I SA/Ka 1080/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Jużków Asesor WSA Małgorzata Walentek Protokolant: starszy sekretarz Ewa Olender po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi “A" w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego w zakresie wartości celnej towaru oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Z. uznał zgłoszenie celne dokonane na jednolitym dokumencie administracyjnym SAD z [...] r. nr [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru. Zgłoszenie dotyczyło samochodu marki [...] sprowadzonego z Niemiec do Polski przez H. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą “A" w C. Organ celny pierwszej instancji zakwestionował wartość celną samochodu zadeklarowaną przez stronę w wysokości [...] EUR uznając, że w sposób oczywisty budziła ona wątpliwości, co do jej rzeczywistej wysokości i mogła być znacznie zaniżona. Bowiem z danych wynikających z niemieckiego publikatora cen rynkowych samochodów na rynku kraju pochodzenia towaru “[...]" cena tego typu samochodu kształtowała się na poziomie [...] EUR. Zaś strona do zgłoszenia celnego dołączyła fakturę nr [...] z dnia [...] r. opiewającą na kwotę [...] EUR. Następnie, powołując się na art. 23 § 7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), organ celny zakwestionował wiarygodność tego dokumentu i nie podważając faktu sprzedaży samochodu ustalił jego wartość celną na podstawie art. 29 § 1 Kodeksu celnego tak zwaną metodą “ostatniej szansy". Za podstawę jej obliczenia przyjął wartość rynkową samochodu na podstawie katalogu [...] z lutego 2003 r. w wysokości [...] zł, i ustalił wartość celną towaru na kwotę [...] EUR. Jako podstawę prawną swej decyzji, oprócz wskazanych tu już przepisów Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wskazał: art. 65 § 4 pkt. 2 lit. b, art. 69, art. 70 § 1 i § 2, art. 85 § 1, tej ustawy, jak również art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), oraz § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2001r. w sprawie wypadków, w których zgłoszenie celne może być unieważnione po zwolnieniu towarów, szczegółowego trybu postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek towarów, weryfikacji lub przy unieważnianiu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów ( Dz. U. nr 84, poz. 914 ). Od decyzji odwołała się p. H. S. Zarzuciła organowi celnemu naruszenie zasady zaufania do organów celnych przejawiające się w powtórnym ustaleniu wartości transakcyjnej samochodu. Bowiem decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Celnego w O. już raz ustalił wartość celną samochodu na kwotę [...] EUR. Z niewiadomych przyczyn w tym samym stanie faktycznym i prawnym powtórnie ustalono wartość celną lecz w innej wysokości. Dalej zarzuciła naruszenie art. 23 Kodeksu celnego poprzez bezpodstawne zakwestionowanie wartości transakcyjnej towaru, przedwczesne zastosowanie art. 29 Kodeksu celnego przed przeprowadzeniem jakichkolwiek dowodów pozwalających rozstrzygnąć sprawę. Wreszcie zakwestionowała wysokość stawki podatku akcyzowego odliczonego przy ustalaniu wartości celnej towaru. Organ I instancji od ustalonej przez siebie wartości transakcyjnej odliczył 3,1% podatku, podczas gdy w pozycji [...] zgłoszenie oraz w zawiadomieniu o powstaniu obowiązku podatkowego wskazano stawkę akcyzy 15,1 %. Na koniec podniosła, iż ocena wartości transakcyjnej samochodu wina była być dokonana w oparciu o ceny obowiązujące w kraju, w którym zawarto transakcję, a nie w oparciu o ceny obowiązujące na rynku kraju importu. Te wszystkie uchybienia oraz brak prawnego uzasadnienia decyzji, w której co prawda przytoczono treść przepisów prawnych, uzasadniały jej uchylenie. Dyrektor Izby Celnej w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem się na art. 233 § 1 pkt 2 lit. b, . Ordynacji podatkowej oraz art. 262 ustawy Kodeks celny uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy Ordynacja podatkowa z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. W myśl art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, w szczególności powinna wskazywać fakty, które organ celny uznał za udowodnione, którym dowodom odmówił i dlaczego wiarygodności oraz zawierać uzasadnienie prawne z przytoczeniem przepisów prawa. Organ I instancji jako dowody potwierdzające zasadność zapisów zawartych w zgłoszeniu celnym z [...] r. przyjął zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z tej samej daty, dokument identyfikacji pojazdu zarejestrowanego za granicą z [...] r., [...] nr [...] fakturę nr [...] z [...]r. wystawioną przez firmę “B", w której cenę ustalono na kwotę [...] EUR, oświadczenie o kosztach transportu. Określając wartość celną towaru na podstawie art. 29 § 1 w związku z art. 23 § 7 Kodeksu celnego organ I instancji powinien był wykazać , iż wartość wyjściowa na podstawie której wykazał rzeczywistą wartość pojazdu w dniu zgłoszenia go do odprawy celnej odpowiadała jego stanowi technicznemu wykazanemu w dokumentach dołączonych do zgłoszenia celnego. Tymczasem ograniczył się on do powołania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jedynie na wskazanie z jakiego dokumentu – katalogu [...] nr [...] – skorzystał w celu uzyskania informacji dotyczącej wartości wyjściowej do wyliczenia wartości celnej. