, jeżeli na ich wniosek wydaje się zaświadczenie. Obowiązek zapłaty opłaty skarbowej od wydania zaświadczenia powstaje z chwilą złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia (art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy). Opłatę skarbową wpłaca się z chwilą powstania obowiązku jej zapłaty (art. 6 ust. 2 ustawy). Jak wyżej wskazano powyższe zasady znajdują zastosowanie również do uwierzytelnionych odpisów. Jak wynika z przytoczonych przepisów prawnych obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej od wydania zaświadczenia (też od wydania uwierzytelnionego odpisu, /kopii/ dokumentu) powstaje z góry; w analizowanej sprawie powstał z chwilą złożenia wniosku o wydanie uwierzytelnionych odpisów "wszystkich stron materiałów dopuszczonych jako dowód postanowieniem o sygn. [...] z dnia [...]. Opłatę należało wpłacić z chwilą powstania tego obowiązku, a więc w tym dniu. Ponieważ w terminie nie uiszczono opłaty skarbowej, a organ wydał żądane uwierzytelnione odpisy, a strona pomimo wezwania odmówiła uiszczenia opłaty skarbowej, dopuszczalnym było określenie jej w trybie przyjętym w zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, że zasadnym w takim przypadku było wezwanie strony do uzupełnienia braku fiskalnego, ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej od przedmiotów opłaty mieszących się w kategorii zaświadczenia, powstaje z góry i w przypadku niedołączenia do podania dowodu uiszczenia tej opłaty, podanie było dotknięte brakiem fiskalnym. Organ, do którego skierowane jest podanie miał obowiązek przeprowadzenia badania wstępnego podania, a w przypadku stwierdzenia braków, miał obowiązek umożliwienia stronie ich sanowania w trybie przewidzianym w art. 169 O.p. Skoro jednak organ przekazał stronie żądane protokoły, a strona odmówiła uiszczenia opłaty skarbowej, podnosząc przy tym domniemane popełnienia przestępstwa, które nawiasem mówiąc jak wynika z twierdzeń skarżącego okazało się bezzasadne, to organ nie naruszył prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji ustalając skarżącemu sporną opłatę skarbową. Nieuiszczenie opłaty od żądanych uwierzytelnionych odpisów protokołów stanowiło brak fiskalny, który obligował organ do podjęcia działań celem jego odzyskania. Obowiązek zapłaty opłaty skarbowej nie powstaje bowiem momencie wydania uwierzytelnionych dokumentów, ale jak wyżej wywiedziono obowiązek zapłaty opłaty skarbowej powstaje z góry – z chwilą złożenia wniosku o wydanie uwierzytelnionych dokumentów, a opłatę należy wpłacić z chwilą powstania obowiązku jej zapłaty (art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 6 ust. 2 ustawy i punktem 4 części II załącznika do ustawy). Z tego względu za chybione i nie znajdujące oparcia w prawie są twierdzenia skarżącego, że w sprawie doszło do naruszenia art. 178 § 1 i § 3 O.p. W ocenie Sądu nie można czynić organowi zarzutu opisanego w pkt. 1 skargi także z tego powodu, że organ wykonał ściśle wniosek strony, która wnosiła o "wydanie uwierzytelnionych odpisów wszystkich stron materiałów dopuszczonych jako dowód postanowieniem o sygn. akt [...] z dnia [...]. Na marginesie można tylko zauważyć, że strona miała prawo wglądu w akta sprawy i gdyby z niego skorzystała przed złożeniem wniosku, to niewątpliwie miała by świadomość jakie treści zawiera włączony jako dowód do sprawy wyciąg z protokołu, który organ uwierzytelnił w formie włączonej do akt jako dowód, a następnie literalnie odczytując wniosek strony, przekazał jej uwierzytelniony odpis tego wyciągu. Z tych też względów za bezzasadne należało uznać pozostałe zarzuty skargi opisane w pkt. 2 i 3, tj. naruszenie "art. 121 i art. 121 § 1" O.p. i art. 178 § 3 O.p. Sąd wskazuje, że wysokość opłaty skarbowej jest iloczynem stawki wynikającej z ustawy i ilości stron żądanego uwierzytelnionego dokumentu. Ilość kart jest okolicznością obiektywną i realnie istniejącą w dacie składania wniosku; jedynie od strony zależało, w jaki sposób ustali tę wielkość przed złożeniem wniosku. Skoro strona określiła to w opisany wyżej sposób, to nie może obecnie skutecznie podnosić opisanych w skardze zarzutów, albowiem organ działał wykonując w tym względzie ściśle wniosek strony. W tym stanie rzeczy skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.