I SA/Ka 1032/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Anna Wiciak (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Stanik Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant Magdalena Nowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w K. Oddział w W. Zakład KWK "B" na postanowienie Izby Skarbowej w K. O/Z w B. z dnia [...] r. nr [...] i [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty podatku na poczet zaległości w podatku od towarów i usług - uchyla zaskarżone postanowienie, - zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonymi postanowieniami Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. utrzymała w mocy dwa postanowienia Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...] roku Nr [...] i [...] w sprawie zaliczenia "nadpłaty" w podatku od towarów i usług za [...],[...],[...],[...],[...] i [...] 1999 roku powstałej w dniu [...] 2000 roku w kwocie [...] zł wraz z oprocentowaniem na poczet zaległości w podatku VAT za miesiąc [...] 1999 r. oraz w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku od wpłat z zysku przedsiębiorstw państwowych w kwocie [...] zł, na poczet ustalonej zaległości w podatku VAT za [...] 1999 roku wynikającej z decyzji z dnia [...] 2003 roku Nr [...]. W zasadzie jednobrzmiących uzasadnieniach postanowień Izba Skarbowa przywołała przepis art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej w którym określono tryb i metodę zaliczania nadpłat wraz z oprocentowaniem. Równocześnie wskazano na to, że decyzja Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...] roku Nr [...] określająca zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za [...] 1999 r. jest decyzją ostateczną, gdyż postanowieniem z dnia [...] roku odwołanie od niej zostało pozostawione bez rozpatrzenia. Bezzasadne są zatem zarzuty zażaleń o sprzeczności ustaleń tych postanowień z treścią tej decyzji. W skardze na te postanowienia pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał zarzuty odwołania, domagając się uchylenia zaskarżonych postanowień na tej podstawie, że decyzja Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...] roku jest wadliwa, gdyż pozostaje w sprzeczności z wyrokiem NSA z dnia 31 stycznia 2001 roku ( I SA/Ka 2395/00). Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : skarga okazała się zasadna. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ). Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Gdy zaś chodzi o kwestie natury merytorycznej, to wyjaśnić należy, że na treść rozstrzygnięcia Sądu w rozpoznawanej sprawie, miał zasadniczy wpływ wyrok jaki zapadł w dniu 26 kwietnia 2004 roku w sprawie o sygn. akt – SA/Ka 909/03. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę strony skarżącej na postanowienie Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania wniesionego od decyzji Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...] roku Nr [...] postanowienie to uchylił. Tym samym, wskazana decyzja utraciła z tym momentem przymiot decyzji ostatecznej, na który powoływała się Izba Skarbowa w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień. Otwarta zatem stała się kwestia, czy w miesiącu marcu 1999 roku w rozliczeniu podatku od towarów i usług występuje po stronie skarżącej nadpłata, czy zaległość. Nie można zatem przed rozstrzygnięciem tej zasadniczej kwestii stwierdzić, czy dopuszczalne było rozliczenie w trybie art. 76 a § 1 Ordynacji podatkowej istniejących zaległości w sposób jaki uczyniono to w zaskarżonych postanowieniach. Tym samym, uznając, iż istnieje podstawa do uchylenia zaskarżonych postanowień w oparciu o przepis art. 145 § 1 ust. 1 lic. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1271 ) orzeczono jak w sentencji wyroku, rozstrzygając o kosztach postępowania na mocy art. 200 pierwszej z wymienionych ustaw. Nie orzekano w trybie art. 152 tej samej ustawy o wykonalności zaskarżonych postanowień, gdyż nie podlegają one wykonaniu w trybie postępowania egzekucyjnego.