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż z dokumentu identyfikującego pojazd za granicą oraz z dokumentu pojazdu [...] wynikało, iż samochód zgłoszony do odprawy celnej miał moc 110 Kw. Tymczasem organ I instancji przyporządkował z katalogu [...] temu pojazdowi wartość wyjściową faktycznie dotyczącą wprawdzie samochodu marki [...] o podobnych rozwiązaniach technicznych lecz z silnikiem o mocy 81Kw . Z akt postępowania wynikało, iż [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. otrzymał informację od B.B. reprezentującego spółkę z o.o. “C", iż wartość rynkowa samochodu o parametrach technicznych zbliżonych do pojazdu zgłoszonego przez p. S. do odprawy celnej kształtowała się na poziomie [...] PLN. Skoro organ I instancji mógł uzyskać, i ostatecznie uzyskał taką informacje, to decyzję winien był wydać dopiero po jej otrzymaniu. Czyniąc to wcześniej naruszył art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Jednocześnie stwierdził, że powołane w sentencji zaskarżonej decyzji podstawy prawne były prawidłowe. Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego p.H.S. W skardze w całości powtórzyła argumenty zawarte uprzednio w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Podkreśliła się, iż każdy z trzech organów celnych, które zajmowały się sprawą ustalenia wartości celnej sprowadzonego przez nią samochodu posługiwał się katalogiem nr [...] z [...]r. i każdy ustalił inną wartość wyjściową pojazdu . Odmienna ocena tego samego stanu faktycznego przy nie zmienionym stanie prawnym stanowiła naruszenia zasady określone w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto zarzuciła organowi odwoławczemu, iż naruszył zasadę reformationis in peius wypływającą z art. 234 Ordynacji podatkowej, skoro za przyczynę uchylenia decyzji organu I instancji przyjął nie zarzuty odwołującej się, lecz ustalenie, iż wartość rynkowa pojazdu mogła być wyższa. Wreszcie zakwestionowała zasadność podważenia wartości transakcyjnej w oparciu o Katalog “[...]",a w konsekwencji naruszenie art. 23 Kodeksu celnego. Dyrektor Izby Celnej w C. wniósł o oddalenie skargi nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska. W całości podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało na nie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne. Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ) utraciła moc obowiązująca z dniem 1 stycznia 2004r. ustawa z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym ( Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm. ), pod rządami której wniesiono skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach, Jednocześnie z tą samą datą zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, w miejsce których, na podstawie art. 85 cytowanej ustawy utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których siedziby miały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego wojewódzkie sądy administracyjne. Dla obszaru województwa śląskiego powstał, na podstawia § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sadów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W myśl art. 97 § 1 powołanej ustawy sprawy w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ). Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga H.S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż, wbrew zawartym w niej zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Dokonując tej oceny należy w pierwszej kolejności ustalić, czy organy celne miały podstawy do zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru zadeklarowanej przez stronę, czy też obowiązane były przyjąć tę wartość z rachunku przedstawionego przez skarżącą. W kwestii tej Sąd podzielił stanowisko organów celnych. Zasadnicze znaczenie w tym zakresie ma art. 23 § 7 ustawy Kodeks celny. Zgodnie z nim, wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, o której mowa w § 1, w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego. Z przepisu tego wynika zatem, że organ celny nie jest związany wartością transakcyjną towaru deklarowaną przez podmiot dokonujący jego importu, może