I SA/Ka 1539/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka Sędziowie NSA Przemysław Dumana Eugeniusz Christ /spr./ Protokolant ref. Magdalena Nowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi M. K. i Z. K. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożonej w dniu [...] r. /data stempla pocztowego /skarżący państwo M. i Z. K. wnieśli o uchylenie decyzji Izby Skarbowej Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] r. Nr [...] uchylającej w całości decyzję Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. Nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia istnienia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1992 r. i zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami i odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1992 rok i zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że sporna kwota stanowi nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1992 r. wyegzekwowana przez komornika na podstawie tytułu wykonawczego, który został następnie "umorzony". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podkreślając, że wbrew zarzutom podniesionym w skardze w przedmiotowej sprawie nie istnieje nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych. Pismem z dnia [...] r. skarżący zauważyli, że w sprawie zaszły istotne zmiany, gdyż w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2003 r. sygn. akt I SA/Ka 2382/02 uchylającym decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. Nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie. Wobec powyższego zdaniem skarżących zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] r. Nr [...] powinna ulec zmianie skoro prowadzona przez Urząd Skarbowy w T. egzekucja nie miała podstaw prawnych. W piśmie z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. przyznał, że decyzją z dnia [...] r. po ponownym rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] r. wniesionego przez podatników M. i Z. K. od decyzji Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1992 r. w kwocie [...] zł /przed denominacją/ uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i umorzył postępowanie w sprawie z uwagi na przedawnienie w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnił również, że jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. w wykonaniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., w dniu [...] r. dokonano na konto bankowe M. i Z. K., przelewu kwoty [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł naliczonymi od dnia wpłaty /[...] r./ do dnia zwrotu, będącymi w istocie oprocentowaniem tej kwoty. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie będącej przedmiotem skargi, brak jest przedmiotu sporu, gdyż kwota podatku dochodowego od osób fizycznych za 1992 r. w wysokości [...] zł wraz z należnym jej oprocentowaniem została już podatnikom zwrócona. Odpowiadając na pismo Sądu z dnia [...] r. skarżący – w piśmie z dnia [...]r. – potwierdzili zwrot nadpłaty podatku będącej przedmiotem sporu oświadczając, że nie wnoszą żadnych żądań finansowych. Jednakże z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja odmawiająca stwierdzenia przedmiotowej i zwróconej już nadpłaty nie została uchylona ani nie stwierdzono jej nieważności to tym samym według podatników przedmiot skargi w dalszym ciągu istnieje. Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. przekazał Sądowi kopię decyzji z dnia [...] r. Nr [...], z której wynika, iż decyzją tą po wznowieniu postępowania z urzędu uchylił w całości decyzję ostateczną Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. z dnia [...] r. Nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż po uchyleniu wcześniejszej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji określającej skarżącym należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1992 r. zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym za ten rok i rozstrzygnięcia w tej sprawie, a wobec zwrotu podatnikowi kwoty stanowiącej nadpłatę wraz z jej oprocentowaniem w przedmiotowej sprawie brak jest przedmiotu sporu co powoduje bezprzedmiotowość postępowania i jego umorzenie. Na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Mimo prawidłowego doręczenia wezwań skarżący nie stawili się na wyznaczonej rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przed właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone wobec czego przy jej rozpoznaniu Sąd stosował przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania m.in. wówczas, "gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe". Postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe, także w przypadku gdy w trakcie toczącego się - na skutek wniesienia skargi – postępowania organ podatkowy wydał decyzję uwzględniającą wszelkie żądania skarżącego a przez to, samo postępowanie jak i wydanie orzeczenia rozstrzygającego daną sprawę stało się zbyteczne, zbędne, z uwagi na brak przedmiotu sporu. Podobnie rzecz się ma wówczas, gdy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględnił skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy /art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a./. W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] r. organ, którego decyzję zaskarżono, uchylił w całości swoją decyzję ostateczną odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1992 i umorzył postępowanie wobec ustalenia, że przedmiotowa nadpłata, której stwierdzenia domagali się skarżący została im zwrócona wraz z należnym oprocentowaniem. W ten sposób z obrotu prawnego została usunięta decyzja będąca przedmiotem skargi, a tym samym postępowanie sądowe wszczęte w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Z tych przyczyn Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.