I SA/Ka 1540/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędziowie NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Małgorzata Wolf - Mendecka, Protokolant Monika Adamus, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia[...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie podatku od spadków i darowizn oddala skargę; Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w C., postanowieniem z dnia [...] nr[...], skierowanym do P. B. (reprezentowanego przez ojca H. B., na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...]) i doręczonym pełnomocnikowi w dniu[...] stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...], ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 228 §1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Uzasadniając postanowienie Izba Skarbowa stwierdziła, że Drugi Urząd Skarbowy w C., swoją decyzję z dnia [...] nr [...], doręczył w dniu [...] podatnikowi P. B., zatem termin do złożenia odwołania upłynął w dniu [...]. Tymczasem podatnik odwołał się od powyższej decyzji pismem z dnia [...], a więc ustawowy termin czternastodniowy do wniesienia odwołania (w rozumieniu art. 223 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej) nie został dotrzymany. Izba Skarbowa zwróciła uwagę, że odwołanie nie zawierało prośby o przywrócenie terminu do jego wniesienia, zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze na powyższe postanowienie zawartej w piśmie z dnia [...] (uzupełnionej pismem z dnia [...] i [...]), skierowane przez P. B. (reprezentowanego przez H. B.) do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z siedzibą w Gliwicach, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ewentualnie o umorzenie ustalonego decyzją organu pierwszej instancji zobowiązania podatkowego. Uzasadniając skargę stwierdzono m.in., że decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadku "została wydana na podstawie błędnych ustaleń i bez uwzględnienia stosownych ulg przysługujących osobom obdarowanym, a dotyczącym konkretnie w tym przypadku zamieszkiwania w darowanym budynku i potwierdzonej na piśmie woli zamieszkania przez okres najbliższych 5 lat". Zdaniem skarżącego, z kolei "umorzenie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn jest w pełni zasadne z uwagi na fakt, że wnioskodawca jest studentem studiów dziennych Akademii Ekonomicznej w P. i utrzymuje się jedynie ze świadczeń rentowych po zmarłej matce", zaś jego ojciec H. B. utrzymuje się z renty inwalidzkiej. Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w C. wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz w piśmie z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na postanowienie Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr[...], ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w wysokości [...] zł, została złożona przez P. B. do Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu [...] i winna była zostać rozpatrzona na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Należy jednak zauważyć, że wyżej cytowana ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz.U. z 2002 r. Nr 240, poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sadu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 97 §1 w.w. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie między innymi, czy odwołanie zostało wniesione przez uprawniony podmiot i z zachowaniem terminu. Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w C. uznała, że doręczenia skarżącemu P. B. doręczenie decyzji nastąpiło z dniem [...] i od tej daty rozpoczął bieg 14 dniowy termin określony art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, który zakończył się w dniu [...] zaś odwołanie zostało wniesione dnia [...], a zatem po upływie ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego, że decyzja organu pierwszej instancji została prawidłowo doręczona skarżącemu (do rąk jego ojca H. B.) w dniu [...], co wynika z potwierdzenia odbioru na karcie 53a akt sprawy administracyjnej, przesłanych wraz z odpowiedzią na skargę. Przepis art. 149 Ordynacji podatkowej przewiduje bowiem możliwość, że w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, gdy osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Tak więc należy uznać, że odwołanie P. B. od decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...], nie zostało wniesione z zachowaniem 14 dniowego terminu przewidzianego art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Odwołanie to nie zawierało przy tym prośby o przywrócenie terminu do jego wniesienia na podstawie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).