ją odrzucić, gdy z uzasadnionych przyczyn zakwestionuje wiarygodność i dokładność informacji składanych przez stronę. Występujący w tym przepisie zwrot “z uzasadnionych przyczyn" nie został bliżej zdefiniowany przez ustawodawcę, jest to zatem zwrot niedookreślony, któremu właściwe znaczenie, w każdej konkretnej sprawie, nadaje organ celny na gruncie występującego w takiej sprawie stanu faktycznego. Ustalenie, iż z niemieckiego publikatora [...] wynika, że tego typu samochody, jak sprowadzony do Polski przez skarżącą samochód marki [...], są na rynku niemieckim prawie dwukrotnie droższe, niż to zadeklarowała strona, mogło być uznane za uzasadnioną przyczynę do zakwestionowania wartości transakcyjnej samochodu. Ustalenie to, z uwagi na tak znaczną różnicę tych wartości, w oczywisty sposób budziło wątpliwości, co do wiarygodności informacji składanych przez importera samochodu. Stanowisko takie mieści się w granicach wynikających z art. 23 § 7 Kodeksu celnego i dlatego, zdaniem Sądu, organy celne nie naruszyły w tym zakresie prawa. Konsekwencją zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru z mocy art. 23 § 7 Kodeksu celnego jest ustalenie jego wartości celnej na podstawie art. 29 Kodeksu. Co prawda z art. 24 § 1 Kodeksu wynika, że jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 23, ustala się ją stosując w kolejności art. 25 – 28, to jednak w przypadku samochodów używanych zastosowanie art. 29, z pominięciem art. 25 – 28, ma swe uzasadnienie. Art. 25 i art. 26 Kodeksu celnego odwołują się do towarów identycznych i podobnych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna. W przypadku samochodów używanych trudno jest co do zasady mówić o samochodach identycznych, a z kolei samochody podobne z uwagi na markę i model również mogą różnić się stopniem zużycia, rodzajem uszkodzeń i innymi cechami indywidualnymi. Art. 27 Kodeksu celnego odwołujący się do metody ceny jednostkowej towarów identycznych i podobnych może znaleźć zastosowanie do towarów sprowadzonych do celów handlowych i sprzedawanych w większej ilości, a więc również nie jest to metoda możliwa do zastosowania w przypadku pojedynczych egzemplarzy samochodów używanych. Art. 28 dotyczy z kolei metody wartości kalkulowanej towaru, w której należy uwzględniać takie dane jak: koszty lub wartość materiałów i produkcji, kwotę zysku i kosztów ogólnych, a więc i w tym przypadku nie jest to metoda możliwa do zastosowania w odniesieniu do samochodów używanych, które nie są produkowane jako takie. Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia przez organy celne, art. 29 Kodeksu celnego poprzez, jak to zarzuciła skarżąca, zastosowanie, co do zasady, dla ustalenia kwoty bazowej danych z katalogu [...]. W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę już rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do decyzji ( orzeczenia ) organu I instancji. Wynika to z redakcji art. 233 Ordynacji podatkowej ( odpowiednio z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego ), który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź jej uchylenie i zmiana decyzji. Tylko w ograniczonym zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne. Artykuł 233 § 1 pkt 2 “a" i “b" oraz art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej regulują rozstrzygnięcia organu odwoławczego w zakresie decyzji kasacyjnych. Drugi z powołanych przepisów może być zastosowany wtedy, gdy postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone z istotnym, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy bądź rażącym naruszeniem norm prawa procesowego. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji nie może być podjęta w innych sytuacjach. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej przez organ I instancji, za wyjątkiem naruszenia właściwości – art. 233 § 1 pkt 2b - nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Jeżeli organ administracji, działając w trybie odwoławczym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów – art. 229 Ordynacji podatkowej – ma obowiązek zastosować instytucje reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpoznania. Ta reguła doznaje jednak ograniczenia zawartego w art. 234 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba, że decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Instytucja zakazu reformationis in peius należy do odstawowych gwarancji procesowych strony. Gwarantuje jej prawo do obrony. Istota tego zakazu polega na tym, że organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji na niekorzyść strony. Tym samym w postępowaniu odwoławczym strona nie może być zaskoczona nowym, niekorzystnym dla niej rozstrzygnięciem, od którego nie przysługiwałoby jej już odwołanie wnoszone w zwykłym toku instancji. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 kwietnia 2000r. sygn. akt IIIRN 161 / 99 ( OSNP 2001 / 3 / 60 ) uznał, iż uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 Kpa – odpowiednio na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej – i przekazanie mu sprawy do ponownego wskazania z jednoczesnym wskazaniem, co należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie narusza art. 139 Kpa – odpowiednio art. 234 Ordynacji podatkowej. Wręcz jest zgodne z dyspozycją art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej ( art. 139 Kpa ). W rozpoznawanej sprawie zasadnie organ odwoławczy uznał, iż sprawa nie została należycie wyjaśniona i udokumentowana, by można ją było wszechstronnie rozpatrzyć. Zasadnie także nakazał organowi I instancji ustalenie rzeczywistego stanu importowanego przez skarżącą samochodu marki [...] i odniesienie go do danych zawartych w katalogu [...]. Uchylenie przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej nie zawierało zaleceń, które nakazywałyby organowi I instancji wydanie decyzji naruszającej prawa strony. Realizowało zasadę wszechstronnego wyjaśniania sprawy zawartą w art. 122 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie organ I instancji miał nie tylko prawo lecz i obowiązek wynikający ze zdania drugiego art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej do uzupełnienia materiału dowodowego w kierunku wskazanym przez organ odwoławczy i pełnego, wszechstronnego ocenienia uzupełnionego materiału dowodowego i wydania decyzji w oparciu o przepisy prawa. Zatem zarzut skarżącej naruszenia zasady reformationis in peius nie mógł odnieść skutku. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ odwoławczy błędnie powołał art. 233 1 pkt 2b Ordynacji jako podstawę uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem ten przepis szczególny pozwala uchylić decyzję pierwszoinstancyjną tylko wydaną z naruszeniem przez organ ją wydający właściwości. Tak w rozpoznawanej sprawie nie było. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynikało, iż faktycznie organ odwoławczy uchylił decyzję uznając, iż wydano ją bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy i że należało uzupełnić postępowanie dowodowe, a wiec zrealizował dyspozycję art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Zatem wydana przez niego decyzja miała oparcie w przepisie prawa, zaś stwierdzone przez Sad uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Należy w tym miejscu podkreślić, że zakwestionowanie wartości transakcyjnej towaru w oparciu o art. 23 § 7 Kodeksu celnego i w konsekwencji ustalenie wartości celnej towaru w myśl zasady z art. 29 tej ustawy jest równoznaczne z szacunkowym ustalaniem tej wartości i prowadzi do jej odtworzenia w sposób możliwe najbardziej zbliżony do rzeczywistej. Punktem wyjścia jest tu średnia cena samochodu tej samej marki i modelu, jaki sprzedawano na rynku polskim w dniu dokonania zgłoszenia celnego (tak zwana wartość początkowa). Dla ustalenia, jaką cenę za granicą należałoby zapłacić za tego typu samochód konieczne jest pomniejszenie tej wartości początkowej o uiszczany w związku z jego importem podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy. W przypadku importowanego samochodu stawka celna wynosiła 0%. Odnosząc się do zarzutu ustalenia wartości celnej decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w O. z dnia [...] r. należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 97 § 1 Kodeksu celnego procedura tranzytu, a tej procedurze wydana te decyzję, pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na polskim obszarze celnym towarów niekrajowych, nie podlegających w tym czasie należnościom przywozowym i środkom polityki handlowej. Wydana w tym postępowaniu decyzja miała na celu określenie wysokości zabezpieczenia ewentualnych należności celnych, które mogłyby powstać, gdyby strona nie zachował wymogów procedury tranzytu. Zgodnie z art. 98 § 1 Kodeksu celnego procedura tranzytu zostaje zakończona, a obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z niej spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i odpowiednie dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia zgodnie z przepisami procedury. Natomiast zakwestionowane w niniejszej sprawie zgłoszenie celne zostało dokonane przez stronę już w innej procedurze celnej dopuszczenia towaru do obrotu, a więc uznania go za towar krajowy. Obie decyzje zostały wydane w różnych stanach prawnych. Zatem zarzut skarżącej nie był zasadny. Mając na uwadze powyższe, należało w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.